จันรัญจวน / หงส์

“สวัสดีค่ะ ท่านผีปู่ผีย่าผีตาผียายท่านผีบรรพบุรุษทั้งหลายเจ้าขา หนูชื่อลลนานะคะ ชื่อเล่นว่านุ่มค่ะ ถูกคนใจร้ายหน้าตาดีแต่ปัญญานิ่มเข้าใจผิดจับตัวมาแล้วยังพูดจาทำร้ายจิตใจนุ่มต่างๆ นานา นุ่มเสียใจมากเลยค่ะและคิดถึงบ้านมากแล้วก็เป็นห่วงนิ่งที่อาการสาหัสอยู่ด้วย นุ่มอยากขอให้พวกท่านดลบันดาลให้เขาปล่อยตัวนุ่มกลับบ้านเร็วๆ ด้วยค่ะ และขอให้นุ่มพ้นจากอำนาจชั่วร้ายป่าเถื่อนของคนใจร้ายด้วยเถิ้ดดด และจะให้ดีนุ่มขอสามตัวตรงๆ งวดนี้เลยนะคะ นุ่มจะได้มีเงินมีความสุขสบายไม่ต้องทำงานกลางคืนให้ใครดูหมิ่นเหยียดหยามว่าเป็นผู้หญิงกลางคืน ไม่ต้องเจอผู้ชายนิสัยไม่ดีมาลวนลามทำร้าย แต่ถ้าจะให้ดีที่สุด ดีมากๆ ก็ขอให้นุ่มได้สามีดีๆ หล่อๆ จิตใจดีไม่ปัญญานิ่ม และรวยมาก รักนุ่มมากๆๆๆ นะคะ สาธุๆๆ” “นี่เธอ พอได้แล้ว เลอะเทอะเพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้ว” สิงหาเอ็ดหญิงสาวที่บรรจงปักธูปด้วยรอยยิ้มอย่างหมั่นไส้เหลือคณา “อ้าว.. คุณนี่นะ ฉันขอในสิ่งที่ฉันอยากได้จริงๆ เผื่อท่านจะดลบันดาลให้ฉันได้ดังหวัง จะได้ไม่ต้องมาเจอคุณอีกไง” “อย่างกับฉันอยากจะเจอเธองั้นล่ะ” “แต่คุณก็จับตัวฉันมา” “โอ๊ย... โอเค ฉันผิดเองที่ไม่ดูให้ดี ขอโทษ โอเคมั้ย พอใจรึยัง” สิงหาโวยเสียงขุ่นมองหน้าหญิงสาวที่ยิ้มยียวนด้วยความหมั่นไส้เหลือกำลัง พอรู้ว่าเขาผิดเจ้าหล่อนก็เล่นไม่เลิก

เพราะถูกแม่เลี้ยงใจร้ายเสือกไสไล่ส่งมาให้เป็นเมียขัดดอกของนายใหญ่แห่งหุบเขาคนเถื่อนที่ใครๆ ต่างก็กล่าวขวัญกันว่า โหดร้ายน่ากลัว แต่แล้วเธอกลับพบว่า คนเถื่อนอย่างเขาก็มีหัวใจ และมีไว้เพื่อเธอคนเดียว ++++++++++ “พี่มาร์คไปแล้ว.. ทีนี้ก็เหลือแค่เรา..” ปิ่นกมลเอ่ยขึ้นเมื่ออยู่กันตามลำพัง และถิ่นเถื่อนก็เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา ดูท่าทางเขาขัดเขินไม่น้อย “มีอะไรจะสารภาพกับปิ่นมั้ยคะ” “ไม่มีนี่นา..” “ใครกันนะบอกว่า เป็นผัวเมียกัน ต้องบอกกันทุกเรื่อง ให้ไว้ใจกันและกัน” ถิ่นเถื่อนทำอึกๆ อักๆ ท่าทางของคนตัวใหญ่โต แต่ดูเก้งก้างเมื่อตอนนี้เขามีความผิดติดตัว “ก็บางเรื่อง มันยังไม่ถึงเวลาที่จะบอกไง..” “อ้ออออ.. หรือคะ แล้วพี่เถื่อนคิดว่าจะบอกปิ่นตอนไหนคะ และเรื่องไหนบ้าง” ปิ่นกมลเดินมาหยุดตรงหน้าชายหนุ่ม แล้วเงยหน้ามองเขายิ้มๆ ถิ่นเถื่อนเมินหน้าหนีน้อยๆ แต่ใบหูแดงก่ำ “ก็..” “ก็อะไรคะ..” ปิ่นกมลซักไซ้ ถิ่นเถื่อนหันกลับมามองหน้าคนช่างซักอย่างรู้สึกหมั่นไส้แกมเอ็นดูคนตรงหน้ายิ่งนัก “ก็.. ไปคุยกันบนห้องดีกว่าไง” “ว้าย... พี่เถื่อน ปล่อยปิ่นนะคะ เรายังคุยกันไม่รู้เรื่องเลย..” ปิ่นกมลหวีดร้องออกมาอย่างตกใจ เมื่อชายหนุ่มตวัดร่างบอบบางขึ้นไว้ในวงแขนแข็งแรงหน้าตาเฉย

