Rabbit

วันที่ตรวจพบว่าตัวเองตั้งครรภ์ได้สองเดือน ซูหยางก็ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งตับระยะสุดท้าย ขณะนั่งอยู่ในรถแท็กซี่ คำพูดของหมอก็ยังคงดังก้องอยู่ในหูเธอ “คุณซูครับ ร่างกายของคุณอ่อนแอกว่าคนทั่วไป หากทำแท้งจะเป็นการเร่งให้มะเร็งลุกลาม ตอนนี้คุณเหลือเวลาเพียงสามเดือนแล้ว ลองกลับไปปรึกษาคนในครอบครัวเกี่ยวกับการรักษาด้วยเคมีบำบัดเถอะครับ คุณอายุยังน้อย…….” ซูหยางเก็บผลตรวจไว้อย่างมิดชิด พร้อมกับยิ้มอย่างขมขื่น สองปีก่อนเธอถูกพ่อบังคับให้เลิกกับแฟนหนุ่มที่ชื่อฉินเซิน แล้วให้ไปแต่งงานกับพี่ชายที่ป่วยหนักของแฟนเก่า ตั้งแต่นั้นมาเธอก็ตัดขาดจากคนในครอบครัวอย่างสิ้นเชิง สามีของเธอได้เสียชีวิตไปแล้ว ส่วนฉินเซินก็เกลียดเธอเข้าไส้ เพื่อเป็นการแก้แค้นเธอ เขาถึงกับประกาศจะแต่งงานกับน้องสาวต่างมารดาของเธอ เขาเฝ้าคอยที่จะได้เห็นเธอทนทุกข์ทรมาน และรอคำว่าเสียใจจากเธอ แต่เขาไม่รู้เลยว่า ในวันแต่งงานของพวกเขา ซูหยางได้นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยในสภาพอ่อนแรงซูบผอมเหมือนเหลือแต่โครงกระดูก เธอหลับตาลงอย่างสงบบนเตียงผู้ป่วย ฉินเซิน ในที่สุดเราสองคนก็ปล่อยวางกันได้เสียที ……

ในวันครบรอบแต่งงานปีที่ห้า ฉันเจอแฟลชไดรฟ์ลับของสามี รหัสผ่านไม่ใช่วันแต่งงานของเรา ไม่ใช่วันเกิดฉัน แต่เป็นวันเกิดของรักแรกของเขา ข้างในนั้นคือแท่นบูชาดิจิทัลที่สร้างขึ้นเพื่อผู้หญิงอีกคน เป็นคลังข้อมูลชีวิตที่เขามีมาก่อนฉันอย่างละเอียดลออ ฉันลองค้นหาชื่อตัวเอง...ไม่พบอะไรเลย ตลอดห้าปีที่แต่งงานกัน ฉันเป็นแค่ตัวแทนของใครบางคน แล้วเขาก็พาเธอกลับมา เขาจ้างเธอมาทำงานที่บริษัทของเรา มอบโปรเจกต์ที่ฉันรักสุดหัวใจ ที่ฉันทุ่มเททั้งชีวิตและจิตวิญญาณให้มาตลอดสองปีให้เธอไป ในงานเลี้ยงของบริษัท เขาประกาศต่อหน้าทุกคนว่าเธอคือหัวหน้าคนใหม่ของโปรเจกต์นั้น และเมื่อเธอแกล้งทำเป็นเกิดอุบัติเหตุ เขาก็รีบพุ่งเข้าไปหาเธอทันที พร้อมกับหันมาตวาดใส่ฉัน ในที่สุดฉันก็ได้เห็นความจริง เขาไม่ใช่แค่ละเลยฉัน แต่เขาคาดหวังให้ฉันยอมทนกับการที่เขาแสดงความรักต่อผู้หญิงคนอื่นอย่างเปิดเผยเงียบๆ เขาคิดว่าฉันจะแตกสลาย...เขาคิดผิด ฉันหยิบแก้วแชมเปญที่ยังไม่ได้แตะ เดินตรงเข้าไปหาเขาต่อหน้าเพื่อนร่วมงานทุกคน แล้วเทมันรดหัวเขาจนหมดแก้ว

การแต่งงานของฉันกับมาคิน ภัทรธำรง คือสัญญาที่ลงนามด้วยเลือด คือคำมั่นที่จะหลอมรวมสองตระกูลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในกรุงเทพฯ เข้าไว้ด้วยกัน เขาคืออนาคตของฉัน คือราชันย์ที่ถูกเลือกมาให้ปกครองเคียงข้างฉัน ทุกคนต่างพูดว่าการรวมกันของเราคือพรหมลิขิต แต่เขากลับบ้านมาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมราคาถูกและคำโกหกของผู้หญิงอีกคน มันคือกลิ่นของอัญญาริน เด็กกำพร้าผู้อ่อนแอที่ครอบครัวของเขารับมาเลี้ยงดู เด็กผู้หญิงที่เขาสาบานว่าจะปกป้องเหมือนน้องสาวแท้ๆ ฉันตามเขาไปที่ไพรเวทคลับแห่งหนึ่ง จากในเงามืด ฉันเฝ้ามองเขาดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนและมอบจูบที่หิวกระหายและสิ้นหวังให้เธอ...จูบที่เขาไม่เคยให้ฉันเลย ในวินาทีนั้น อนาคตทั้งชีวิตของฉันแหลกสลายลง ในที่สุดฉันก็เข้าใจเสียงกระซิบจากลูกน้องของเขาว่าฉันเป็นเพียงรางวัลทางการเมือง ในขณะที่อัญญารินคือราชินีตัวจริงของพวกเขา เขาต้องการอาณาจักรของฉัน แต่หัวใจของเขาเป็นของเธอ ฉันจะไม่เป็นของรางวัลปลอบใจ ฉันจะไม่เป็นรองใคร ฉันเดินตรงเข้าไปในห้องทำงานของพ่อ เสียงของฉันเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "หนูจะยกเลิกงานแต่งงานค่ะ" เมื่อท่านค้าน ฉันจึงปล่อยหมัดเด็ดสุดท้าย "หนูจะรักษาความต้องการของตระกูลเราในเรื่องพันธมิตรไว้ค่ะ หนูจะแต่งงานกับเจ้าพ่อธาวิน วรไพศาล" แก้ววิสกี้ในมือพ่อร่วงแตกกระจายบนพื้น ธาวิน วรไพศาล คือคู่แข่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเรา

เจ็ดปีเต็มที่ฉันทำงานเป็นพนักงานทำความสะอาดที่เกิดเหตุอาชญากรรม ขัดถูคราบความตายเพื่อรักษาชีวิตลูกชายของฉัน ในที่สุดฉันก็หาเงินเก้าล้านบาทมาได้สำเร็จ สำหรับการรักษาด้วยวิธีทดลองที่จะช่วยรักษาโรคทางพันธุกรรมที่หายากของเขา แต่เมื่อฉันไปถึงโรงพยาบาล ฉันกลับได้ยินภัทร แฟนของฉันกำลังคุยโทรศัพท์ มันไม่ใช่เรื่องการรักษา แต่มันคือ “การทดลองทางสังคม” การทดสอบเจ็ดปีเต็มเพื่อพิสูจน์ว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่จ้องจะจับคนรวย และลูกชายของฉัน…ไม่เคยป่วยเลย เพื่อนสนิทของฉันก็ร่วมมือกับเขาด้วย เธอกำลังหัวเราะอย่างสนุกสนาน แล้วฉันก็ได้ยินเสียงลูกชายของฉัน “ผมไม่อยากให้แม่เหม็นๆ กลับมา ผมอยากได้น้าเจน น้าเจนตัวหอมเหมือนขนม” พวกเขาทำให้ฉันอับอายขายหน้าที่โรงเรียนของเขา เรียกฉันว่าเป็นแค่คนทำความสะอาดสติไม่ดี ลูกชายของฉันชี้หน้าฉันแล้วบอกทุกคนว่าเขาไม่รู้จักฉัน ในขณะที่ผู้ชายที่ฉันรักลากฉันออกไป กล่าวหาว่าฉันเป็นตัวน่าอัปยศ ความรักของฉันไม่ใช่ความรัก มันเป็นแค่ข้อมูล การเสียสละของฉันไม่ใช่การเสียสละ มันเป็นแค่การแสดง พวกเขาหันลูกของฉันเองมาเป็นศัตรูกับฉัน เพียงเพื่อเกมวิปริตของพวกเขา พวกเขาคิดว่ากำลังทดสอบคนทำความสะอาดจนๆ โง่ๆ คนหนึ่ง พวกเขาไม่รู้ว่าเขาคือ ภากร ยอดมณเฑียร ทายาทของตระกูลมหาเศรษฐีหมื่นล้าน และพวกเขาไม่รู้เลยว่าฉันคือ อลิน แห่งตระกูลเดชดำรง ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาพี่ชาย “ฉันจะกลับบ้าน”

ฉันกับภพ คู่หมั้นของฉัน เราคบกันมาสิบปีเต็ม ฉันกำลังยืนอยู่บนแท่นพิธีในโบสถ์ของโรงแรมหรูที่ฉันออกแบบเอง รอที่จะแต่งงานกับผู้ชายที่เป็นโลกทั้งใบของฉันมาตั้งแต่สมัยมัธยม แต่เมื่อเพียงขวัญ เว็ดดิ้งแพลนเนอร์ของเราซึ่งทำหน้าที่เป็นนายพิธีในงาน หันไปมองเขาแล้วถามว่า "คุณภากร ไพศาล คุณจะแต่งงานกับฉันไหมคะ" เขากลับไม่หัวเราะ เขามองเธอด้วยสายตาเปี่ยมรักที่ฉันไม่ได้เห็นมานานหลายปี แล้วตอบว่า "ครับ ผมจะแต่งงาน" เขาทิ้งให้ฉันยืนอยู่บนแท่นพิธีเพียงลำพัง ข้ออ้างของเขาน่ะเหรอ? เพียงขวัญ ผู้หญิงคนนั้น กำลังจะตายด้วยเนื้องอกในสมอง จากนั้นเขาก็บังคับให้ฉันบริจาคเลือดกรุ๊ปหายากของฉันเพื่อช่วยชีวิตเธอ สั่งฆ่าแมวสุดที่รักของฉันเพื่อสนองความต้องการอันโหดร้ายของเธอ และแม้กระทั่งปล่อยให้ฉันจมน้ำ โดยว่ายน้ำผ่านฉันไปเพื่อดึงเธอขึ้นจากน้ำก่อน ครั้งสุดท้ายที่เขาทิ้งให้ฉันตาย คือตอนที่ฉันกำลังหายใจไม่ออกอยู่บนพื้นห้องครัว เกิดอาการแพ้ถั่วลิสงอย่างรุนแรงเพราะถั่วที่เพียงขวัญจงใจใส่ไว้ในอาหารของฉัน เขาเลือกที่จะรีบพาเธอไปโรงพยาบาลเพราะอาการชักกำมะลอ แทนที่จะช่วยชีวิตฉัน ในที่สุดฉันก็เข้าใจ เขาไม่ใช่แค่ทรยศฉัน แต่เขายอมฆ่าฉันเพื่อผู้หญิงคนนั้น ขณะที่ฉันนอนพักฟื้นอยู่ในโรงพยาบาลเพียงลำพัง พ่อของฉันก็โทรมาพร้อมกับข้อเสนอสุดบ้าคลั่ง นั่นคือการแต่งงานในนามกับอคิน หิรัญวัฒน์ CEO บริษัทเทคโนโลยีผู้ทรงอิทธิพลและเก็บตัว หัวใจของฉันมันตายด้านและว่างเปล่าไปแล้ว ความรักคือเรื่องโกหก ดังนั้นเมื่อพ่อถามว่า จะเปลี่ยนตัวเจ้าบ่าวเลยดีไหม ฉันก็ได้ยินเสียงตัวเองตอบกลับไปว่า "ค่ะ หนูจะแต่งงานกับเขา"

