เรื่องนี้ไม่มีอะไรหรอก
วิวาห์ฟ้าแลบกับสามีมาเฟียซ่อนรูป
ฉันติดคุกอยู่ในทัณฑสถานหญิงมานานถึง 4 ปีเต็ม ในคดีขโมยความลับทางการค้าและของมีค่าทางศาสนา แต่คนที่แอบยัดเอกสารลับใส่กระเป๋าฉันในมุมอับกล้องวงจรปิด ก็คือลูกสาวบุญธรรมที่แม่เลี้ยงของฉันเพิ่งรับมาจากสลัม วันที่ฉันพ้นโทษ พวกเขาจงใจขนกองทัพนักข่าวมาจัดฉากหน้าเรือนจำ แสร้งทำเป็นคนดีที่ยอมให้อภัยลูกเนรคุณ เพื่อเหยียบย่ำฉันและเชิดชูภาพลักษณ์ไฮโซของตระกูล พอฉันกลับไปถึงบ้าน ห้องนอนของฉันถูกเปลี่ยนเป็นที่เก็บขยะและของใช้หมา อดีตคู่หมั้นก็มาประกาศว่าจะหมั้นกับนังลูกบุญธรรมคนนั้น ที่เลวร้ายที่สุดคือ พวกมันขโมย 'กำไลหยกโบราณ' มรดกชิ้นเดียวที่ย่าทิ้งไว้ให้ฉันไป พี่ชายบุญธรรมถึงขั้นชักปืนมาจ่อหน้าผากฉัน แล้วปาเศษเงินใส่หน้าเพื่อไล่ให้ฉันไสหัวออกไปจากสังคมชั้นสูง พวกเขามองฉันด้วยสายตาสมเพช คิดว่าอดีตนักโทษตัวเปล่าเล่าเปลือยอย่างฉัน คงไม่มีปัญญาเอาชีวิตรอดถ้าขาดตระกูลกรีธาพล แต่พวกมันไม่มีทางรู้เลยว่า 4 ปีในคุก ฉันได้รับการถ่ายทอดวิชาจากปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ และเพิ่งจดทะเบียนสมรสกับชายที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเงามืด ฉันจัดการถอดชิ้นส่วนปืนของพี่ชายจนกลายเป็นเศษเหล็ก โยนหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์ใส่หน้าพวกมัน แล้วต่อสายตรงสั่งยกเลิกสัญญาทุกอย่างจนห้างของตระกูลมันเตรียมล้มละลายในพริบตา "ฉันให้เวลาสามวัน เอากำไลมาคืน ไม่อย่างนั้นเรามาดูกันว่าคราวนี้ใครจะได้เข้าไปนอนในคุก"
บทที่ 1 No.1
ประตูเหล็กหนาทึบของทัณฑสถานหญิงส่งเสียงครูดแสบแก้วหูขณะเลื่อนเปิดออก ลมร้อนอบอ้าวของกรุงเทพฯ พัดพาเอาฝุ่นละอองเข้ามาปะทะใบหน้า
พณิชา กุลเศรษฐ ยืนตัวตรงในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนธรรมดา เธอเดินข้ามธรณีประตูดำมืดออกมา แสงแฟลชจากกล้องนับสิบตัวสาดประกายวาบเข้าใส่สายตาทันที
บรรดานักข่าวแห่กันเข้ามาเหมือนฝูงฉลามได้กลิ่นคาวเลือด ไมโครโฟนแทบจะยื่นมาชนริมฝีปากของเธอ
"คุณพณิชา ในฐานะอดีตนักโทษคดีขโมยความลับทางการค้าและของมีค่าทางศาสนา หลังจากพ้นโทษสี่ปีแล้ว คุณวางแผนชีวิตไว้อย่างไร?"
