ออ.

้นมาถึงหน้าประตูห้องพักด้วยความเหน็ดเหนื่อย เธอหยุดยืน มือเกาะราวบั

ดกลัวไม่มีแล้ว เพราะในขณะนี้สิ่งที่น่ากลัวมา

ฮ