คิดว่าจะได้แต่งกับหนุ่มเจ้าสำราญ กลับได้แต่งกับอาแท้ๆ ของเขา

“ข้าไม่เอารชตแล้ว ข้ายินดีรับการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ แต่งเข้าตระกูลพัฒนเกียรติ”

ญาณิศาเอ่ยขึ้นบนโต๊ะอาหารกะทันหัน

ห้องอาหารที่เดิมทีก็เงียบสงบอยู่แล้ว พลันเงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตก

แม่นมฉินที่ปรนนิบัติอยู่ด้านข้างมองญาณิศาด้วยความตกตะลึง “คุณหนู หรือว่าบะหมี่อายุวัฒนะวันนี้ไม่ถูกปากหรือเจ้าคะ แม่นมจะให้ห้องครัวทำใหม่เดี๋ยวนี้”

สาวใช้หงโต้วยิ่งเอ่ยอย่างหวาดหวั่น “คุณหนู เป็นเพราะซาลาเปาซิ่วท้อที่บ่าวทำอัปลักษณ์เกินไป ทำให้คุณหนูไม่พอใจหรือเจ้าคะ”

ญาณิศามองดูซาลาเปาซิ่วท้อรูปร่างประหลาดกับชามบะหมี่หลากสีสันที่ใส่เครื่องเครามาจนล้นบนโต๊ะอาหาร แล้วส่ายหน้า

เฉกเช่นปีก่อนๆ วันคล้ายวันเกิดวัยสิบแปดปี นางยังคงอยู่ตามลำพัง

“ไม่ใช่หรอก เป็นเพราะข้าไม่ชอบรชตแล้วต่างหาก”

“จริงหรือเจ้าคะ”

ทั้งสองคนที่อยู่ตรงหน้าเอ่ยขึ้นเกือบจะพร้อมเพรียงกัน สาวใช้หงโต้วถึงกับเกือบจะกระโดดตัวลอยขึ้นมาจากพื้น

ทั้งสองมองญาณิศาอย่างคลางแคลงใจ แต่หากเทียบกับความคลางแคลงใจแล้ว สีหน้าท่าทางนั้นดูคล้ายกับดีใจอย่างล้นพ้นทว่าก็กลัวว่าจะเป็นเพียงภาพลวงตา จึงพยายามสะกดกลั้นความปีติยินดีในใจและมุมปากที่ยกขึ้นอย่างสุดกำลัง

ญาณิศาเข้าใจดีว่าเหตุใดพวกนางจึงมีสีหน้าเช่นนี้

ตลอดสิบปีที่ผ่านมา นางคอยไต่ถามสารทุกข์สุกดิบ ทุ่มเทความจริงใจให้รชตจนถึงที่สุด

ทว่าก็คือวันนี้ ในวันคล้ายวันเกิดวัยสิบแปดปีของญาณิศา รชตได้มอบคำสี่คำแก่นาง–‘น่าสะอิดสะเอียน’

“ญาณิศามีชาติตระกูลป่าเถื่อน ก็แค่สงสารนางถึงได้ยอมพูดคุยด้วยสักสองสามคำ หากนางบังเกิดความคิดเป็นอื่น นั่นชวนให้น่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก”

ถ้อยคำที่ได้ยินตรงหน้าประตูสำนักศึกษาเมื่อตอนกลางวัน ราวกับคำสาปที่วนเวียนอยู่ข้างหูของญาณิศา

มือที่ถือตะเกียบของญาณิศาชะงักไปเล็กน้อย

พอกินบะหมี่อายุวัฒนะเส้นสุดท้ายที่ก้นชามจนหมด วางตะเกียบลง ญาณิศาก็พยักหน้าอย่างจริงจัง “อืม จริงสิ ไม่เอาแล้ว”

พูดจบ ญาณิศาก็หยิบซาลาเปาซิ่วท้อบนโต๊ะขึ้นมากัดคำหนึ่ง–

เหมือนเช่นปีก่อนๆ บะหมี่อายุวัฒนะของแม่นมทั้งเค็มทั้งเละ ส่วนซาลาเปาซิ่วท้อของหงโต้วก็แข็งราวกับก้อนเหล็ก

เทพยดาเบื้องบน โปรดคุ้มครองด้วยเถิด วันเกิดปีหน้า ขอเพียงแม่นมกับหงโต้วมานั่งร่วมโต๊ะกินข้าวเป็นเพื่อนนางก็พอแล้ว อย่าได้เข้าครัวทำอาหารอีกเป็นอันขาด

ญาณิศาเคี้ยวก้อนเหล็กในปาก พลางตั้งจิตอธิษฐานขอพรวันเกิดวัยสิบแปดปีในใจอย่างจริงจัง