สวย ดุดัน เข้ม หยาบคาย เผ็ด แซ่บ ตดเป็นตด ฟังไม่ผิดหรอก ตดน่ะถูกแล้ว นั่นคือ นิยามของ ฝันงาม ชื่อสวยหรูคุณหนูสุดๆ แต่นั่นมันไม่ใช่ตัวชี้วัดว่าเธอจะเป็นคุณหนูสายแบ๊ว เพราะเธอคือผู้ฉีกทุกกฎของคำว่ากุลสตรี .. +++++++ “จะมีผัวทั้งทีก็ต้องดูดีๆ สิคะ ธิดาหน่อทองไม่ได้กระจอกงอกง่อยนะ มีทั้งมงและสายตะพายพร้อมโล่เกลียดก็อด.. จะให้เอาพวกไม่มีอนาคตมาทำผัวเหรอ..” “ครับเมียพี่ฉลาดเก่งที่สุดในสามโลก เมียจ๋า.. พี่ร้อนแล้ว..” กวินเริ่มเสียงสั่นพร่าเมื่อมือเล็กร้ายกาจเลื่อนไปยังแก่นกลางกายที่เริ่มคึกคะนอง.. “วันนี้งามจะทำให้พี่วินลืมโศก ลืมเศร้า เราจะมันกันอย่างเดียว..” กวินหัวเราะลั่นกับคำพูดห่ามๆ ของเมียรักที่แสนจะตรงไปตรงมาและตรงใจเขาเหลือเกิน.. “งั้นแสดงฝีมือเลยเมียจ๋า หากฟ้าไม่เหลืองห้ามหยุดนะ..” กวินท้าทายฝันงามหรี่ตามองเขาอย่างเจ้าเล่ห์แล้วแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองอย่างยั่วยวน.. “อย่าร้องขอชีวิตก็แล้วกัน..” ปล. หนังสือเสียงนี้ได้รวมตอนพิเศษไว้ด้วยนะคะฟังกันเต็มอิ่มไปเลยจ้า

“จะอ่อยฉันอีกนานไหม...” เสียงห้าวดังขึ้นทำให้หญิงสาวลืมตาทันทีก่อนจะผละออกจากวงแขนแกร่งของเขาทันที ใบหน้านวลแดงปลั่งทั้งขัดเขินและอับอายกับคำพูดของเขาแต่เหนือสิ่งอื่นใดเธออับอายที่กำลังจะกลายเป็นสาวร่านร้อนเที่ยวกอดจูบกับผู้ชายมากกว่า “คนบ้า ปากเสีย... ฉะ ฉันไม่ได้ทำแบบนั้นเสียหน่อย...” หญิงสาวสูดหายใจลึกๆ แล้วถลึงตาใส่เขาพลางต่อว่าเขาเสียงเขียวแต่ข้างในใจสาวกลับสั่นไหวหวิวๆ แทบจะเป็นลมแข้งขาสั่นไปหมดจนขยับเดินไม่ได้...

เจ้าสาวคาวโลกีย์สำหรับเขา เพราะหวงชีวิตหนุ่มโสดที่ยังใช้ไม่คุ้ม เพราะไม่ต้องการแต่งงานตามคำสั่งของมารดาที่ทั้งเจ้ายศเจ้าอย่างและจุ้นจ้านวุ่นวาย ทำให้เขาต้องหาไม้กันหมาที่ต้องแสบแซบเร้าใจเพื่อคานอำนาจของมารดา...สำหรับเธอ มีเงินท่วมหัว ไม่ต้องมีผัวก็ได้ จึงต้องมารับอาชีพไม้กันหมาให้ชายหนุ่ม แต่เมื่อหลวมตัวรับงานนี้ ณดา ก็แทบมอดไหม้ด้วยไฟเสน่หาอันร้อนแรง

เขาหล่อเขาร้ายและร้อนแรงดังเปลวเพลิงที่พร้อมจะละลายน้ำแข็งอย่างเธอ ให้เดือดพล่านด้วยไฟเสน่หา.. ++++++++++ “คนบ้าปล่อยนะ พี่แสน อ๊ายย” หญิงสาวหวีดร้องเสียงหลงเมื่อภาสกรก้มลงหอมแก้มใสหนักๆ อย่างมันเขี้ยวและอยากแกล้ง “แก้มน้ำแข็งหอมจัง” “พี่แสนคนบ้า รังแกน้ำแข็ง คอยดูนะน้ำแข็งจะฟ้องพี่ธาร” หญิงสาวหน้าแดงก่ำทั้งโกรธทั้งอาย “ฟ้องไอ้ธารคนเดียวเหรอ ฟ้องคุณอาด้วยสิ และฟ้องให้หมดด้วยนะว่าพี่ทำอะไรบ้าง” “พี่แสนจะทำอะไร ว้าย.. ปล่อยนะ คนบ้า พี่แสน กรี๊ดดด..” ทิพย์ธาราหวีดร้องเสียงหลงเมื่อตกอยู่ในวงแขนที่รัดแน่นของเขาแล้วทิพย์ธาราก็รู้ได้ทันทีว่าตนตกเป็นรองเขาหญิงสาวดิ้นเร่าอย่างโมโหฉุนเฉียวเกรี้ยวกราด ความเยือกเย็นที่มีก่อนหน้าหายไปสิ้น เพราะเมื่อปะทะกับเขาทีไรเธอก็มักจะเป็นเช่นนี้และไม่สามารถควบคุมตัวเองให้สงบเยือกเย็นได้นานเลยสักครั้ง

CEO,เมียเก็บ,การเบรรยายแบบมัลติเธรด,สัญญารัก,โรแมนติก,นิยายอีโรติก,ความสัมพันธ์ในครอบครัวที่ซับซ้อน,การมีเพศสัมพันธ์ครั้งแรก