พณิชา หรี่ตาลงเล็กน้อย เธอมองกลุ่มสื่อมวลชนที่ถูกจัดฉากพามาอย่างรู้ทัน มุมปากยกยิ้มเย็นชา เธอไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว
การ์ดร่างกำยำแหวกฝูงชนออก กรองแก้ว ผู้เป็นแม่บุญธรรมสวมชุดผ้าไหมราคาแพงเดินเข้ามา เธอถือผ้าเช็ดหน้าลูกไม้ซับหางตา รีบก้าวเข้ามายืนตรงกลางเฟรมกล้อง
ลิลลี่ กรีธาพล ลูกสาวตัวจริงที่ตระกูลกรีธาพลรับกลับมาจากสลัมต่างจังหวัดเมื่อสี่ปีก่อน เดินตามหลังมาติด ๆ สองมือของเธอประคองช่อดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์ ขอบตานวลแดงระเรื่อ แสร้งทำสีหน้าน่าสงสารอย่างแนบเนียน
กรองแก้ว ยื่นมือที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตหมายจะจับแขนของ พณิชา น้ำเสียงสั่นเครือ
"ลูกที่น่าสงสารของแม่ สี่ปีในนั้นคงลำบากมากสินะ แม่มารับลูกกลับบ้านแล้ว"
แววตาของ พณิชา เย็นเยียบลง เธอเบี่ยงไหล่หลบอย่างไม่ไว้หน้า ทำให้มือของ กรองแก้ว ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ
แสงแฟลชรัวเร็วขึ้นทันตา นักข่าวจับภาพความบาดหมางของแม่ลูกคู่นี้ได้อย่างแม่นยำ
ลิลลี่ เห็นดังนั้นจึงรีบก้าวขึ้นมาข้างหน้า เธอยกมือไหว้อย่างอ่อนช้อย ก่อนจะยื่นช่อดอกลิลลี่ให้ พณิชา
"พี่คะ เรื่องที่แล้วก็ให้มันแล้วไปเถอะค่ะ คนในครอบครัวเราให้อภัยพี่หมดแล้ว รับดอกไม้ช่อนี้ไปนะคะ มันหมายถึงการเริ่มต้นชีวิตใหม่"
เสียงของ ลิลลี่ นุ่มนวล ทว่าแฝงความเย้ยหยันไว้ทุกคำพูด
นักข่าวรอบข้างพยักหน้าเห็นพ้อง ต่างพากันกระซิบชื่นชมความใจกว้างของตระกูลกรีธาพล และมอง พณิชา ด้วยสายตาดูแคลนที่ไม่รู้จักบุญคุณ
พณิชา หลุบตามองช่อดอกไม้สีขาว เธอไม่ยื่นมือไปรับ แต่กลับส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอ
"ให้อภัยงั้นเหรอ?"
พณิชา เงยหน้าขึ้น แววตาคมกริบมองทะลุความเสแสร้งของ ลิลลี่ เสียงของเธอไม่ดังมากแต่กังวานกลบความวุ่นวายรอบข้างจนหมดสิ้น
ลิลลี่ ชะงัก ลมหายใจสะดุด เธออยากจะถอยหลังแต่จำต้องยืนค้างในท่าส่งดอกไม้
พณิชา สะบัดหลังมือฟาดเข้าใส่ช่อดอกไม้อย่างแรง
ดอกลิลลี่สีขาวกระจายเกลื่อนพื้น กลีบดอกปลิวว่อนร่วงลงแทบรองเท้าส้นสูงราคาแพงของ กรองแก้ว
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ แม้แต่เสียงชัตเตอร์ยังหยุดชะงักไป ทุกคนต่างตกตะลึงกับการกระทำที่ไร้ความเกรงกลัวนี้
"เธอลืมไปแล้วหรือไง ว่าสี่ปีที่แล้วใครเป็นคนไปรับเธอมาจากสลัม และใครเป็นคนแอบยัดเอกสารลับชิ้นนั้นใส่กระเป๋าฉันตรงมุมอับกล้องวงจรปิด" พณิชา ก้าวประชิดตัว
ใบหน้าของ ลิลลี่ ซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก หน้ากากสาวน้อยผู้แสนดีแตกร้าวลงทันตา
กรองแก้ว กรีดร้องพลางชี้นิ้วด่า พณิชา
"แกมันนังคนเนรคุณ กล้าพูดจาเหลวไหลต่อหน้าสื่อได้ยังไง?"