สามปีเต็มที่ฉันเป็นลูน่าของอัลฟ่าคีเลนผู้ทรงอำนาจ เขาทุ่มเทของขวัญให้ฉันมากมาย แต่ไม่เคยให้ความรักเลย ทุกครั้งที่เขาสัมผัสฉัน สายตาของเขามองทะลุผ่านตัวฉัน ราวกับกำลังมองหาใครอีกคน...ใครสักคนที่ฉันมองไม่เห็น ตอนที่พ่อผู้เป็นมนุษย์ของฉันกำลังจะสิ้นใจ ฉันพยายามติดต่อเขาผ่านกระแสจิตศักดิ์สิทธิ์ของเรา ฉันร้องขอความอบอุ่นจากคู่แท้ของฉัน แต่เขากลับตัดขาดฉัน ฉันเรียกหาเขาเก้าสิบเก้าครั้งขณะที่พ่อของฉันสิ้นใจอย่างเดียวดาย สองวันต่อมา เบต้าของเราส่งภาพนิมิตมาให้ฉัน เป็นภาพคีเลนอยู่ที่ปารีส เขากำลังกอดไลรา ป้าของฉัน ด้วยความอ่อนโยนที่เขาไม่เคยแสดงให้ฉันเห็นแม้แต่ครั้งเดียว เมื่อเขากลับมา เขาโกหกได้อย่างเลือดเย็น โทษว่าระยะทางทำให้กระแสจิตของเราขาดหายไป ฉันค้นพบความจริงในห้องทำงานส่วนตัวที่ถูกล็อกไว้ของเขา มันคือแท่นบูชาที่สร้างขึ้นเพื่อป้าของฉัน ไดอารี่ของเขาเปิดโปงทุกสิ่ง การพบกันครั้งแรกของเรา การโจมตีของหมาป่าเร่ร่อนที่เขาช่วยฉันไว้...ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหกที่จัดฉากขึ้น เพื่อที่เขาจะได้มีตัวแทนของผู้หญิงที่เขารักอย่างแท้จริง ฉันเป็นเพียงภาชนะสำหรับสายเลือดของเธอ และลูกหมาป่าที่ฉันอุ้มท้องอยู่ก็ถือกำเนิดขึ้นจากคำโกหกนั้น ฉันจึงหลอกให้เขาเซ็นชื่อบนม้วนคัมภีร์สองฉบับ ฉบับแรกคือพิธีกรรมที่จะซ่อนการตั้งครรภ์ของฉันด้วยเวทมนตร์ ส่วนฉบับที่สองคือแบบฟอร์มการปฏิเสธคู่ที่ว่างเปล่า ซึ่งฉันได้เซ็นชื่อและยื่นต่อสภาผู้อาวุโส ก่อนจะก้าวขึ้นเรือที่มุ่งหน้าสู่ทวีปใหม่ ลบตัวเองออกจากโลกของเขาไปตลอดกาล