แม้แม่นมฉินจะยังคลางแคลงใจ แต่ก็ส่งจดหมายเข้าวังทันที วันรุ่งขึ้นจึงได้นัดพบกับตระกูลพัฒนเกียรติที่โรงน้ำชาวสันต์ซึ่งเป็นโรงน้ำชาที่เงียบสงบที่สุดในเมืองหลวง ราวกับกลัวว่าญาณิศาจะเปลี่ยนใจอย่างไรอย่างนั้น

ตระกูลจิรภักดีมิได้นับว่าเป็นตระกูลขุนนางสูงศักดิ์อันใด ท่านปู่ของญาณิศาแรกเริ่มเดิมทีเป็นเพียงองครักษ์ในวังหลวง เพราะช่วยชีวิตอดีตจักรพรรดิเอาไว้ จึงได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ขุนนางฝ่ายบู๊ จนกระทั่งทรงพลบิดาของญาณิศาเข้าร่วมกองทัพ ออกศึกแรกก็คว้าชัยชนะยิ่งใหญ่จนมีชื่อเสียงเลื่องลือ

ยี่สิบปีก่อน ทรงพลเกลี้ยกล่อมให้หัวหน้าใหญ่แห่งค่ายพยัคฆ์ยอมจำนน อีกทั้งยังแต่งงานกับคุณหนูใหญ่แห่งค่ายพยัคฆ์ ซึ่งก็คือดารินมารดาของนาง–แม่ทัพหญิงอันดับหนึ่งแห่งราชวงศ์จิรโชติ

หลังจากมารดานำค่ายพยัคฆ์มาสวามิภักดิ์ ก็ได้ร่วมรับใช้ในค่ายทหารเคียงบ่าเคียงไหล่กับบิดา สามีภรรยาร่วมแรงร่วมใจ ประสานกันอย่างรู้ใจ รบชนะศึกแล้วศึกเล่า ก้าวขึ้นมาเป็นขุนพลฝ่ายบู๊ที่ทรงอานุภาพที่สุดของราชวงศ์จิรโชติและเป็นตำนานที่ผู้คนต่างแซ่ซ้องสรรเสริญ

ทว่าช่วงเวลาอันงดงามดำรงอยู่ได้ไม่นาน สิบปีก่อน ศัตรูทางตะวันตกเฉียงเหนือยกทัพบุกมาจนหมดสิ้น ราชวงศ์จิรโชติต้านทานไม่ไหว ทั้งมารดาและบิดาต่างพลีชีพในสนามรบ

ราชสำนักเห็นอกเห็นใจตระกูลจิรภักดี จึงได้ปูนบำเหน็จย้อนหลังให้บิดาเป็นแม่ทัพใหญ่พิทักษ์รัฐ และมารดาเป็นแม่ทัพในตำนาน ทว่าตระกูลจิรภักดีเหลือเพียงเด็กหญิงกำพร้าวัยเยาว์เพียงคนเดียว สุดท้ายแล้วก็เป็นเพียงโครงร่างที่ว่างเปล่า

ที่นางสามารถเอื้อมคว้าการหมั้นหมายกับตระกูลพัฒนเกียรติได้นี้ ล้วนพึ่งพาพระสนมกุ้ยเฟยจิรภักดีผู้เป็นท่านอาหญิงของนาง

ท่านอาหญิงไม่เพียงคอยดูแลครอบครัวจากในวังหลวงเท่านั้น แต่ยังรักใคร่เอ็นดูหลานสาวคนนี้อย่างยิ่งยวดยิ่งกว่าสิ่งใด ขอเพียงเป็นของที่นางเอ่ยปากขอ ก็ไม่มีสิ่งใดที่ท่านอาหญิงจะไม่ตอบตกลง

ข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียว ก็คือเรื่องการแต่งงานระหว่างนางกับรชต

สามปีก่อน ท่านอาหญิงเคยกล่าวไว้ว่า รชตไม่ใช่คู่ครองที่ดีของนาง

ท่านอาหญิงมองคนได้แม่นยำจริงๆ รชตไม่ใช่คู่ครองที่ดีของนางจริงๆ

รู้จักกันมาสิบปี คอยไต่ถามสารทุกข์สุกดิบมาตลอดสามปี แต่สุดท้ายกลับได้เพียงถ้อยคำเชือดเฉือนใจเช่นนั้นตอบแทน

ช่างน่าขันสิ้นดี

ท่านอาหญิงช่วยปกป้องบังแดดกันฝนให้นางมาเนิ่นนานหลายปี นางก็ควรจะรู้ความและช่วยแบ่งเบาภาระของท่านอาหญิงได้แล้ว

ยามนี้ตำแหน่งรัชทายาทในตำหนักบูรพายังมิได้สถาปนา ชยุตผู้เป็นญาติผู้พี่ไม่ขอรับการแต่งตั้งเป็นอ๋อง ขอเพียงกองทหารห้าร้อยนาย จากนั้นก็พึ่งพากองทหารเล็กๆ นี้กรำศึกปราบปรามทั่วสารทิศจนสร้างชื่อเสียงให้ตนเองในแนวหน้า

