Julian

รักยาวนานสิบปี เตรียมงานแต่งงานไปแล้ว 1314 ครั้ง แต่แฟนหนุ่มซีอีโอของฉันกลับไม่เคยปรากฏตัวเลย ตั้งแต่ที่เขากลับประเทศเงียบๆ โดยไม่บอกกล่าว ตัวเจ้าสาวตัวน้อยของเขาก็ทำให้วันแต่งงานของฉันกลายเป็นปัญหาที่จะระเบิดได้ทุกเมื่อ เธอมักจะหาทางทำเรื่องยุ่งยากในช่วงคืนก่อนงานแต่งทุกครั้ง และเขาก็ไม่เคยพลาดที่จะทิ้งฉันไป จนกระทั่งครั้งล่าสุด ท้องหวานเจ็บนิ้วมือจนเลือดหยดสองหยด เขากังวลมากจนต้องขับรถเร็วไปหาหมออย่างรีบร้อน ราวกับอยากให้หมอตรวจทุกส่วนของร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้า ขณะที่ฉันต้องเผชิญกับสายตาหัวเราะเยาะจากแขกในห้องเต็มไปด้วยความอับอาย เขาก็ให้คำตอบเพียงแค่เบาๆ และไม่สนใจ “ต้องเป็นวันนี้เหรอ? มันก็ยกเลิกไปตั้งหลายครั้งแล้ว เอาไปจัดวันเสาร์หน้าแทนก็ได้ ” “หวานหวานเป็นลมจากการเห็นเลือด ฉันต้องอยู่ข้างๆ เธอหน่อยนะ คุณต้องเข้าใจหน่อย” เขาพูดถึงความผูกพันที่เรามีมาตั้งแต่เด็ก จึงยอมให้เธอทำทุกอย่างตามใจ ส่วนฉันกลับถูกมองข้ามไป จริงๆ แล้วงานแต่งนี้สามารถมีคนอื่นได้เช่นกัน ในวันที่เขาทิ้งฉันไปเป็นครั้งที่ 1314 งานแต่งของฉันก็ยังจัดต่อไป แต่เจ้าบ่าวกลับเป็นคนอื่น

อัลฟ่านิคป่วยเป็นภาวะพิษเงิน ในฐานนะลูน่าของเขา ในเวลานี้ ฉันกลับทำลายแหวนแต่งงานของเรา และโยนเอกสาร “คำร้องยกเลิกสัญญาคู่ครอง” ใส่หน้าเขา “ฉันขอปฏิเสธไม่ให้คุณเป็นคู่ครองของฉันอีกต่อไป” หมาป่าของฉันส่งเสียงคำรามด้วยความพอใจ แต่ดวงตาของนิคกลับแดงก่ำ คุกเข่าต่อหน้าฉันด้วยความเจ็บปวด “ติลลี่ ผมขอโทษ โทษผมที่โง่เลยล้มป่วยแบบนี้ ผมจะพยายามไม่ให้ตัวเองดูน่าเกลียด จะไม่เพิ่มภาระให้กับคุณ” “ผมยินดีถวายทุกอย่างให้กับคุณ ขอเพียงคุณอย่าทิ้งผมไป” เขากอดขาของฉันอ้อนวอน เหมือนว่าไปจากฉันแล้วเขาจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ อัลฟ่าที่เคยได้รับความเคารพและเกรงขามจากทุกคน ตอนนี้นอนฟุบอยู่ที่พื้น ต่ำต้อยเหมือนกับสุนัขตัวหนึ่ง แต่ฉันกลับไม่สนใจความเจ็บปวดของเขา ลากเขาไปที่ตรงหน้ารูปปั้นเทพธิดาจันทรา “ถ้านายไม่ยอมยกเลิกสัญญา ฉันจะขอให้เทพธิดาจันทราถอนคำขอพรของนาย！ ”

ฉันสงสัยว่าสามีของฉันใส่ยาให้ฉัน ลูกของฉันไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของฉัน และคนดูแลบ้านของฉันถูกจ้างมาเพื่อสอดแนมฉัน! นี่คือทางตันที่ไม่มีทางแก้ ต้องยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อความรอด!