หลังจากสิบปีในสถานสงเคราะห์ ในที่สุดครอบครัวก็ตามหาฉันจนเจอ ฉันเคยคิดว่ามันคือฝันที่เป็นจริง แต่ไม่นานฉันก็ได้เรียนรู้ว่าที่ของฉันอยู่ตรงไหน ฉันเป็นแค่ม้างานที่ต้องหาเงินมาจ่ายค่าชีวิตสุขสบายของคริส น้องสาวฝาแฝดผู้สมบูรณ์แบบ ส่วนเธอก็เป็นลูกรักคนโปรดที่พ่อแม่ภาคภูมิใจ สิ่งดีงามเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันมีคือเจสัน แฟนของฉัน แต่แล้วในงานเลี้ยงที่ฉันไปรับจ้างจัดอาหาร ฉันบังเอิญได้ยินพ่อแม่ของฉันวางแผนกับพ่อแม่ของเขา พวกเขากำลังจะให้เจสันแต่งงานกับคริส บอกว่าฉันมีปมในอดีตเยอะเกินไป เป็นของมีตำหนิ ไม่กี่นาทีต่อมา ต่อหน้าทุกคน เจสันคุกเข่าลงและขอคริสแต่งงาน ขณะที่ฝูงชนโห่ร้องยินดี โทรศัพท์ของฉันก็สั่นพร้อมกับข้อความจากเขา “ขอโทษนะ เราเลิกกันเถอะ” เมื่อฉันกลับไปเผชิญหน้ากับพวกเขาที่บ้าน พวกเขาก็ยอมรับความจริง การตามหาฉันเจอเป็นความผิดพลาด ฉันเป็นแค่ความน่าอับอายที่พวกเขาต้องจัดการ และการยกเจสันให้คริสก็ถือว่าเป็นบุญคุณแล้ว เพื่อปิดปากฉัน น้องสาวฉันทิ้งตัวลงจากบันไดแล้วกรีดร้องว่าฉันผลักเธอ พ่อทุบตีฉันแล้วโยนฉันออกมาที่ถนนเหมือนขยะชิ้นหนึ่ง ขณะที่ฉันนอนสะบักสะบอมอยู่บนทางเท้า พ่อแม่ก็บอกตำรวจที่มาถึงว่าฉันเป็นคนทำร้ายร่างกาย พวกเขาอยากจะลบฉันให้หายไป แต่พวกเขากำลังจะได้รู้ว่าตัวเองเพิ่งก่อสงครามขึ้นมาต่างหาก

[นักธุรกิจหนุ่มระดับต้นแสนร้ายกาจ VS นักปรุงน้ำหอมสาวพิการเลอโฉม บริสุทธิ์ทั้งคู่] บุคคลลึกลับส่งคลิปวิดีโอสามีนอกใจมาให้ ทำลายชีวิตที่ดูสงบของยูหยุนหนิง ทำให้เธอเข้าใจเรื่องหนึ่ง คนรักที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กจะหลอกเรา เพื่อนที่เติบโตมาด้วยกันจะหลอกเรา แต่นายแบบไหล่กว้างเอวคอดขายาวไม่มีทางหลอกเรา เพียงแต่ชายหนุ่มรูปหล่อขายตัวเพื่อเลี้ยงสุนัขคนนี้ กลิ่นน้ำหอมบนตัวของคุณ ทำไมถึงเหมือนกับนักธุรกิจหนุ่มระดับต้นของตระกูลเสี่ยวเลย？ * ตอนที่เธอเปล่งประกายเจิดจรัส เขาเป็นลูกที่ถูกทอดทิ้งของตระกูล กล้าแค่ขโมยจูบแรกของเธอในความมืด เมื่อเธอตกจากที่สูง เขาทิ้งทุกอย่างกลับประเทศ แต่กลับเห็นเธอตอบตกลงคำขอแต่งงานของคนอื่นทั้งน้ำตา ตอนเธอถูกหักหลังอย่างเจ็บปวด เขามีอำนาจอยู่ในมือ เขาคือคนที่สนับสนุนอยู่เบื้องหลัง เป็นคนที่ช่วยชีวิตตอนที่เธอเสี่ยงอันตราย เป็นกำลังใจที่มั่นคงที่สุดของเธอ เมื่อเธอลุกขึ้นยืนอีกครั้ง เขาคุกเข่าข้างหนึ่ง จริงใจเป็นอย่างมาก “ได้โปรดแต่งงานกับผม” * “อยากรู้ไหมว่า ตอนที่เธอตอบตกลงคำขอแต่งงานของผู้ชายสารเลวคนนั้น ผมกำลังคิดอะไรอยู่？ ” “คิดอะไรอยู่เหรอคะ？ ” “อย่าให้ผมมีโอกาสนะ” “แล้วถ้าไม่มีโอกาสละคะ？ ” “ถ้าอย่างนั้นก็สร้างโอกาสขึ้นมา” เพราะในโลกนี้ ไม่มีใครรักยูหยุนหนิงได้มากกว่าเสี่ยวฉืออีกแล้ว

เส้าหยวนหยวนแต่งงานกับแม่ทัพเทพทรงพลังที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนส่งผลกระทบต่อทางจิตใจหลังจาดที่เธอย้อนเวลา เธอไม่ต้องการเข้าไปพัวพันกับการสมรู้ร่วมคิด และต้องการร่วมมือกับเขาเพื่อแสวงหาอิสรภาพ เธอก่อตั้งธุรกิจ รักษาโรคของคนไข้ และช่วยชีวิตผู้คน เป็นคนที่ยอดเยี่ยม กลายเป็นผู้ช่วยที่ดีของแม่ทัพ แต่ต่อมาแม่ทัพกลับคืนคำ ไหนตกลงไว้ว่าจะหย่าล่ะ?