“นอน.. นอนบนเตียงเดียวกันนี่นะ” ธีธัชไม่ตอบแต่พยักหน้ารับช้าๆ “แล้ว.. แล้วทำไมคุณไม่ใส่เสื้อล่ะ” ใบหน้านวลแดงก่ำมองเขาอย่างระแวง ธีธัชซ่อนยิ้มในหน้า “ก็เพราะว่า... เธอเป็นคนถอดน่ะสิ” “เหลวใหล..” วีรนุชตาเหลือกไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน “นอกจากเธอจะเป็นคนที่ถอดเสื้อผ้าฉันแล้ว เธอก็ยังกอดฉันไว้ทั้งคืนอีกด้วย ยังไม่พอ เธอยัง..” “พอๆๆ ไม่ต้องพูด ไม่อยากฟัง ถอยออกไปเลย” หญิงสาวหลับตาลงพร้อมทั้งปิดหูทั้งสองข้าง ใบหน้าแดงก่ำ ธีธัชหัวเราะชอบใจ แต่ไม่อยากแกล้งให้เธออายมากไปกว่านี้จึงลุกขึ้นแต่โดยดี และเมื่อร่างสูงใหญ่ลุกไปยืนข้างเตียง วีรนุชก็ต้องรีบปิดหน้าหวีดร้องออกมาอีกรอบเมื่อเขารั้งเอาผ้าห่มไปด้วย และเธอก็พบว่า ตัวเองก็เปลือยเปล่าไม่แพ้กัน “กรี๊ดดดด คนบ้า คุณทำอะไรฉันเนี่ย..” และเธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะชอบอกชอบใจของเขาดังเข้าหูมาให้ได้อับอาย “อยากฟังไหมล่ะว่าเมื่อคืนเราทำอะไรกันบ้าง” “ไม่ ไม่ฟัง.. คนบ้า อ๊ายยยย... เอาผ้าห่มคืนมานะ ว้ายยยยย...” วีรนุชกรีดร้องออกมาเมื่อธีธัชกระชากผ้าห่มที่เธอใช้คลุมร่างกายอยู่ออกไปเหมือนแกล้ง... ส่วนคนที่แกล้งจนเธอได้อายนั้นก็หัวเราะชอบอกชอบใจ

“บูมถามจริงๆ เถอะค่ะ บูมทำอะไรให้พี่เกลียดนักหนาหรือคะถึงได้ทำกับบูมเหมือนบูมไม่มีหัวใจไร้ค่าขนาดนี้ ทำไมพี่วีไม่ปล่อยบูมไปล่ะคะถ้าเกลียดบูมนัก...” เมื่อตัดสินใจว่าจะเข้มแข็ง จะเด็ดเดี่ยวแล้วบุษกรจึงถามออกไปแม้ในใจจะอ่อนแอเหลือเกิน และกลัวว่าคำตอบจากเขาจะทำให้หัวใจเธอสลายก็ตาม “ตอนนี้ฉันยังไม่เบื่อ ยังอยากได้เธออยู่อยากได้มีคนมาสนองความใคร่อยู่เธอก็ต้องอยู่ในฐานะนางบำเรอของฉันต่อไปจนกว่าฉันจะแต่งงานกับคนที่ฉันรัก...” คำตอบจากเขาเหมือนมีดกรีดลงบนหัวใจบางๆ ของเธอ แม้จะทำใจไว้แล้วว่าจะต้องเจอกับคำตอบที่ไม่รื่นหูและอาจจะทำร้ายจิตใจอย่างแน่นอนแต่บุษกรก็อดที่จะยอกแสลงในอกไม่ได้ นาวีช่างเป็นดั่งพญามารที่ใจร้ายใจดำเสียเหลือเกิน

ความเกลียดชิงชังทำให้เขาทิ้งให้เธออยู่ในสถานะ เมียในนาม แต่เมื่อเธอต้องการหย่าขาดจากเขา ชายหนุ่มผู้หยิ่งผยองเช่นเขากลับต้องการกักขังเธอไว้ตลอดไปและหลอกล่อเธอด้วยเพลิงสวาทร้ายที่เร่าร้อนเกินห้ามใจ...

จากผู้ชายขวานผ่าซากไม่เคยหวั่นไหวกับหญิงใดต้องขยันสร้างสถานการณ์เพื่อให้ได้อยู่ใกล้ชิด สาวมั่นที่เขาเคยขโมยจุมพิตเธอมาก่อน... เมื่อกวางสาวหลงเข้ามาในกรงพญาเสือหิวอย่างเขาแล้วมีหรือที่เธอจะรอดมือเขาไป ++++++++++ “รักพี่เด่นแค่ไหนครับยอดรัก...” อัครายังคงแกล้งภรรยาสาว ทั้งที่เขาเองก็ทรมานกับกระแสความร้อนแรงของอารมณ์ที่โหมไหม้อยู่ไม่น้อย แต่เขาอยากให้การร่วมรักครั้งนี้มันเต็มไปด้วยความเร่าร้อนอันแสนพิเศษ... “รัก รักมากเท่าชีวิต อื้ม... พี่เด่น รักจะโกรธพี่เด่นหากพี่เด่นไม่รักรักเดี๋ยวนี้...” เสียงหญิงสาวแหบพร่าสะโพกสาวก็ยกขึ้นเสียดสีกับเขาอย่างเร่าร้อน... “แล้วพี่เด่นจะต้องไป นอน นอก ห้อง... อื้มมม...” ยอดรักครางขู่