“แกกล้าไปเปรียบเทียบกับเธอเหรอ? แกไม่เหมาะที่จะเป็นภรรยาของฉันเลย!” สวีเหยียนทุ่มเททั้งกายใจในการเป็นแม่บ้านมาสามปี เธอคิดว่าเธอจะได้ครองรักกับเขา แต่สิ่งที่เธอได้กลับมาคือความเจ็บปวดไม่รู้จบ ผู้ชายแบบนี้ ไม่ต้องมีไว้ก็ได้ หลังหย่า ทุกคนหัวเราะเยาะเธอ แต่เธอกลายเป็นนักออกแบบชื่อดัง และเป็นผู้มีอิทธิพลในวงการธุรกิจ เธอไม่สนใจทรัพย์สินมหาศาลที่ไม่ได้รับสืบทอด และมุ่งมั่นสร้างอาณาจักรธุรกิจของตัวเอง พี่ชายรักใคร่ หนุ่มหล่อวิ่งตาม และความรักใหม่ก็เข้ามาเรื่อยๆ เธอยืดอกอย่างมั่นใจและบอกเขาว่า “ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่เคยเสียใจ ” ตู้หางจือ “แต่ฉันเสียใจแล้ว ที่รักอดีตเมีย ขอออกเดท ขอคืนดี ขอให้ได้มีสถานะ”

เขาร้อนแรง เซ็กส์จัด และต้องการเพียงนางบำเรอบนเตียงเท่านั้น เธอเรียบร้อย เฉิ่มเชย ประดุจดั่งแม่ชี เมื่อการแต่งงานที่เจ้าบ่าวไม่พอใจบังเกิดขึ้น เพราะความต้องการของผู้ใหญ่ ทำให้เขาเลือกที่จะจองจำเธอเอาไว้ด้วยแรงพิศวาสดั่งเยี่ยงไฟป่า จนกระทั่งมันแผดเผาทั้งเขาและเธอจนเกรียมไหม้ พร้อมกับเขาที่ไม่อาจจะสลัดเธอทิ้งได้อย่างที่ตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่ตอนแรก และตกหลุมรักแม่ชีน้อยคนนี้เข้าเต็มหัวใจ

เมื่อห้าปีก่อน ปัญฑารีย์ตกหลุมรักวิศนุชาหัวปักหัวปำ หล่อนรักเขาจากใจจริงๆ แต่หากว่าครอบครัวของเขาไม่ยอมรับ ความรักนั้นจึงต้องจบลงด้วยการที่หล่อนต้องอุปโลกน์แฟนคนใหม่ขึ้นมาทำให้วิศนุชายอมถอยห่าง และเมื่อต้องมาพอเจอกันอีกครั้ง เขาในฐานะประธานสุดหล่อ ส่วนหล่อนคือเลขาหน้าห้อง(ชั่วคราว) ที่ต้องคอยรองรับความเลือดเย็นของเขาอย่างไม่มีทางเลี่ยงได้ จนกระทั่งถูกเขาลงทัณฑ์ด้วยบทพิศวาสร้อนแรง และไล่ส่ง โดยที่เขาไม่รู้ว่ามีสิ่งชีวิตหนึ่งกำลังก่อเกิดอยู่ในตัวของหล่อนด้วย

รักยาวนานสิบปี เตรียมงานแต่งงานไปแล้ว 1314 ครั้ง แต่แฟนหนุ่มซีอีโอของฉันกลับไม่เคยปรากฏตัวเลย ตั้งแต่ที่เขากลับประเทศเงียบๆ โดยไม่บอกกล่าว ตัวเจ้าสาวตัวน้อยของเขาก็ทำให้วันแต่งงานของฉันกลายเป็นปัญหาที่จะระเบิดได้ทุกเมื่อ เธอมักจะหาทางทำเรื่องยุ่งยากในช่วงคืนก่อนงานแต่งทุกครั้ง และเขาก็ไม่เคยพลาดที่จะทิ้งฉันไป จนกระทั่งครั้งล่าสุด ท้องหวานเจ็บนิ้วมือจนเลือดหยดสองหยด เขากังวลมากจนต้องขับรถเร็วไปหาหมออย่างรีบร้อน ราวกับอยากให้หมอตรวจทุกส่วนของร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้า ขณะที่ฉันต้องเผชิญกับสายตาหัวเราะเยาะจากแขกในห้องเต็มไปด้วยความอับอาย เขาก็ให้คำตอบเพียงแค่เบาๆ และไม่สนใจ “ต้องเป็นวันนี้เหรอ? มันก็ยกเลิกไปตั้งหลายครั้งแล้ว เอาไปจัดวันเสาร์หน้าแทนก็ได้ ” “หวานหวานเป็นลมจากการเห็นเลือด ฉันต้องอยู่ข้างๆ เธอหน่อยนะ คุณต้องเข้าใจหน่อย” เขาพูดถึงความผูกพันที่เรามีมาตั้งแต่เด็ก จึงยอมให้เธอทำทุกอย่างตามใจ ส่วนฉันกลับถูกมองข้ามไป จริงๆ แล้วงานแต่งนี้สามารถมีคนอื่นได้เช่นกัน ในวันที่เขาทิ้งฉันไปเป็นครั้งที่ 1314 งานแต่งของฉันก็ยังจัดต่อไป แต่เจ้าบ่าวกลับเป็นคนอื่น

