ดาวน์โหลดแอป ฮิต
หน้าแรก / สมัยใหม่ / พ้นโทษกลับมา ทุกคนเห็นดีแน่
พ้นโทษกลับมา ทุกคนเห็นดีแน่

พ้นโทษกลับมา ทุกคนเห็นดีแน่

5.0
1 บท/วัน
75 บท
2.4K ชม
อ่านเลย

‘หญิงแกร่งชายแกร่ง + การต่อสู้ทางธุรกิจ + ความรักหวานชื่น + การแก้แค้น + ลึกลับ + คลั่งรักแบบอันตราย’ “ เข้าคุกตอนอายุยี่สิบ พ้นโทษตอนอายุยี่สิบสาม... สามปีแห่งการเคี่ยวกรำ มันเพียงพอแล้วที่จะส่งพวกแกทุกคน—ลงนรก!” ซ่งอันหราน คุณหนูตัวจริงที่พลัดพรากของตระกูลซ่ง ชาติก่อนเธอถูกพ่อแม่และพี่ชายแท้ๆ ส่งเข้าคุกเพื่อรับโทษแทนคุณหนูตัวปลอมในคดีอาชญากรรมทางการเงิน เธอต้องทนทุกข์ทรมานในคุก ในขณะที่คุณหนูตัวปลอมเสวยสุขในกองเงินกองทอง สืบทอดกิจการ มิหนำซ้ำยังจ้างนักเลงมาทรมานเธอจนตาย เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอได้ย้อนเวลากลับมาในวันแรกที่เข้าคุก ชาตินี้ เธอตัดทิ้งซึ่งความไร้เดียงสา และใช้ชีวิตในคุกเพื่อ…… เรียนรู้การเงิน ควบคุมตลาดหุ้น วางกลยุทธ์จากในเรือนจำ จนมีเงินทุนก้อนแรกในชีวิต ฝึกการต่อสู้ ศึกษาจิตวิทยา สยบเหล่านักโทษเดนตาย เพื่อสร้างขุมกำลังใต้ดินของตัวเอง อาศัยความทรงจำจากชาติก่อนวางหมากอย่างรัดกุม เพื่อรอคอยวันที่จะเริ่มงานเลี้ยงแห่งการแก้แค้นในวันที่พ้นโทษ! สามปีให้หลัง เธอพ้นโทษออกมา สาวน้อยผู้อ่อนแอในวันวานได้เปลี่ยนไปเป็นกุหลาบที่อันตรายที่สุดแห่งโลกธุรกิจ แผนการทุกอย่างดำเนินไปอย่างแยบยล ทว่าซ่างกวนหวายจือ……ผู้ที่ได้รับฉายายมทูตแห่งโลกธุรกิจผู้เย็นชาไร้ใจ กลับล็อกเป้าหมายมาที่เธอ เขาต้อนเธอจนมุม ใช้ปลายนิ้วลูบคลำหมายเลขนักโทษบนลำคอระหงของเธอ พร้อมกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าทว่าแฝงความอันตรายว่า “ซ่งอันหราน เกมแก้แค้นของเธอ…… ให้ผมเข้าร่วมด้วยคนสิ?”

สารบัญ

บทที่ 1 ความสัมพันธ์ของครอบครัวแบบนี้ ใครจะเอาก็เอาไปเลย

“ซ่งอันหราน ครบกำหนดโทษแล้ว มีคนมารับเธอแล้ว ”

สุ้มเสียงอันเย็นชาของผู้คุมดังขึ้นในห้องเยี่ยมญาติขณะที่ซ่งอันหรานกำลังกรอกเอกสารใบปล่อยตัวแผ่นสุดท้าย ปลายปากกาหมึกซึมชะงักลงบนหน้ากระดาษ น้ำหมึกซึมกระจายเป็นวงเล็ก ๆ

เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น เมื่อผ่านลูกกรงเหล็กออกไป ก็เห็นชายหนุ่มที่ยืนรออยู่ด้านนอก เขาคือซ่งอันชวน คุณชายรองแห่งซ่งซื่อกรุ๊ป พี่รองที่มีสายเลือดเดียวกันกับเธอนั่นเอง

“พ่อกับแม่ให้ฉันมารับเธอกลับบ้าน” ซ่งอันชวนอยู่ในชุดสูทเนี้ยบกริบ นาฬิกาปาเต็กฟิลิปป์บนข้อมือสะท้อนแสงไฟสีขาวซีดในห้องเยี่ยมญาติ เกิดประกายเย็นยะเยือก “สามปีมานี้เธอคงจะลำบากแย่ ทางบ้านจะชดเชยให้เธอเป็นอย่างดี ”

ชดเชยงั้นเหรอ

ซ่งอันหรานเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา บทพูดช่างคุ้นหูเหลือเกิน เหมือนกับชาติที่แล้วไม่มีผิดเพี้ยน

ชาติก่อน พวกเขาก็ใช้วิธีนี้หลอกล่อให้ลูกสาวตัวจริงอย่างเธอกลับตระกูลซ่ง เพื่อให้ไปรับโทษจำคุกแทนซ่งอันโหรว ลูกสาวตัวปลอมคนนั้น

แต่พอครบกำหนดโทษสามปี พวกเขากลับไม่โผล่หน้ามาเลยสักคน ปล่อยให้เธอถูกพวกอันธพาลที่ซ่งอันโหรวจัดฉากไว้รุมข่มเหงจนตายตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเท้าออกจากคุก

หลังตาย ตระกูลซ่งก็รีบคัดชื่อเธอออกจากผังตระกูลทันที แม้แต่เถ้ากระดูกก็ยังไม่ยอมรับไปทำพิธีด้วยซ้ำ

เธอเจ็บใจนัก!