เธอคือน้องสาวของคนที่ลักพาตัวคนรักของเขาไปให้ศัตรูทำลายจนคนรักของเขาต้องฆ่าตัวตายเพื่อปกป้องศักดิ์ศักดิ์ศรีของตนเอง และเธอจะต้องได้รับโทษทัณฑ์อันเร่าร้อนจากเขา... แต่เธอก็คือแม่มดที่มีมนตราร้ายกาจ ที่ร่ายมนต์เสน่หาให้เขาหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้น เขาจะต้องเกลียดเธอ เขาจะต้องไม่รักเธอ...แต่เขาจะต้านทานมนต์เสน่ห์ของเธอได้อย่างไร ในเมื่อเขารักเธอไปแล้วทั้งหัวใจ +++++++++++ “ตะ แต่ว่า เรา เพิ่ง เอ่อ...” มนตราอึกอักพูดไม่ออกบอกไม่ถูกเลยทีเดียว “อะไร เธอคิดว่าฉันจะให้เธอทำอะไร ฉันไม่คิดจะมีเซ็กซ์กับผู้หญิงคนไหนบนรถของฉันหรอก ถึงแม้ว่าอยากจะทำก็เถอะ การที่รถวิ่งอยู่บนถนนมันอาจจะเร้าใจและตื่นเต้น แต่มันอาจจะทำให้เป็นจุดสนใจจนตำรวจเรียกตรวจก็ได้แล้วเธอคิดดูสิ หากเจอด่านตรวจในขณะที่ฉันอยู่ในตัวเธอ มันจะเกิดอะไรขึ้น...” “คุณโดม... ไม่ต้องพูดหมดก็ได้ค่ะ มนก็ไม่ได้อยากจะทำอะไรแบบนั้นเลยนะคะ” “เหรอ ก็ไม่รู้สินะ แต่เมื่อคืนเธอร้องเสียงดังไปนะ...” “คุณโดม...” หญิงสาวหน้าแดงจัดร้อนผ่าวไปทั้งหน้าและทั้งตัวด้วยความอับอาย นี่เขาจะต้องทำให้เธอได้อายไปเสียทุกเรื่องใช่ไหม...

“อย่าปฏิเสธสิ่งที่ฉันต้องการเลยนาง เธอก็รู้ว่าเธอไม่มีทางขัดขืนฉันได้...” “คุณไม่มีสิทธิ์ คุณทำแบบนี้ไม่ได้ คุณกำลังจะลักพาตัวฉัน...” หญิงสาวพยายามพูดให้เขาตระหนักในสิ่งที่ทำว่ามันไม่ถูกต้อง แต่ปฐวิน กลับยักไหล่ไม่สนใจซ้ำยังพูดให้เธอได้เจ็บและอาย... “เดี๋ยวเธอก็รู้ว่าฉันมีสิทธิ์อะไรในตัวเธอ อย่าครางเสียงดังก็แล้วกันเวลาที่ฉันอยู่ในตัวเธอ...” “หยาบคาย...” อังศณากัดกรามแล้วต่อว่าเขาลอดไรฟันอย่างเจ็บใจที่ไม่สามารถเอาชนะเขาได้เลย...

“รู้นะคิดอะไรอยู่..” “หนูฝันเปล่าคิดอะไรนะคะ..” หญิงสาวหน้าแดงก่ำมากขึ้นเมื่อรู้สึกถึงสายบิกินีถูกปลดออกช้าๆ จากแผ่นหลังนวลแล้วมือร้อนผ่าวก็ค่อยๆ เลื่อนมากอบกุมทรวงอกอวบสะกิดยอดทรวงที่หดเกร็งด้วยความซ่านเสียวเบาๆ หยอกเย้าให้อารมณ์สาวกระเจิดกระเจิง “คุ คุณราม.. อย่าค่ะ..” เหมือนฝันห้ามเสียงพร่าแต่ไม่สามารถหยุดมือและปากร้อนๆ ของเขาได้ ยิ่งริมฝีปากร้อนผ่าวแตะลงบนแผ่นหลังเนียนเหมือนฝันก็สะดุ้งน้อยๆ ขนอ่อนในกายลุกซู่ด้วยความเสียวซ่าน ใจสาวไหวหวามจนไม่อาจจะนั่งอยู่บนตักของเขาเฉยๆ ได้ ร่างงามซึ่งบัดนี้เปลือยเปล่าส่ายพลิ้วอยู่บนตกกว้างด้วยความซ่านกระสันยิ่งทำให้ใจหนุ่มพุ่งทะยานไปในเพลิงสวาทที่เขาเป็นคนจุดมันขึ้นมา รามลูบไล้ร่างเนียนละมุนอย่างหลงใหลเคล้นคลึงฟอนเฟ้นอกอวบอย่างเมามันก่อนจะเลื่อนมืออีกข้างลงต่ำมุ่งไปยังจุดอ่อนไหวของอิสตรีที่กำลังชุ่มฉ่ำและหวานล้ำที่สุด...

เมื่อเธอคิดจะหลอกล่อจอมมารเสน่ห์ร้ายด้วยประสบการณ์อ่อนหัดแล้วยังกล้าดีหลบหนีออกจากกรงทองของจอมมารผู้หล่อเหลาอย่างไม่ใยดีทำให้เขาต้องเสียความมั่นใจ เกมแก้แค้นแสนเร่าร้อนจึงอุบัติขึ้น... “จะหนีไปไหน เธอก็รู้ว่าหากฉันไม่อนุญาตใครก็ออกไปจากที่นี่ไม่ได้ ที่คืนนั้นเธอกลับไปได้ก็เพราะฉันไม่เคยให้ผู้หญิงที่หิ้วมานอนร่วมเตียงจนถึงเช้า..” คำพูดของเขาทำให้วิกานดาทั้งโกรธทั้งอาย เขาเห็นเธอเป็นเพียงอีตัวที่หิ้วมานอนด้วยแล้วก็เขี่ยทิ้งเท่านั้นแล้วทำไมจะต้องมายุ่งกับเธอด้วย “ถ้าฉันเป็นแค่อีตัว ก็ปล่อยฉันไปสิ ไม่อยากร่วมเตียงกับอีตัวไม่ใช่เหรอ” “แต่บังเอิญว่าเธอถูกใจฉัน และฉันยังไม่เบื่อ ผู้ชายหน้าไหนก็ห้ามยุ่ง” “แต่เราจบกันแล้ว คุณให้เช็คฉันมานั่นหมายความว่าการซื้อขายของเรามันสิ้นสุดจบลงแล้ว” วิกานดาตัดสินใจยกเรื่องนี้มาอ้างแม้จะรู้สึกอับอายไม่น้อย “อ้อ.. งั้นซื้อบริการใหม่ก็ได้ คราวนี้จะให้เยอะกว่าเดิมด้วยเอาไหม” “ไม่.. ฉันไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอกขนาดต้องขายตัวให้คุณ และหากฉันจะขายอีกครั้ง คงไม่คิดจะขายให้ผู้ใช้บริการรายเก่าหรอก ไม่เร้าใจ..” วิกานดาตอบกลับไปด้วยความน้อยใจทั้งโกรธที่ธีร์ทำเหมือนว่าเธอเป็นหญิงขายบริการที่เขาจะซื้อมานอนด้วยตอนไหนก็ได้ แต่คำพูดของเธอทำให้ธีร์เลือดขึ้นหน้าเลยทีเดียว...