เขาปรามาสว่าหล่อนทั้งเฉิ่ม ทั้งเชย ทั้งจืดชืด ไม่มีทางยอมให้หล่อนขึ้นเตียงด้วยเด็ดขาด แต่สุดท้ายแล้วกลับเป็นเขาเองที่ต้องกลืนน้ำลาย และคลั่งรักหล่อนจนโงหัวไม่ขึ้น “เจอคุณก็ดีแล้ว... ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณพอดีเลยค่ะ” คนที่นอนเอกเขนกอยู่บนเตียงนุ่มรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันที ใบหน้าหล่อจัดเปื้อนรอยยิ้ม และมองร่างอวบอัดของพลับพลึงด้วยความหิวกระหายไม่ปิดบัง “เอาไว้คุยกันที่หลังเถอะครับ” แล้วเจ้าของคำพูดกระเส่าก็ยื่นสองแขนออกมาข้างหน้า “มาหาผมสิ พลับพลึง” หล่อนส่ายหน้าไปมา ความน้อยใจยังคงเต้นเร่าอยู่ในความรู้สึก “ฉันจะกลับบ้านพรุ่งนี้ค่ะ” คิ้วเข้มของดีแลนขมวดพันกันยุ่ง ก่อนที่เขาจะกระโดดลงจากเตียงอย่างคล่องแคล่วและเดินมาหยุดตรงหน้าของหล่อน “คุณทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก” “ทำไมฉันจะทำไม่ได้คะ ในเมื่อฉันไม่ใช่เจ้าสาวตัวจริงของคุณสักหน่อย น้องหยาดต่างหากที่คือตัวจริง” “เราคุยกันแล้วนี่ พลับพลึง” หล่อนเชิดหน้าสูง ดวงตามีหยาดน้ำตา “ปล่อยฉันไปตามทางของตัวเองเถอะค่ะ” “ผมไม่ให้คุณไปไหนทั้งนั้นแหละ พลับพลึง” เขารวบร่างอรชรเข้ามากอดเอาไว้หลวมๆ “ลืมไปแล้วหรือไงว่าคุณเป็นเมียของผมแล้ว” คำพูดของเขามีผลทำให้กึ่งกลางลำตัวสาวร้อนรุ่ม แต่กระนั้นความน้อยใจก็ยังคงมีอำนาจมากกว่า “มันก็แค่เรื่องผิดพลาดในชีวิตของคุณเท่านั้นแหละค่ะ ลืมมันไปซะเถอะนะคะ” “ก็บอกแล้วไงว่าผมลืมไม่ได้ คุณเป็นเมียผม”