เพื่อช่วยชีวิตแฟนสาวของเขา มือขวาของหลินเทียนจึงพิการ แต่คิดไม่ถึงว่าสิ่งที่ได้มาคือการทรยศของแฟนสาวและเพื่อนสนิทของเขา ขณะที่หลินเทียนกำลังรู้สึกสิ้นหวัง เขาก็ได้พบกับคนคนหนึ่งซึ่งทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง คนนั้นมีชื่อว่าหลิวอีเตา เป็นหมอในตำนาน หลินเทียนไม่เพียงแต่ได้กลายเป็นศิษย์ของแพทย์ผู้ไร้เทียมทานผู้นี้ แต่ยังได้รับมรดกอันมหาศาลจากดร.หลิวอีกด้วย จากนั้นเป็นต้นมา หลินเทียนโต้กลับทุกทาง กำจัดอุปสรรคต่าง ๆ จะกระทั่งไปถึงจุดสุดยอดของชีวิต

วิญญาณแพทย์นิติเวชที่มีชื่อเสียงในศตวรรษที่ 21 ได้เข้ามาอยู่ในร่างคุณหนูของจวนเสนาบดีอย่างบังเอิญ ผู้คนกล่าวหาว่านางไม่เชี่ยวชาญด้านการแพทย์และทำให้บุตรชายของแม่ทัพตาย ด้วยเหตุนี้ฮ่องเต้ต้องการฆ่านางเพื่อให้คำอธิบายกับแม่ทัพ! ผู้คนกล่าวหาว่านางเป็นคนหยิ่งยโสและเจ้ากี้เจ้าการ ทุกคนเกลียดนาง และครอบครัวของนางต้องการไล่นางออก! ผู้คนกล่าวหาว่านางเป็นคนเลวทรามและไร้ความปรานี วางยาน้องสาว และพ่อของนางต้องการโบยนางจนตาย! ในความเป็นจริงหากอยากจะกล่าวหาผู้ใดสักคน มันก็หาข้ออ้างได้ทั่ว แต่นางเป็นคนไม่ยอมใคร นางผอมบางนางหนึ่งปลุกปั่นโลกด้วยความสามารถอันทรงพลังตนเอง ท่านอ๋องกล่าวว่า หากได้เจ้ามาครอบครอง ข้ายอมทรยศทุกคนในโลก นางกล่าวว่า เพื่อท่าน ต่อให้ทุกคนในโลกเกลียดข้า ข้าก็ยอม

อดีตนักฆ่าสาวอันดับหนึ่ง ผู้มีใจคอโหดเหี้ยมได้ทะลุมิติอยู่ในร่างสาวน้อยรูปโฉมอัปลักษณ์ ที่ทุกคนต่างสาปส่งและรังแกสารพัด!

ซ่งชิงเหอโดนหักหลังและกลายเป็นฆาตกรในสายตาคนอื่น เธอจึงหย่ากับสีจั้นถิง สามีของเธอ และเดินทางออกจากเมืองหวยไปด้วยความเกลียดชัง หกปีต่อมา เธอหวนกลับมาราวกับนกฟีนิกซ์พร้อมกับคู่แข่งของสามีเก่าเธอ เธอเติบโตขึ้นกลายเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่ง เธอสาบานกับตัวเองว่าจะทำให้ทุกคนต้องชดใช้ในสิ่งที่พวกเขาทำไว้กับเธอ เธอยอมร่วมมือกับเขาเพียงเพื่อแก้แค้น โดยไม่รู้เลยว่าเธอตกเป็นเหยื่อของเขาไปแล้ว ในเกมแห่งความรักและความปรารถนา ไม่มีใครรู้ว่าสุดท้ายแล้วผู้ชนะที่แท้จริงจะเป็นใคร