พณิชา ปรายตามองหญิงวัยกลางคนที่เคยเรียกว่าแม่
"พวกคุณพาคนพวกนี้มา ก็เพื่อจะเหยียบย่ำคนคุกอย่างฉัน แล้วเชิดชูความเป็นไฮโซของตระกูลกรีธาพลไม่ใช่เหรอ?"
บรรดานักข่าวหันมองหน้ากัน ก่อนจะเบนเลนส์กล้องไปจับใบหน้าบูดเบี้ยวของ กรองแก้ว ทันที
ประยุทธ พี่ชายคนโตของบ้าน ทนดูต่อไปไม่ไหว เขาก้าวลงมาจากรถตู้สีดำด้วยสีหน้ามืดมน
"หุบปาก ยังขายหน้าไม่พอใช่ไหม รีบขึ้นรถเดี๋ยวนี้!"
ประยุทธ ยื่นมือหมายจะคว้าคอเสื้อของ พณิชา
พณิชา ตาไว เธอคว้าข้อมือของ ประยุทธ ไว้มั่น แล้วออกแรงกดลงตรงจุดชีพจรอย่างแม่นยำ
ประยุทธ ร้องครางด้วยความเจ็บปวด ตัวเขางอลงทันที เหงื่อกาฬผุดเต็มหน้าผาก
"อย่าเอามือสกปรกมาแตะต้องตัวฉัน!"
พณิชา สะบัดมือเขาออกเหมือนทิ้งขยะเปียก
กรองแก้ว เห็นลูกชายคนโตเจ็บตัวก็โกรธจนตัวสั่น เธอรีบหยิบยาดมขึ้นมาสูดฟุดฟิด ทำท่าจะเป็นลม
พณิชา ไม่สนใจการแสดงละคร เธอหันหน้าเข้าหากล้องทุกตัว พูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด
"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉัน พณิชา กับตระกูลกรีธาพล ตัดขาดจากกันอย่างสิ้นเชิง"
เธอหยิบหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์ที่เตรียมไว้ออกมาจากกระเป๋า แล้วปาใส่หน้า ลิลลี่ อย่างแรง
ขอบกระดาษคมกริบบาดแก้มของ ลิลลี่ จนเกิดรอยแดงบาง ๆ แผ่นกระดาษร่วงกระจายเต็มพื้น
นักข่าวต่างรัวชัตเตอร์เก็บภาพหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์และสภาพอันน่าอับอายของครอบครัวมหาเศรษฐี
พณิชา ไม่หันกลับไปมอง เธอเดินตรงไปยังรถเก๋งสีดำคันเรียบที่จอดรออยู่ริมถนน แล้วเปิดประตูเข้าไปนั่ง
รถยนต์แล่นออกไป ทิ้งไว้เพียงเศษซากดอกไม้และความอัปยศของตระกูลกรีธาพลท่ามกลางแสงแฟลช
พยาบาทพิศวาส
ความแค้นของกัลป์ฝังรากลึก เขาออกตามล่าตัวต้นเหตุที่ทำให้น้องสาวกลายเป็นคนเสียสติ แต่คนที่ต้องรับกรรมคือ น้องสาวของตัวการ "เธอเลือกเอาเองว่าจะนอนกับฉันคนเดียว หรือให้ลูกน้องฉันร่วมสนุกด้วย" ... “คุณอย่าทำอะไรฉันเลยนะ...ฮือ...ฉันไหว้ล่ะ...อย่าทำอะไรฉันเลย” ขวัญข้าวขอร้องทั้งน้ำตา ยกมือไหว้กัลป์ ทำท่าจ
รอยรักรอยร้าว