วิญญาณเธอล่องลอยอยู่ในโลกมนุษย์เนิ่นนาน กว่าเธอจะได้รู้ความจริงที่โหดร้ายยิ่งกว่า ซึ่งก็คือ มันไม่มีสิ่งที่เรียกว่าอุ้มผิดตัวตั้งแต่แรกแล้ว

ปีนั้นเพียงเพราะหมอดูทักว่าเธอเป็น “ดาวกาลกิณี” ที่จะนำความวิบัติมาสู่คนทั้งบ้าน พ่อแม่แท้ ๆ จึงจงใจสลับตัวเธอกับซ่งอันโหรวที่มีดวงชะตาดีเลิศ แล้วทิ้งเธอไว้ที่บ้านนอก ปล่อยให้ดิ้นรนเอาชีวิตรอดเองตามยถากรรม

แรงอาฆาตนั้นฝังลึกจนทำให้เธอย้อนเวลากลับมาในช่วงปีที่สามของการจำคุก

ครั้งนี้ เธอใช้ความทรงจำจากชาติก่อน แอบร่วมมือลับ ๆ กับเจ้าพ่อวงการธุรกิจอย่างซ่างกวนหวายจือ จนทำให้เธอได้รับการปล่อยตัวก่อนกำหนดในวันนี้

“สามปีก่อนตอนพวกคุณรับฉันกลับไปที่ตระกูลซ่ง ก็บอกว่าจะชดเชยให้ฉันเหมือนกัน” ซ่งอันหรานวางปากกาลง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว “แล้วผลเป็นยังไงล่ะ? ฉันต้องรับผิดคดีฉ้อโกงทางธุรกิจแทนซ่งอันโหรว ตอนอยู่ในคุกก็โดนคนแอบผสมเศษแก้วลงในข้าว ”

ซ่งอันชวนขมวดคิ้วมุ่น แววตาฉายความรำคาญออกมาวูบหนึ่ง “ตอนนั้นสถานการณ์มันบีบบังคับ ร่างกายของโหรวโหรวไม่แข็งแรง ทนสภาพในคุกไม่ไหวหรอก เธอเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลซ่ง ก็ควรจะ...”

“ควรจะติดคุกแทนนังลูกกาฝากนั่นน่ะเหรอ?” ซ่งอันหรานพูดขัดขึ้นมาด้วยการแค่นหัวเราะ “ซ่งอันชวน คนตระกูลซ่งของพวกคุณนี่มันเป็นบ้ากันไปหมดแล้วหรือไง ถึงได้เห็นคนนอกดีกว่าลูกในไส้แบบนี้? ”

“พูดจาบ้าบออะไรของเธอ?” ซ่งอันชวนตบโต๊ะและลุกขึ้นพรวด “ซ่งอันหราน มารยาทของเธอมันหายไปไหนหมด ใครอนุญาตให้เธอพูดจาว่าร้ายโหรวโหรวแบบนี้? ”

มารยาทงั้นเหรอ ซ่งอันหรานแทบจะหัวเราะจนน้ำตาไหล

เด็กที่ถูกพ่อแม่แท้ ๆ ทิ้งขว้างคนหนึ่ง โตมากับข้าวก้นบาตรชาวบ้าน จะไปเอา “มารยาทผู้ดี” มาจากไหนกัน

เธอไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก คว้ากระเป๋าผ้าใบเก่า ๆ ที่ถูกซักจนสีซีดขาว อันเป็นสัมภาระที่มีอยู่น้อยนิดขึ้นมา แล้วเดินตรงดิ่งไปยังประตูทางออกทันที

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” ซ่งอันชวนตวาดไล่หลังเสียงเข้ม “ถ้าไม่กลับตระกูลซ่ง แล้วเธอจะไปไหน? ”

ซ่งอันหรานไม่แม้แต่จะปรายตาหันกลับไปมอง “ก็ไปในที่ที่ฉันควรจะไปไงล่ะ ”

วินาทีที่ผลักประตูคุกออกไป แสงแดดต้นฤดูร้อนก็สาดส่องจนเธอต้องหรี่ตา สามปีที่ไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวัน เธอเกือบลืมไปแล้วว่าแสงแดดมันให้ความรู้สึกอบอุ่นแค่ไหน

ในตอนนั้นเอง รถมายบัคสีดำสนิทคันหนึ่งก็แล่นมาจอดเทียบตรงหน้าเธออย่างเชื่องช้า กระจกรถค่อย ๆ เลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าของชายแปลกหน้าคนหนึ่ง

“คุณซ่งครับ คุณซ่างกวนส่งผมมารับคุณครับ” คนขับรถก้าวลงมา และเปิดประตูให้เธอด้วยท่าทางนอบน้อม

ซ่งอันหรานพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะก้าวขึ้นรถไปโดยไม่ลังเล

เมื่อมองผ่านกระจกมองหลัง เธอเห็นซ่งอันชวนกำลังวิ่งตามออกมาหน้าประตูเรือนจำ

พลางยืนทำหน้าตื่นตะลึง มองดูรถหรูราคาหลายสิบล้านคันนั้นแล่นจากไปจนลับสายตา

อ่านต่อ
img ไปดูความคิดเห็นเพิ่มเติมที่แอป
ดาวน์โหลดแอป
icon APP STORE
icon GOOGLE PLAY