เธอจะตัดสินใจอย่างไร เมื่อสามีที่จากไปเรียนต่อคนละซึกโลกกำลังจะกลับาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง ทั้ง ๆ ที่ตลอดหลายปี เขาตัดการติดต่อกับเธอในทุกช่องทาง --- เมื่อเห็นน้ำตาของพลอยชมพูปวีย์ก็ประคองใบหน้าเธอมาเช็ดน้ำตาให้ ความอ่อนโยนของเขาทำให้พลอยชมพูยิ่งร้องไห้อย่างหนัก “ไม่ร้องแล้วนะครับ ตอนที่พี่ไปแล้ว พลอยแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี ตั้งใจเรียนเพื่ออนาคตของตัวเองรู้ไหม ที่นี่ยังมีแม่พี่อยู่พลอยมีอะไรก็ปรึกษาแม่ได้ หรือถ้าเกิดตอนนั้นพลอยโตขึ้นแล้วเจอใครที่พลอยถูกใจและรักเขาจริงๆ พลอยก็คบเขาได้นะ พี่ไม่ว่า” “ทำไมพี่ปีย์พูดแบบนี้ล่ะคะ พลอยจะเจอคบใครได้ยังไง พลอยแต่งงานกับพี่ปีย์แล้วนะคะ พลอยสัญญาว่าจะเป็นภรรยาที่ดีของพี่ปีย์ พลอยจะซื่อสัตย์กับพี่ปีย์ค่ะ” คำพูดของภรรยาทำให้ปวีย์อดเอ็นดูเธอไม่ได้ เขาจ้องเข้าไปในตาของเธอแล้วค่อยๆ ก้มหน้าไปหา ใช้ริมฝีปากจุมพิตที่หน้าผาก ไล่มายังเหลือตาทั้งสองข้าง ก่อนจะถอยห่างออกมา พลอยชมพูรู้สึกตื่นเต้นและยินดีเป็นอย่างมากกับจุมพิตของสามี วันนี้เขาอ่อนโยนน่ารัก เมื่อเขาถอยห่าง พลอยชมพูเลยตัดสินใจใช้มือสองข้างคล้องลำคอเขาเอาไว้แน่น ค่อยๆ เขย่งเท้าขึ้นใช้ริมฝีปากสีชมพูจิ้มลิ้มจุมพิตกับริมฝีปากของผู้เป็นสามีเบาๆ แล้วจ้องมองในตาเขาเปิดเผยความจริงใจ และความต้องการที่มีต่อเขาออกไปอยู่เพียงครู่ โดยไม่คาดคิดสามีผู้เคยเฉยชากลับอุ้มเธอในท่าเจ้าสาว และพาเธอเข้าห้องนอนไปของเขาเสียดื้อๆ ห้องนอนที่เธอไม่เคยได้เข้ามานอนแต่วันนี้กลับเป็นคนอุ้มเธอเข้ามาเสียเอง ปวีย์ค่อยๆ วางพลอยชมพูลงบนเตียงอย่างเบามือ พร้อมทิ้งกายทาบทับลงมา มือประคองใบหน้าของเธอ เพียงสบตากันก็รู้ความต้องการที่ไม่อาจซ่อนไว้ได้อีกแล้ว เขาใช้ริมฝีปากจุมพิตลงบนหน้าผาก เปลือกตา และไล่ลงมายังริมฝีปากของเธอ หยอกเย้า อ้อยอิ่งดูดดึงอยู่ที่ริมฝีปากบางเป็นนานสองนาน รสจุมพิตหวานละมุนทำให้พลอยชมพูเคลิบเคลิ้ม เธอไร้เรี่ยวแรง อ่อนระทวย ช่องท้องหวามหวิว ทำได้เพียงปล่อยให้เขาเป็นผู้นำทางตามจังหวะที่เขากำหนด เมื่อเธอเริ่มหอบและหายใจไม่ทัน เขาจึงผละริมฝีปากออกห่าง แล้วใช้ริมฝีปากไล่จุมพิตลงมายังซอกคอ และซุกไซร้ดอกอมกลิ่นกายสาวอยู่ตรงนั้นเป็นนานสองนาน จนคนอ่อนประสบการณ์อ่อนระทวยราวขี้ผึ้งถูกลนไฟ แต่ปวีย์ไม่คิดหยุด เขาค่อยๆ เอามือสอดเข้าใต้ชายเสื้อนอนลายการ์ตูนของเธอแล้วค่อยไปไต่ขึ้นมาถึงเต้าอวบ ใช้มือบีบเบาๆ เล็กน้อย แล้วค่อยๆเอื้อมมือไปปลดตะขอเสื้อในด้านหลัง พลอยชมพูไม่รู้ว่าจริงๆ ว่าเขามีกี่มือเขาทำทุกอย่างได้เร็วมาก เผลอเคลิ้มไปแป็บเดียว รู้ตัวอีกทีตอนนี้เธอนอนตัวเปล่าเปลือยอยู่บนเตียง ในขณะที่เขายังมีเสื้อผ้าอยู่ครบ พลอยชมพูเอามือข้างหนึ่งปิดหน้าอก อีกข้างหนึ่งปิดส่วนล่าง และส่งสายตามองเขา ที่ตอนนี้กำลังนั่งคุกเข่ามองเธออยู่ที่ปลายเตียง เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่เห็นเธอเปลือยเปล่า “พีปีย์พลอยอาย” สิ้นคำของพลอยชมพูปวีย์ก็ทิ้งตัวลงมาทาบทับเธออีกครั้ง คราวนี้เขาจูบเธออย่างดูดดื่มจนเธอแทบขาดอากาศหายใจ ปากเธอบวมเจ่อ ปากเขาก็จูบ มือก็ปัดป่ายไปทั่วร่างของเธอ เขาค่อยๆ ใช้มือลูบต้นขาจนมาถึงขาด้านใน เขาค่อยอ้าขาเธอออกแล้วแทรกตัวเข้ามายังหว่างขาของเธอ หลังจากนั้นเขาใช้มือทั้งสองข้างกลับมาขยำหน้าอกของเธอทั้งสองข้างพร้อมๆ กัน ปากก็ยังคงจูบเธออย่างดูดดื่ม จนหนำใจ เขาก็ผละริมฝีปากออก แล้วไล่จูบลงมายังซอกคอ ผ่านมายังหน้าอกเขาใช้สองข้างประคองหน้าอกด้านซ้ายของเธอใช้ปากค่อยๆ จุมพิตที่ยอดประทุมถันสีชมพูอ่อน อย่างเบาๆ และค่อยๆดูดแรงขึ้นจนเธอส่งเสียงร้องเบาๆ จากนั้นเขาจึงใช้ปลายลิ้นเลียมันอีก ทำแบบนั้นวนไปจนเธอหัวหมุนไปหมด หน้าอกของเธอตอนนี้แดงและเปียกไปหมด แต่เขาก็ยังไม่ยอมหยุดจนเธอร้องขอ “พี่ปีย์พอก่อนค่ะ พลอยไม่ไหว” “พี่ทำพลอยเจ็บเหรอคะ” “เปล่าค่ะ พลอยแค่ เอ่อ คือพลอยพลอยบอกไม่ถูกค่ะพี่ปีย์” “ให้พี่ทำต่อนะคะ” ปวีย์ขอ พลอยชมพูได้แต่พยักหน้าและเคลิ้มไปกับการนำพาของเขาอีกครั้ง ตอนนี้พลอยชมพูรู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นที่บริเวณหว่างขาของตนเอง ปวีย์ค่อยๆ ใช้มือปัดป่ายไปบริเวณนั้นของเธอ เขาผละริมฝีปากออกจากหน้าอกลงไปยังหน้าท้อง จูบเธอไล่ลงไปยังหน้าท้อง และท้องน้อย แล้วก็จุ๊บเบา ๆ ตรงนั้นอย่างไม่คิดรังเกียจ “พี่ปีย์อย่าค่ะ พลอยอาย” พลอยชมพูใช้สองมือปิดหน้า ปวีย์เงยหน้ามองเธอแล้วหัวเราะเบา ๆ จากนั้นใช้มือทั้งสองข้างจังเข่าทั้งสองของเธอและดันมันขึ้นมาให้ตั้งชันขึ้นพร้อมกับก้มลงไปดูดดื่มกับน้ำหวานที่ไหลเยิ้มออกมารออยู่แล้ว เขาใช้ปลายลิ้นสีแดงสด ค่อยๆละเลียดชิมน้ำหวานครั้งแล้วครั้งเล่า สร้างความเสียวซ่านให้กับพลอยชมพูเป็นอย่างยิ่ง เธอค่อยๆ แอ่นสะโพกขยับตามลิ้นแสนร้ายของเขา...