ญาติผู้พี่เพียบพร้อมทั้งบุ๋นและบู๊ ทว่ากลับลำบากใจที่ตระกูลเดิมทางฝั่งมารดาอ่อนแอ ขาดกำลังหนุน หากนางสามารถแต่งเข้าตระกูลพัฒนเกียรติได้ ปัญหานี้ก็จะคลี่คลายลงได้อย่างง่ายดาย

ตระกูลพัฒนเกียรติเป็นยอดตระกูลขุนนางอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง ลูกหลานตระกูลพัฒนเกียรติกระจายอยู่ทั่วทั้งในและนอกราชสำนัก อำนาจบารมีหาใช่ธรรมดา

นับว่านางยังโชคดีอยู่บ้าง ตระกูลพัฒนเกียรติมีผู้มีความสามารถผุดขึ้นมารุ่นแล้วรุ่นเล่า แต่กลับมีหลานชายไม่เอาถ่านคนหนึ่งอย่างปัณณวิชญ์ วันๆ เอาแต่ชนไก่กัดสุนัข เกียจคร้านลอยชาย ไม่ว่าจะเรื่องวัยหรืออุปนิสัย ก็นับว่าเข้ากับนางได้ดีทีเดียว

นางเคยพบปัณณวิชญ์ในงานเลี้ยงสองสามครั้ง หน้าตาโดดเด่น การกระทำเสเพลตามใจตน ในเมืองหลวงก็นับว่าเป็นยอดบุรุษเจ้าสำราญผู้หนึ่ง

เพียงแต่ไม่รู้ว่าการพบปะเป็นการส่วนตัวจะเข้าหากันง่ายหรือไม่

โรงน้ำชาวสันต์กล่าวว่าเป็นหอน้ำชา แต่แท้จริงแล้วเป็นสวนพฤกษาเสียมากกว่า ห้องส่วนตัวแต่ละห้องตั้งลดหลั่นสลับซับซ้อนอยู่ท่ามกลางแมกไม้ดอกไม้และลานเรือน เงียบสงบประณีตงดงาม ทั้งสามารถจิบชาพบปะสหาย และยังสามารถชมทิวทัศน์พักผ่อนหย่อนใจ เป็นสถานที่เพียงหนึ่งเดียวที่ไม่มีที่ใดเหมือนในเมืองหลวง

ญาณิศานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ในห้องส่วนตัว กำลังก้มหน้าครุ่นคิดถึง ‘ชีวิตหลังแต่งงาน’ กับปัณณวิชญ์ ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหันจากด้านนอก–

เสียงฝีเท้าดังแว่วมาพร้อมกับเสียงใบไม้เสียดสีดังสวบสาบตามแรงลมในลานเรือน ร่างสูงโปร่งผึ่งผายร่างหนึ่งยืนย้อนแสง ก้าวอาดๆ เข้ามาพร้อมกับความเหน็บหนาวเคร่งขรึมแห่งปลายฤดูใบไม้ร่วง

เมื่อพ้นจากเงามืดสะท้อนแสง รูปลักษณ์ก็ปรากฏเด่นชัด เครื่องหน้าของบุรุษผู้นั้นคมคายเย็นชา คิ้วและดวงตาลุ่มลึกดุจขุนเขาและบึงน้ำลึกท่ามกลางม่านสนธยา หางตาที่ชี้ขึ้นเล็กน้อย แม้เฉียบคมเย็นเยียบทว่ากลับแฝงเสน่ห์เย้ายวนไว้สามส่วน จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากบางอย่างลงตัว–

เป็นรูปโฉมอันงดงามที่ทำให้ผู้คนยากจะลืมเลือนได้ลง

เขาดูเหมือนเพิ่งเลิกประชุมเช้า บนกายยังสวมชุดขุนนางอันประณีตสง่างาม เสื้อคลุมสีม่วงดิ้นทอง สายรัดเอวทองหยก ทุกท่วงท่าย่างก้าวเต็มไปด้วยความสำรวมและน่าเกรงขามที่ผู้คนมากมายฝึกฝนอย่างไรก็ไม่อาจเลียนแบบได้

เมื่อเห็นนางมองไป ผู้มาเยือนก็เลิกตาขึ้นกวาดสายตามองมาเช่นกัน

สี่ตาประสาน ญาณิศาลุกขึ้นยืนโดยสัญชาตญาณ จากนั้นจึงเบนสายตามองเลยไปยังด้านหลังของผู้มาเยือน