เขาคิดว่าเธอเป็นเพียงหัวหน้าแก๊งสิบแปดมงกุฎจึงจับตัวมาเป็นเชลยพิศวาส แต่เมื่อความจริงเปิดเผยเธอคือลูกสาวมหาเศรษฐีที่ไม่อาจจะเลยเชยชมแล้วทิ้งขว้างได้ง่ายๆ +++++++++++++ “ฉันจะไม่อยู่หลายวัน..” จะมาบอกเธอทำไม ไปเลย รีบไปให้เร็วเท่าไหร่ยิ่งดี... คิดในใจด้วยความลิงโลดไม่น้อย อาการเกร็งเมื่อครู่ลดลงแต่ก็เพียงไม่นานเพราะคำพูดต่อมาของเขา “ดังนั้นคืนนี้เราจะต้องมาทำอะไรสักอย่างเพื่อให้เธอคิดถึงฉันตอนฉันไม่อยู่..” “ทะ ทำอะไรคะ..” ถามเขาหน้าตื่นมือเท้าเย็นเฉียบเริ่มเห็นเค้าลางบางอย่างที่ไม่อยากจะคิดถึงมันเลย... “ก็ทำแบบนี้ไง..” พยัคฆ์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนจุมพิตาสะดุดลมหายใจตัวเอง

“อย่าค่ะคุณนิโคลัส ปรางขอโทษ อย่าทำอะไรปรางเลยนะคะ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานด้วยสรรพนามเดิมเพื่อหวังให้เขาเห็นใจแต่ไม่เลย... “สายไปแล้วสาวน้อย เพราะตอนนี้ฉันต้องการเธอจนปวดร้าวไปหมดแล้ว เธอต้องโทษตัวเองที่ยั่วฉันก่อน” เขาบอกเสียงพร่าพร้อมกับโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาท่ามกลางดวงตากลมโตที่เบิกกว้างทั้งกลัวทั้งหวั่นไหวทั้งงงงวยของเธอ เธอไปยั่วยวนเขาตอนไหนกัน.. เฌอปรางได้แต่คิดอย่างมึนงงและเธอก็ไม่สามารถพูดอะไรได้อีกเพราะริมฝีปากกระด้างฉกวูบลงมาทาบกลีบปากอวบอิ่มอย่างรุนแรงเร่าร้อนโดยไม่ให้เธอได้มีโอกาสตั้งตัวหรือปฏิเสธ

เฟื่องลดา นักเขียนอิสระตัวน้อยๆ มีความฝันอยากจะไปท่องเที่ยวรอบโลก ที่แรกที่เธอจะไปก็คือสเปน ซึ่งที่นี่ทำให้เธอได้พบกับ ลีโอนาร์ด ดีเอซ กอนซาเลซ นักธุรกิจหนุ่มฉายา นักล่าแห่งสเปน โดยบังเอิญและการพบกันครั้งนี้ทำให้เธอต้องติดบ่วงสวาทของเขาจนดิ้นไม่หลุด ************ “เขียนอะไร เกี่ยวกับผมรึเปล่า..” ลีโอนาร์ดเดินมานั่งบนพนักเท้าแขนแล้วโอบแขนแกร่งคร่อมร่างเล็กไว้กรายๆ เฟื่องลดาหน้าแดงค้อนเขานิดๆ “ฉันเขียนแต่อะไรดีๆ คุณมีอะไรดีๆ ให้เขียนล่ะคะ” “หึหึ จริงเหรอ ผมไม่มีอะไรดีๆ เลยเหรอ..” มือใหญ่ปัดปอยผมนุ่มที่เคลียแก้มนวลเบาๆ แล้วเกี่ยวผมทัดใบหูบางให้อย่างอ่อนโยน เฟื่องลดาใจเต้นแรงกับการกระทำของเขารู้สึกว่าเธอกับเขาเหมือนคู่รักไม่มีผิด “ก็เท่าที่เห็นยังไม่มีค่ะ” “ที่ผมทำให้คุณมีความสุขทุกครั้งนี่ยังไม่ใช่ข้อดีอีกเหรอ” “ลีโอ..” หญิงสาวหน้าแดงจัดหันมาทุบอกกว้างหนักๆ แล้วดันร่างแกร่งออกหมายจะหนีหน้าเขาเข้าห้อง