นางเอกสาวพราวเสน่ห์ของโลกมนุษย์ VS พระเอกอ่อนโยนแสนร้ายกาจ สามปีต่อมา เธอกลับมาที่เมืองจินเฉิงอีกครั้ง ก็มีชาติตระกูลโด่งดัง มีคนรักที่รักใคร่กลมเกลียวกับลูกแฝดน่ารักคู่หนึ่ง เดินถือแก้วไวน์ไปในงานเลี้ยง เธอยิ้มสดใสเหมือนดอกไม้แรกแย้ม แต่เมื่อหันหลังกลับ กลับถูกเขาจับตัวกดไว้กับด้านหลังเสาที่ไม่มีคน เขาคือดวงดาวริบหรี่บนท้องฟ้ายามราตรี เป็นความฝันที่เคยไกลเกินเอื้อมของเธอในอดีต แต่ตอนนี้กลับพูดเสียงเข้มข้นข้างหูว่า “ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว！ ” ริมฝีปากของเธอถูกกัดจนเป็นแผล แววตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ “คุณเว่ย ต้องให้ฉันเตือนคุณไหม？ เราหย่ากันไปนานแล้วนะคะ”

" ถึงแม้ว่านิ่งเฉี่ยนเฉี่ยนเป็นเด็กกำพร้าธรรมดาคนหนึ่ง แต่เธอกลับได้แต่งงานกับผู้ชายที่มีทั้งอำนาจและทรัพย์สมบัติมากที่สุดในเมืองนี้ ชายคนนี้เพอร์เฟกต์ทุกอย่างแต่เขาไม่ได้รักเธอเลย หลังจากที่พวกเขาได้แต่งงานกันเป็นเวลาสามปี เธอก็ได้ตั้งครรภ์ในที่สุด แต่ในวันเดียวกัน สามีของเธอขอหย่ากับเธอ ดูเหมือนเขาได้ตกหลงรักผู้หญิงคนอื่น เสียแล้วและขณะเดียวกันเขาก็คิดว่าเธอได้รักชายคนอื่นเข้าแล้ว ในขณะที่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขากำลังจะจบลง จู่ ๆ เขาก็เปลี่ยนใจและไม่อยากปล่อยให้เธอจากไป นิ่งเฉี่ยนเฉี่ยนซึ่งกำลังจะตัดสินใจหย่ากับเขา แต่ก็มาเจอกับคำสารภาพของเขา ท่ามกลางความสับสนในความสัมพันธ์ที่มีทั้งรักและแค้นนั้น นิ่งเฉี่ยนเฉี่ยนซึ่งกำลังท้องอยู่นั้นควรจะทำอย่างไร ทางไหนถึงเป็นทางที่ดีที่สุดสำหรับเธอกันแน่"

แก้วตาพึมพำในใจ มองพี่เขยจัดหนักพี่สาวของหล่อน ยิ่งมอง… ก็ยิ่งตื่นเต้นมีอารมณ์ หน้าขาหนีบแน่น บิดไปบิดมาจนรู้สึกได้ว่ามีน้ำหล่อหลื่นเหนียวๆ หลั่งชุ่มออกมาแฉะแพนตี้ตัวน้อย พอเอามือเอื้อมลงมาแตะที่ง่ามขา ก็รู้ว่ามีน้ำใสๆ ไหลเยิ้มเป็นยางย้อยติดนิ้ว ‘อุ๊ย… ’ แก้วตาตกใจ หลังจากแอบดูจนน้ำเดิน ด้วยภาพที่เกิดขึ้นในห้องนอน อยู่ห่างจากสายตาของหล่อนเพียงช่วงแขนกระมัง จึงเห็นทุกอย่าง ชัดเจนเต็มสองตาทั้งภาพทั้งเสียง คมชัดปานว่ากำลังมองผ่านจอภาพระบบเอชดี “อ๊าย... ผัวจ๋า... เมียเสียว... เมียทรมาน” ใบหน้าของลีนาบิดเบะ สะบัดไปด้วยความซ่านสยิว ก้นอวบขาวดีดเด้ง แอ่นส่ายไปตามอารมณ์กระเจิดกระเจิง โดนกระแทกกระทั้นดุเดือดขนาดนี้ไม่ว่าเป็นใครก็คงเคลิบเคลิ้มไม่ต่างจากหล่อน ลีนาเปล่งเสียงร้องครางออกมาตลอดเวลาที่ท่อนเอ็นคัดแข็งเป็นลำเหมือนดุ้นมะระจีนใหญ่ๆ ของสามีกระแทกใส่จนมิดสุดโคนพวงสวรรค์ บลั่กๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

