ัวใจของตัวเองอยู่ตรงนั้น เขาตะปปจับเอาไว้จนแน่น!! เมื่อหั

นเกร็ดหิมะ มันขาวโพลนลออตา ไร้ใฝฝ้าราคี โค้งเอวอ่อนคอดกิ่ว แอ่งสะดือบุ๋มสวย ฟาเบียนยกมือข

ลุมเล็กๆ น่ารักน่าชังและน่าคุ้

อยู่ข้างใต้มันเด่นนูนสะดุดตา จนลมหายใจของเขาสะดุดกึกลงเช่นกัน...ตกลงยัยบ้านี่เป็นแม่มดหรือ

มหายใจเข้าปอดลึกๆ เขาทำแบบนั้นหลายๆ ครั้ง เพื

นอนทอดกายอะร้าอร่าม ยั่วเย้ายวนเขาอยู่กลางเตียงนอน แต่...ก็ไม่เคยมีครั้งไหนที่ทำให้เขาพลุ่งพล่า

ว หากเข้ากระโจนขึ้นไปบนเตียงและ

ับ ...จึงต้องอดทนรอให้เจ

ิบตา ดูเหมือนว่าศินาราจะหลับลึก เธอคงรู้สึกแสนสบาย เมื่อที่นอนทั้งหนาและนุ่ม เพียงแต่อากาศรอบตัวเย็น

ล็กๆ จะทัดทาน เนินเนื้ออวบล้นจึงขยับไหวสั่นและคนที่มองอยู่ต้องกลืนน้ำลายลงคอเอือกๆ เขาอยากโอบประคองและสัมผัสเนื้อนุ่มหยุ่นด้วยฝ่ามือตัวเอง แ

นสิ้นสุดลง เขาเฝ้

อยู่บนเตียงนอน เขาคร่อมร่างบอ

ยาบของพื้นเตียง ร้องหวีด!! เสียงดังๆ อุทานออก

ก็ต้องจัดการให้หล่อนรู้เสียบ้าง... ว่าอย่ามาแหย่เสือหลับ ชายหนุ่มคิดเข้าข้างตัวเองแบบคนเห็นแก่ตัว โดยที่หญิงสาวไม่

้า คุณไม่มีสิทธ

ขนลุกซู่ และหากยังเป็นเช่นนี้ เธอคงไม่รอดเงื้อมือของเขาแน่ ศินาราห่อตัวหนี เธอรวบรวมกำลังครั้งสุดท้าย หญิงสาวแสร้งโอนอ่อนตามกระแสเชี่ยวกรากของพายุ

ลั

เด็นตกเตียงนอน สวรรค์ที่

นจะทะลึ่งพรวดลุกขึ้นยืน และชี้หน

ธอถีบฉันทำไม