ตอนเธออยู่ทำร้ายจิตใจต่างๆ นานา ตอนเธอจากไป...เขาเหมือนคนกำลังจะตาย เขาเห็นเธอเป็นเพียงดอกไม้ริมทางที่จะเด็ดมาดอมดมเมื่อไหร่ก็ได้ และเหยียบย่ำน้ำใจเธออย่างแสนสาหัส ทำให้เธอเจ็บปวดกับคำว่า “เมียลับ” แต่ความทุกข์ทรมานที่ได้รับแลกกับความสุขของมารดา...พวงชมพูยอม ……………… “ได้ข่าวมาว่า ตอนที่ฉันไม่อยู่ เธอไปแรดกับผู้ชายคนอื่นใช่ไหม” คนถูกถามตัวสั่น ไม่กล้าสบตาร้อนแรงของปราณปวิชที่แทบจะประหารเธอทางสายตา “ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง ตอบมา” พวงชมพูสะดุ้งสุดตัว ตัวเนื้อสั่นไปหมด ปากแข็งขึ้นมาราวกับถูกหินถ่วง “ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง ฮะ” คราวนี้เสียงเขาตะเบ็งจนเธอสะดุ้ง ใบหน้าอาบไปด้วยความตกใจและหวาดกลัวเมื่อเห็นสีหน้าเขาตอนนี้ “ชม...ชมไปบ้านพี่ทัชมาค่ะ แต่เราไม่ได้มีอะไรกันอย่างที่คุณปราบเข้า...ว้าย!” มือใหญ่จับท่อนแขนเล็กไว้แน่น ก่อนเหวี่ยงร่างงามไปบนที่นอน “ฉันเคยบอกเธอแล้วใช่ไหมว่า ตราบใดที่เธอเป็นนางบำเรอของฉัน เธออย่าริอ่านไปร่านกับผู้ชายคนอื่น ในเมื่อไม่ฟัง เธอก็ต้องได้รับบทเรียน” ม่านตาพวงชมพูขยายกว้าง เมื่อเขาหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง “ไม่ค่ะ ไม่เอา ไม่เอาแบบนี้” พวงชมพูพูดเสียงสั่น กระเถิบตัวหนีเสือร้ายขี้โมโหที่พร้อมขย้ำตนให้ตายคาเตียง ทั้งที่รู้ว่า ไม่อาจหนีรอดจากเงื้อมมือเขาได้ “อยากเจ็บตัวเอง ช่วยไม่ได้” เขาคำรามเสียงเข้ม แววตาจ้องมองพวงชมพูประหนึ่งสัตว์ร้ายจ้องมองเหยื่อ ก้าวสามขุมไปหากวางน้อยที่กำลังหาทางเอาตัวรอด

เพราะความเข้าใจผิดทำให้เขาคิดว่าเธอโสเภณีราคาถูก เพราะพิษรักทำให้เธอดำดิ่งลงสู่อเวจีแสนหวานไปชั่วนิรันดร์ “คุณยั่วจนผมสติแตกได้ทุกทีสิน่า...” เขาพึมพำ ขณะล้วงลิ้นเข้าไปในอุ้งปากหวานที่เผยออ้าออกรับอย่างเต็มใจ ร่างกายหยัดขึ้นหาร่างหนาด้วยความต้องการเต็มหัวใจ ยาห์มิลครางออกมา นี่เขาจะทนต่อสัมผัสที่เรียกร้องของสาวน้อยไร้เดียงสาแบบบัวบุษบาได้นานเพียงไหนกัน “ผมต้องการคุณมาก... บัวบุษบา ต้องการจนแทบจะทนไม่ได้...” เขาพึมพำแทรกจุมพิตที่เกือบจะเรียกได้ว่าบ้าคลั่งออกมา ขณะที่ร่างกายแนบสนิทแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน มือหนาซุกซนลูบไล้ต่ำลงไปที่แถวหน้าขา สอดใต้ชายกระโปรงขึ้นไปกอบกุมความอวบของเนินสาวที่ซ่อนอยู่ใต้กางเกงชั้นในเนื้อบางเบา “ตอนนี้ผมภาวนาขอให้เราถึงบ้านพักให้เร็วที่สุด ก่อนที่ผมจะห้ามใจตัวเองไม่ไหว และร่วมรักกับคุณในรถคันนี้”

“จำใส่หัวของเธอเอาไว้ ฉันไม่เคยรักเธอเลย แม้แต่คิดก็ยังไม่เคย สิ่งที่ฉันทำ ลงไปทั้งหมดมันเป็นแผนการของฉันเอง แผนที่จะทำให้เธอรักเธอหลงฉันจนโงหัวไม่ขึ้น แล้วต่อจากนั้นฉันก็จะเขี่ยเธอออกไปจากชีวิตของฉัน เหมือนกับที่เธอเคยทำกับผู้ชาย หลายคนยังไงล่ะ ให้เธอเจ็บเจียนตาย ให้สาสมกับสิ่งที่เธอทำเอาไว้” คำพูดประโยคไร้ซึ่งความใยดีของเขา มันมีอานุภาพความเจ็บที่รุนแรงโหมซัด มันทิ่มแทงทะลุผิวเนื้อชั้นนอกแทรกซอนเข้าไปถึงเนื้อใน บริเวณหัวใจคือจุดที่เธอเจ็บช้ำ จากเข็มเหล่านี้มากที่สุด เจ็บลึกลงไปถึงขั้วหัวใจ ลมหายใจของเธอนั้นก็ไม่ต่างกันเลย วชิราภรณ์กำลังสูดความปวดร้าวความเสียใจเข้าไปในร่างกาย หล่อรวมกับเจ็บช้ำที่อัด แน่นในหัวใจ ไม่ต้องบอกเลยว่าตอนนี้เธอมีความรู้สึกอย่างไร ตรอมตรมเกินกว่าที่จะ หยั่งได้ว่ามากน้อยแค่ไหน