เธอถูกย่าแท้ๆฆ่าตายตอนอายุ6ขวบ กลายเป็นผีเร่ร่อนเฝ้าดูอนาคตและจุดจบของทุกคนที่รักอย่างเจ็บแค้น ย้อนเวลากลับมาครั้งนี้ก็เพื่อแก้ไขทุกสิ่ง! แต่เอ๊ะ?คุณแม่ผู้ขี้ขลาดคนนั้นแข็งแกร่งขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่?!

หลังจากถูกแฟนหนุ่มและเพื่อนสนิทของเธอจัดฉาก เฉี่ยนซีก็จบลงด้วยการใช้เวลาทั้งคืนกับชายแปลกหน้าลึกลับคนนั้น เธอมีความสุขมาก แต่พอเธอตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น เธอก็รู้สึกแย่กับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน อย่างไรก็ตาม ความรู้สึกผิดทั้งหมดของเธอถูกชะล้างออกไป เมื่อเธอเห็นใบหน้าของชายที่นอนอยู่ข้างเธอ เธอจึงเอ่ยด้วยเสียงเบา ๆ ที่ว่า  "ผู้ชายอะไร ทำไมหล่อจัง" และเธอก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เห็น ความผิดของเธอกลายเป็นความละอายใจโดยทันที และมันทำให้เธอตัดสินใจทิ้งเงินจำนวนหนึ่งไว้ให้ชายผู้นั้นก่อนที่เธอจะจากไป "เจ๋อข่าย"  รู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นเงินดังกล่าว พร้อมกับคิดว่า 'ผู้หญิงคนนั้นพยายามจะจ่ายเงินให้ฉัน ราวกับว่า ฉันเป็นผู้ชายขายบริการอย่างนั้นหรอ? ' เขารู้สึกโกรธ จึงต้องการดูภาพจากกล้องวงจรปิดของโรงแรม เขาสั่งผู้ช่วยของเขาด้วยใบหน้าที่จริงจังพร้อมขมวดคิ้ว "ผมอยากรู้ว่า ใครอยู่ในห้องของผมเมื่อคืนนี้" 'อย่าให้เจอนะ ถ้าเจอเมื่อไหร่จะสั่งสอนให้เข็ดเลย! ' เรื่องราวของพวกเขาจะเป็นอย่างไรต่อไปนะ

องค์หญิงสิบสามนามหลินฮุ่ยหมินสตรีผู้ที่งดงามโดดเด่นไม่เป็นรองผู้ใดแต่กลับมีฐานะต่ำต้อยในวังหลวงด้วยพระมารดาเสียชีวิตตั้งแต่นางยังเด็ก ท่ามกลางความคับแค้นใจนางยังต้องคำสาปร้ายต้องกลายร่างเป็นสัตว์ทุกคืนวันพระจันทร์เต็มดวง เขาคือ หยางเอ้อหลาง แม่ทัพหนุ่มผู้มีความสามารถรูปโฉมสง่างามและเป็นวีรบุรุษคนสุดท้ายของสกุลหยาง ทั้งยังเป็นที่รักเคารพของชาวเมือง ทว่าด้วยความสามารถและตำแหน่งใหญ่โต ฮ่องเต้มิอาจวางใจจึงได้คิดกำจัดเขาให้พ้นตำแหน่งเสีย โดยมอบสมรสพระราชทานให้หยางเอ้อหลางกับพระธิดาของตน เดิมทีชีวิตของคนสองคนย่อมไม่บรรจบ เมื่อสตรีที่หมายหมั้นกับหยางเอ้อหลางคือองค์หญิงใหญ่ที่ปักใจรักเขาตั้งแต่เยาว์วัย ทว่าเรื่องไม่เป็นเช่นนั้น เมื่อคนทั้งคู่เกิดอุบัติเหตุจนคนเข้าพิธีสมรสกลายเป็นองค์หญิงสิบสาม ท่ามกลางความหวาดกลัวขององค์หญิงสิบสามที่กลัวความลับจะเปิดเผย ท่ามกลางหยางเอ้อหลางที่พยายามพาสกุลหยางให้รอดพ้น ท่ามกลางการแตกหักของความสัมพันธ์พี่น้องที่แสนรักใคร่ระหว่างองค์หญิงใหญ่และองค์หญิงสิบสามเพราะบุรุษเพียงผู้เดียว หลินฮุ่ยหมินจะทำเช่นใด เพื่อจะยุติเรื่องราวน่าเวียนหัวนี้