ธาริกาทนเห็นน้ำตาของวาติยาแฝดน้องไม่ได้ เธอจึงสลับตัวกับน้องสาว เพื่อมาจัดการ นายราเชนทร์ สามีจอมปลอมของวาติยา ให้รู้ซะบ้างว่า ผู้หญิงไม่ได้อ่อนแอทุกคน ...... “เธอออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ ไป!” ราเชนทร์ไล่หญิงสาวความโมโห “ไม่ไป แก้วเพิ่งมาจะไล่แก้วไปไหนล่ะคะ คืนนี้แก้วจะทวนความจำให้พี่เชนทร์ รับรองพรุ่งนี้พี่เชนทร์ไม่มีทางไล่แก้วออกจากบ้านแน่นอนค่ะ” “ไป! ฉันบอกให้เธอออกไปจากบ้านของฉัน แม่โสเภณี!” ราเชนทร์เริ่มตัวสั่นเพราะความโกรธ เขาไม่เคยโกรธใครเท่าผู้หญิงคนนี้เลย ทั้งโกรธทั้งเกลียด ทั้งขยะแขยง “คำก็โสเภณี สองคำก็โสเภณี ถามหน่อยเถอะว่าถ้าเมียเป็นโสเภณีแล้วผัวจะเป็นอะไร ก็เป็นแมงดาไง แสดงว่าพี่เชนทร์เป็นแมงดา ส่วนบ้านหลังนี้ก็เป็นซ่อง ” ธาริกาสวนกลับอย่างเจ็บแสบ ทำให้ราเชนทร์ถึงกับอึ้ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ แล้วเดินเข้ามาหาหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างบันได เขาเงื้อมือขึ้นสูงหมายจะตบใบหน้านวล แต่เสียงหวานใสของธาริกาก็ดังขึ้นมาเสียก่อน “ตบสิ คุณตบฉัน ฉันจะตบคุณด้วยรองเท้าข้างนี้ เอาสิ! ตบสิ!” ธาริกาถือรองเท้าส้นสูงสีดำขึ้นเหนือศีรษะ ตั้งท่าจะฟาดกับใบหน้าของเขาทันทีที่เธอถูกทำร้าย ราเชนทร์ไม่คิดว่าวาติยาคนใหม่จะกล้าทำกับเขาแบบนี้ เพราะที่ผ่านมาวาติยาคนเดิมไม่กล้าขึ้นเสียงกับเขา เขาว่าแรงๆ ก็เอาแต่ร้องไห้ แต่วาติยาคนนี้เถียงเขาทุกคำ แถมยังสู้ถ้าหากเขาคิดทำร้ายเธอ ร้ายมาร้ายกลับ...ไม่โกง

ชีวิตแต่งงานของฉันพังทลายลงในงานกาลาการกุศลที่ฉันเป็นคนจัดขึ้นมาเองกับมือ วินาทีหนึ่ง ฉันคือภรรยาผู้มีความสุขและกำลังตั้งครรภ์ของเก้า สุวรรณกิจ เจ้าพ่อวงการเทคโนโลยี วินาทีต่อมา หน้าจอโทรศัพท์ของนักข่าวคนหนึ่งก็ประกาศให้โลกรู้ว่าเขากับพราว นิธิวัฒน์ รักแรกในวัยเด็กของเขา กำลังจะมีลูกด้วยกัน ฉันมองข้ามห้องไป เห็นพวกเขาสองคนยืนอยู่ด้วยกัน มือของเก้าวางอยู่บนท้องของพราว นี่ไม่ใช่แค่การนอกใจ แต่มันคือการประกาศต่อสาธารณะที่ลบตัวตนของฉันและลูกในท้องของเราให้หายไป เพื่อปกป้องการเปิดขายหุ้น IPO มูลค่าหลายหมื่นล้านของบริษัท เก้า แม่ของเขา หรือแม้กระทั่งพ่อแม่บุญธรรมของฉันเอง ก็ร่วมมือกันหักหลังฉัน พวกเขาย้ายพราวเข้ามาอยู่ในบ้านของเรา บนเตียงของฉัน ปฏิบัติกับเธอราวกับเป็นราชินี ในขณะที่ฉันกลายเป็นนักโทษ พวกเขาตราหน้าว่าฉันเป็นคนสติไม่ดี เป็นภัยต่อภาพลักษณ์ของครอบครัว พวกเขาใส่ร้ายว่าฉันนอกใจ และกล่าวหาว่าลูกในท้องของฉันไม่ใช่ลูกของเขา คำสั่งสุดท้ายนั้นโหดร้ายเกินกว่าจะคิดฝัน...ให้ฉันไปทำแท้ง พวกเขาขังฉันไว้ในห้องและนัดวันผ่าตัดเรียบร้อย พร้อมขู่ว่าจะลากฉันไปที่นั่นถ้าฉันขัดขืน แต่พวกเขาทำพลาดไปอย่างหนึ่ง... พวกเขายอมคืนโทรศัพท์ให้ฉันเพื่อหวังจะปิดปากฉันไว้ ฉันแสร้งทำเป็นยอมแพ้ แล้วใช้โอกาสสุดท้ายโทรออกไปยังเบอร์ที่ฉันเก็บซ่อนไว้มานานหลายปี... เบอร์โทรศัพท์ของพ่อผู้ให้กำเนิดของฉัน อนันต์ ธีรวงศ์ ประมุขของตระกูลที่ทรงอิทธิพลมากพอที่จะเผาโลกทั้งใบของสามีฉันให้มอดไหม้เป็นจุณได้