เวลานี้เธอกำลังสบตากับอคิน ชายหนุ่มเองก็สบตาเธอกลับมาเช่นกัน แววตาของเขาดูอบอุ่น ลมหายใจของเขาที่เธอสัมผัสได้ในตอนนี้ก็เช่นกัน นั่นทำให้หัวใจของ กรวีย์เต้นไม่เป็นจังหวะอีกแล้ว ยุบหนอพองหนอใช้ไม่ได้ผล ยิ่งสบตากับเขาหัวใจของกรวีย์ก็ยิ่งประท้วง จูบเขาสิ จูบเขา ไม่ได้ จูบไม่ได้ ต้องได้ จูบเขา ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ เธอทำได้กรวีย์ นั่นคือเสียงของนางฟ้าและซาตานที่โต้แย้งกันอยู่ภายในจิตใจของกรวีย์ เธอขบเม้มริมฝีปากอวบอิ่มของตัวเองเพราะกำลังใช้ความคิดและเผลอหลุบตามองต่ำมาที่ริมฝีปากของชายหนุ่มเข้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ “อยากจูบกับผมไหม” เสียงทุ้มเอ่ยถาม กรวีย์ยังคงขบเม้มริมฝีปากของตัวเองอย่างชั่งใจ

เมื่อแรกเจอคืออยากชิดใกล้ หาได้ร้ายไม่ แต่สุดท้ายก็คือ "รักเธอตลอดกาล" --------------------------- “ผมจะต้องทำยังไงคุณถึงจะเชื่อว่าผมรักคุณจริงๆ หรือผมจะต้องใช้วิธีเดียวกับที่นายลินเคยใช้ ถึงจะได้หัวใจคุณกลับคืนมา คุณเคยอ่อนระทวยในอ้อมกอดของนายลินไม่ใช่เหรอ แล้วมันจะต่างกันตรงไหนกับอ้อมกอดของผมตอนนี้” มันเป็นแค่เพียงธุรกิจ หรือเพราะความปรารถนา? ‘วิวรรญา’ ต้องเผชิญหน้ากับ ‘เงื่อนไขซื้อขายร่างกาย’ เพื่อพยุงธุรกิจที่จวนจะล้มละลายของครอบครัว และมันจะผูกมัดชีวิตของเธอเอาไว้อย่างไม่มีวันเป็นอิสระไปตลอดกาล... กับเขา ชายหนุ่มรูปหล่อ ผู้ซึ่ง ‘เคยโกหกและหลอกลวง’ ให้เธอต้องเสียใจ เพียงแต่ในวันนี้เขาไม่ใช่ผู้ชายธรรมดาๆ ที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายอีกต่อไปแล้ว แต่เขาคือ ‘ปาลิน’ ทายาทหนึ่งเดียวของตระกูลพลชนะชัยชาญ มหาเศรษฐีบิลเลี่ยนแนร์ที่ร่ำรวยมหาศาลและมีอิทธิพล! บิดาของเขาพูดเสมอว่า... ผู้หญิงอย่างวิวรรญาหลอกง่ายและเป็นเพียงลูกสาวจากตระกูลของคนโลภมากที่ต้องการรอดตายในภาวะที่ธุรกิจกำลังย่ำแย่ แน่นอนว่าเธอกระโจนเข้าสู่ตำแหน่งเจ้าสาวก็เพราะต้องร่วมแชร์เงินทองในคลังธนาคารของเขา แต่ชายหนุ่มก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า... ความสวยและเรือนร่างของเธอนั้นหวานหอม ซึ่งมันกำลังล่อลวงและยั่วยวนจนทำให้เขาคลั่ง และสำหรับวิวรรญาเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน ถึงแม้เธอจะเกลียดเขา ชิงชังเขา... จากสิ่งที่เขากระทำในอดีต แต่เมื่อเธอได้ขึ้นเตียงกับผู้ชายที่เร่าร้อนอย่างปาลิน... ชายผู้ถือสิทธิ์ในเรือนร่างด้วยคำว่าสามีทางกฎหมาย หญิงสาวก็ตระหนักได้ว่าตนเองยังรักเขาอยู่ ติดปัญหาก็แค่เพียงอย่างเดียว... ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาเป็นไปเพื่อธุรกิจ ซึ่งเธอถือกรรมสิทธิ์ในตัวเขาได้เพียงแค่คำว่า ‘นางบำเรอเพื่อการพยุงกิจการ’ เท่านั้น

เจ็ดปีเต็มที่ฉันยอมสละชีวิตทายาทตระกูลใหญ่ เพื่อมาอยู่ในบ้านหลังเล็กๆ กับผู้ชายที่เคยช่วยชีวิตฉันไว้ และลูกชายของเรา ฉันเลือกความรัก... ทิ้งอาณาจักรไว้เบื้องหลัง แต่ทางเลือกนั้นกลับพังทลายลงในคืนที่เขากลับบ้านมาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงคนอื่น เขาเรียกชู้รักของเขาว่า "การควบรวมธุรกิจ" แต่พาดหัวข่าวกลับเล่าเรื่องจริงทั้งหมด เขากำลังเลือกอำนาจ... ทิ้งครอบครัวของตัวเอง แม่ของเขาเรียกเราไปที่คฤหาสน์ของตระกูล เพียงเพื่อประกาศว่าเมียน้อยของเขากำลังตั้งท้อง "ทายาทโดยชอบธรรมเพียงคนเดียว" ต่อหน้าทุกคน เธอยื่นข้อเสนอให้ฉันทำงานเป็นคนใช้ และบอกว่าลูกชายของฉันจะอยู่ที่นี่ต่อได้ในฐานะเด็กกำพร้าที่รับมาเลี้ยง ส่วนคู่ชีวิตของฉัน ผู้ชายที่ฉันยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อเขา กลับยืนอยู่ข้างๆ แม่ของเขาและไม่พูดอะไรสักคำ ในขณะที่แม่ของเขากำลังลบเราสองคนแม่ออกจากชีวิตของเขาต่อหน้าสาธารณชน ลูกชายวัยห้าขวบของฉันเงยหน้าขึ้นมองฉัน เสียงของเขาสั่นเทา และถามคำถามที่บดขยี้หัวใจชิ้นสุดท้ายของฉันจนแหลกละเอียด "แม่ครับ... ถ้าผู้หญิงคนนั้นกำลังจะมีน้อง... แล้วผมล่ะครับ... ผมเป็นอะไรเหรอครับ?" แต่ฟางเส้นสุดท้ายขาดสะบั้นลงในวันเกิดของเขา เมียน้อยของเขาหลอกให้เราไปร่วมงานหมั้นของพวกเขา ที่นั่น... เขาผลักลูกชายของเราจนล้มลงกับพื้นและปฏิเสธสายเลือดของตัวเอง ขณะที่ครอบครัวของเขากำลังรุมทำร้ายฉัน ลูกชายของฉันกลับร้องขอความช่วยเหลือจากเขา... โดยเรียกเขาว่า "คุณผู้ชาย" ในวินาทีนั้น ผู้หญิงที่เขารู้จักได้ตายไปแล้ว ฉันจูงมือลูกชาย เดินออกจากชีวิตเฮงซวยนั่นไปตลอดกาล และโทรศัพท์กลับไปยังอาณาจักรที่ฉันเคยทอดทิ้ง ถึงเวลาแล้วที่โลกใบนี้ต้องจดจำชื่อจริงของฉันอีกครั้ง