ไฉนจึงเป็นอาเล็กของปัณณวิชญ์ที่มา

ปัณณวิชญ์เล่า

วันนี้ไม่ใช่วันที่พวกเขาดูตัวกันหรืออย่างไร

ภาคินเป็นบุตรที่ฮูหยินเฒ่าพัฒนเกียรติให้กำเนิดเมื่อยามชรา แม้ปีนี้จะมีอายุเพียงยี่สิบหก แต่ก็ได้เป็นถึงอัครเสนาบดีเข้าสู่สภาขุนนาง ดำรงตำแหน่งราชครูไท่ฟู่แล้ว

ภาคินแม้อายุยังน้อย แต่ทำงานเด็ดขาดเฉียบไว กลิ่นอายบารมีที่แผ่ออกมาจากร่างยิ่งไม่มีผู้ใดต้านทานได้ แทบจะในพริบตาที่เขาก้าวพ้นประตูเข้ามา ญาณิศาก็ลุกพรวดขึ้นทำความเคารพราวกับปฏิกิริยาสะท้อนกลับ

บรรยากาศพลันอึดอัดเกร็งขึ้นมาในทันใด

“ใต้เท้าพัฒนเกียรติมาคนเดียวหรือเจ้าคะ” แม่นมฉินเองก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย

สายตาของภาคินเลื่อนจากศีรษะที่ก้มต่ำของญาณิศา ไปยังขนมกุ้ยฮวาที่ถูกกัดไปครึ่งชิ้นตรงหน้านาง สุดท้ายจึงค่อยดึงสายตากลับคืนมา

“ข้าสามารถตัดสินใจแทนได้ทั้งหมด”

ภาคินนั่งลงบนที่นั่งฝั่งตรงข้ามของญาณิศา

แม้ญาณิศาจะรู้สึกเกร็งอยู่บ้าง แต่นางก็ก้าวเข้าไปรินชาให้เขาอย่างรอบคอบ จากนั้นจึงค่อยกลับมานั่งลงที่เก้าอี้อย่างสงบเสงี่ยม

ภาคินหลุบตามองถ้วยชาตรงหน้า ควันจางๆ ลอยกรุ่น

“คนทั้งตระกูลพัฒนเกียรติไม่มีข้อโต้แย้งต่อการแต่งงานครั้งนี้ หากคฤหาสน์แม่ทัพไม่มีข้อขัดข้องอันใด ก็กำหนดวันมงคลสมรสเป็นวันที่แปดเดือนหน้าเถอะ”

“เร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ” ญาณิศาร้องอุทานออกมา

วันนี้เพิ่งจะดูตัว เดือนหน้าก็ต้องแต่งงานแล้ว นี่เหลือเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือนเสียด้วยซ้ำ

นี่... นี่มันไม่เร็วเกินไปหน่อยหรือ

เพราะเป็นการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ จึงต้องรวบรัดตัดความทุกอย่างหรืออย่างไร

ภาคินทอดสายตามองมาตามจังหวะ “ไม่ยินดีหรือ”

ทันทีที่สายตาลุ่มลึกคู่นั้นทอดมองลงมา ราวกับขุนเขาไท่ซานกดทับลงบนศีรษะ ถ้อยคำที่จ่ออยู่ริมฝีปากของญาณิศาถูกกลืนกลับลงไป นางส่ายหน้าอย่างว่าง่ายเป็นที่สุด ราวกับศิษย์ที่กำลังถูกอาจารย์ซักไซ้

ต่อให้ปัณณวิชญ์จะทำตัวนอกลู่นอกทางไปบ้าง แต่ตระกูลขุนนางเก่าแก่ร้อยปี ก็นับว่านางเอื้อมคว้าอย่างยิ่งแล้วจริงๆ

“หามิได้ ข้ายินดี”

น้ำเสียงของภาคินไม่อาจจับอารมณ์ยินดียินร้ายได้เลยแม้แต่น้อย เขาใช้สุรเสียงที่สงบราวน้ำนิ่งตัดสินชี้ขาด “เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้ เพื่อเป็นการชดเชยที่การแต่งงานจัดขึ้นอย่างกระชั้นชิด สินสอดพวกเราจะเตรียมไว้ให้เป็นสองเท่า ตระกูลพัฒนเกียรติส่วนหนึ่ง ข้าออกเองอีกส่วนหนึ่ง”

ญาณิศาตกใจอีกครา

ได้ยินมานานแล้วว่า นายน้อยหลานชายแห่งตระกูลพัฒนเกียรติอย่างปัณณวิชญ์ สนิทสนมกับอาเล็กของตนเองเป็นอย่างมาก ทว่าไม่นึกเลยว่าจะสนิทสนมกันถึงเพียงนี้

ปัณณวิชญ์แต่งงาน ภาคินผู้เป็นอาเล็กถึงกับยอมควักกระเป๋าออกสินสอดให้อีกส่วนหนึ่งต่างหากด้วยตัวเอง!