เขาใจดีกับคนทั้งโลก ยกเว้นเธอ... “ถ้าเจ็บก็ทนเอาหน่อยล่ะกัน เธอท้องเมื่อไหร่ ฉันจะไม่แตะต้องเธอเลย...ตัวเสนียดจัญไร” .... หลังจากการลงทัณฑ์จบสิ้น ร่างสาวเปลือยเปล่าคุดคู้ มือข้างซ้ายจับตรงของสงวน มือข้างขวาจับช่วงท้อง ทั้งจุกและเจ็บร้าว น้ำตารินไหลเป็นทาง เขาไม่ปรานีเธอสักนิดเดียว ทำรุนแรงทุกท่วงท่า กระแทกกระทั้นแต่ละครั้งดุเดือด ทำราวกับว่าเธอเป็นตุ๊กตายาง ไม่มีความรู้สึกใดใด เขากระทำด้วยความโกรธ แค้นและชิงชัง “จะร้องไห้หาสวรรค์วิมานอะไร เธอเจ็บแค่นี้ไม่ตายหรอก เจ็บน้อยกว่าที่ฉันเจ็บด้วยซ้ำ แล้วอย่าทำเป็นสำออย จำใส่หัวไว้ว่า เธอไม่ใช่นางเอกเจ้าน้ำตา เธอคือแม่มดใจหยาบช้า” นัยน์ตาณคุณโหดด้วยไฟแค้นลุกท่วม ยากดับได้ “จำเอาไว้อย่างหนึ่งว่า นี่แค่เริ่มต้น เธอจะเจ็บแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าท้อง คลอดเมื่อไหร่ เธอไสหัวออกไปจากที่นี่เมื่อนั้น”

‘ไรเฟิล’ ลูกครึ่งบราซิล-ฮ่องกง หนุ่มหล่อโลกตะลึง กับ ‘อินถวา’ สาวไทยหน้าตาจิ้มลิ้ม สู้คน แต่อ่อนหวานไปทั้งตัว ‘เขาใช้เล่ห์กลให้ได้ครอบครองร่างกายของเธอ เธอก็จะทำให้เขารักด้วยมารยาร้อยเล่ห์ของเธอบ้าง’ อินถวาจะไม่เสียเวอร์จิ้นไปฟรี เสน่ห์ทุกกระบวน มารยาทุกอย่างถูกงัดมาใช้ ทำเป็นอ่อนหวาน ใสซื่อ แต่จริงๆ วางแผนไว้ทุกทาง เพราะรู้แกวว่าไรเฟิลชอบผู้หญิงยากหน่อย ไม่ตามใจเขา นั่นน่ะเร้าใจอย่างแรง เธอยิ่งซื่อ ไรเฟิลก็ยิ่งหลง แต่ที่เขาหลงไม่ใช่เพราะเธอแสร้งทำเป็นใส ทำเป็นยาก แต่เป็นเพราะไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้มาก่อน นั่นแหละเขาชอบมากเพราะชีวิตช่างมีสีสันทุกวัน

รุกหนักเพราะรักจริง

สายตาคมที่ยืนมองเหตุการณ์ในมุมลับตา การเสวนาระหว่างหญิงสาวที่เขาเพิ่งชนอยู่ในสายตาของเชคฮ บราฮิมตลอดหลังจากที่เขานั้นเดินออกมา เชคฮ บราฮิมดั่งถูกสาปให้นิ่งดั่งหินเมื่อเห็นใบหน้าหวานเสลา ดุจนางพญา ดวงตาคมของม่านฟ้าที่มองหน้าสบตาเขามันตราตรึงติดในดวงตาอย่างน่าจดจำ...^นางฟ้าเดินดิน^ เขาตราหน้าเธอในใจ "เราพอใจหญิงนางนั้น" เชคฮ บราฮิมเอ่ยบอก "ท่านหมายถึงใครหรือครับ" "นางฟ้าเดินดินคนนั้น" คำพูดที่ทำเอาเลขาอย่างราชิตถึงกับงวยงงเมื่อเจ้านายพร่ำบอก "คนที่ชนเราตอนเข้ามา" เชคฮ บราฮิมขยายความเมื่อเห็นแล้วว่าคนสนิทไม่เข้าใจ "เราต้องการเธอคนนั้น!" เสียงเข้มแผดดังหนักแน่นอย่างมุ่งมั่น "แต่กระผมเกรงว่า..." "อยากได้ก็คืออยากได้!...ไปสืบมาว่าเธอเป็นใคร มาจากไหน แลกด้วยอะไรเราก็ยอม"