ร่างบางดำดิ่งลึกลงเรื่อยๆ ร่างกายทุรนทุรายเพื่อความอยู่รอด แต่ใจเธอยอมแพ้แล้ว มันอึดอัด มันหนาวเหน็บ นี่สินะความตาย ความตายของเธอที่พี่อิสร์ต้องการ เอมทำให้แล้วนะคะ หวังว่าการกระทำของเอมในครั้งนี้ จะเป็นสิ่งสุดท้ายที่เอมทำให้พี่อิสร์มีความสุข ขอให้ความรักความแค้นระหว่างเราจบลงแค่นี้ เอมเจ็บ เจ็บจนไม่อยากจะหายใจแล้วเช่นกัน ขอบคุณที่บอกให้เอมมาตาย มันน่าจะเป็นหนทางดับทุกข์ที่ดีที่สุดของเอมแล้ว ลาก่อนค่ะพี่อิสร์...

“ฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอไป แม่สาวน้อยของฉัน”นี่คือความในใจของ ‘อีธาน’ ที่มีต่อ ‘มธุรดา’ หญิงสาวที่เขาตามหา เพื่อให้มารับบท ลออดาวนางเอกหนังฟอร์มยักษ์ ‘ร่ายรัก ไฟเสน่หา’ เป็นนิยายสายโรมานซ์ที่ ‘อีธาน’ ถึงขั้นลงทุนปลอมตัวไปเป็นคนสวน ไหนจะช่วยสอนแอคติ้งให้‘มธุรดา’ แถมยังเลือกสอนเฉพาะการจูบเสียด้วยพระเอกนี่หึงแบบมึนๆส่วนนางเอกก็รักคนมึนๆ แบบไม่รู้ตัว แม้แรกๆ จะออกแนวเกลียดก่อนจะรักบ้างก็เถอะ

วามสัมพันธ์กับคนแปลกหน้า ทำให้เธอ...ท้องไม่มีพ่อ .................... “คูน...คุณ” ชมพลอยทรุดตัวนั่งใกล้ร่างหนาที่หันมองเธอด้วยสายตาแปลกใจ เธอทักทายเขาด้วยภาษาสากล “คูณนอนกับช้านม้าย ฉันซิงนะ” บุรุษที่ชมพลอยเข้าไปทักคือ ภาคินทร์ ภักดีธำรง หรือหมอธาม ในวัยสามสิบปีที่มาเรียนแพทย์เฉพาะทางเพิ่มเติมในประเทศเยอรมัน เขายังคงมองหน้าคนเสนอตัวให้ด้วยสายตาตกใจปนประหลาดใจ เขาพบเจอผู้หญิงที่ชวนไปหลับนอนหลายคน ทว่ากลับไม่มีใครสักคนที่บอกให้รู้ว่า ครองพรหมจรรย์ ในตอนนั้นภาคินทร์คิดว่า สาวสวยตรงหน้าเมาจึงพูดในเรื่องตรงกันข้ามกับการกระทำ ผู้หญิงบริสุทธิ์คงไม่ชวนผู้ชายหลับนอนด้วย “วันไนท์สแตนด์งาย...สนใจไหม” “ได้สิ” ภาคินทร์ยิ้มและตอบรับทันที อาจเป็นเพราะเขาถูกใจในความสวยงามบนใบหน้า ผิวขาวลออตา และรูปร่างที่น่าฟัดอย่าบอกใคร ภาคินทร์เหมือนผู้ชายทั่วๆ ไป กิเลสตัณหาเกิดขึ้นได้หากเจอคนถูกใจ

ชานนท์ไม่อยากแต่งงานกับผู้หญิงที่ปู่หาให้ เขาจึงต้องหาใครสักคนมาเป็นแฟน ส่วนปุณณิศาก็ต้องการใช้เงินด่วนมาก จากเด็กชงเหล้าเธอก็ยอมไปนั่งในตู้กระจกติดเบอร์ตองเพื่อหาเงินไปจ่ายให้โรงพยาบาล เมื่อชานนท์ที่สนใจเธอเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเห็นเข้าจึงตัดสินใจจ้างเธอมาเป็นแฟน จากแค่คิดจะตบตาปู่ แต่ใจเขากลับถลำลึก ไม่อยากให้มันเป็นแค่เรื่องสมมุติอีกต่อไป ********** “ปุณ ฉันอยากให้เธอลืมคืนแรกของเราไปให้หมด” “ทำไมคะ” “เพราะคืนนั้นฉันเอาแต่ใจไปหน่อยเธออาจไม่มีความสุขอย่างที่ควรจะเป็น คืนนี้ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าความสุขที่แท้จริงแล้วมันเป็นยังไง”