เซียวหลิ่นตาบอดจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ลูกสาวคนรวยทุกคนต่างหลีกเลี่ยงเขา มีแต่สวี่โยวหรานยอมแต่งงานกับเขาโดยไม่ลังเล สามปีต่อมา เซียวหลิ่นกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง จากนั้รเขา็ยื่นข้อตกลงการหย่าเพื่อยุติการแต่งงานนี้ เขากล่าวอย่างเย็นชาว่า "ฉันพลาดกับชิงชิงมานนานมากพอแล้ว ฉันไม่อยากให้เธอต้องรอนานกว่าน
Oh my boss ร้ายกาจนักรักบอสจัง
เพราะเพื่อน..เธอจึงต้องทำอะไรลับๆ ล่อๆ เป็นเหตุให้เขาเข้าใจผิดคิดว่าเธอแอบชอบ ในขณะเดียวกัน เธอเองก็คิดว่าเขาเป็นเกย์ เพราะสถานการณ์บางอย่างเช่นกัน แล้วความวุ่นวายก็บังเกิด เมื่อเธอดัน…หลงรักเกย์ ‘ฮื่อ! เป็นเกย์นะเว้ยไม่ได้เป็นหวัด รักษาวันเดียวจะหายได้ไง สู้ต่อไปศิศิรา ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร
ยื้อรัก (ท่านประธานปากหมา VS เลขาถึกทน)
เขายอมซื้อหุ้นบริษัทเพื่อนหลายสิบล้าน เพียงเพื่ออยากดึงเธอมาอยู่ใกล้ๆ ด้วยการตั้งให้เป็นเลขา แถมตั้งเงินเดือนสูงลิ่ว เพราะอยากให้รักเก่ากลับมาเป็นใหม่อีกครั้ง เธอยินยอมตามเงื่อนไขเพราะหัวใจยังมีเขา ------------------------------------------ จตุรภัทร (ภาม) อดีตคือพี่ที่หล่อลากดิน น่ารักสุดใจขาดดิ้
สามีเป็นถึงเศรษฐีพันล้าน
ในวันแต่งงาน เจ้าบ่าวของเฉียวซิงเฉินหนีไปกับผู้หญิงอีกคน เธอโกรธมาก จึงสุ่มหาชายคนหนึ่งมาแต่งงานด้วยทันที "ตราบใดที่คุณกล้าแต่งงานกับฉัน ฉันก็ยอมเป็นเมียคุณ" หลังจากแต่งงาน เธอได้ค้นพบว่าสามีของเธอคือลูกชายคนโตของตระกูลลู่ที่ขึ้นชื่อว่าไร้ประโยชน์ ชื่อลู่ถิงเซียว ทุกคนเยาะเย้ยว่า "เธอยนี่ช่วยไม่ไ
เล่ห์สวาท สามีโดยพฤตินัย
เพราะความผิดพลาดในค่ำคืนนั้น ทำให้หล่อนต้องอยู่ใต้ร่างของเขาไปตลอดกาล หล่อนหน้าแดงก่ำ ก่อนจะถูกเขากระชากเข้าไปกอดรัดแน่นอีกครั้ง เต้าทรวงอกใหญ่คัพซีแนบชิดถูไถไปกับแผงอกกว้างที่รกปด้วยเส้นขน ยิ่งเขาส่ายตัวไปมา หล่อนก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความเสียวสยิวยามที่เส้นขนหยิกครูดไปมากับหน้าอกอวบของตัวเอง “อ๊า...
สาวใช้กับเจ้านายหื่น
เจนนิส สาวสวยกำพร้าวัย22ที่มีคุณป้าส่งเสีย เมื่อเรียนจบแทนที่จะได้ทำงานดีๆ คุณป้าที่เป็นหัวหน้าแม่บ้านเกิดเจ็บป่วย เธอจึงต้องมาดูแลและกลายเป็นสาวใช้ชั่วคราวอยู่ในบ้านหลังใหญ่ที่มีแต่เจ้านายหื่นๆ
กฎคือห้ามท้อง
นิยายเรื่องนี้มีพระนาง2คู่ "อย่าหวังจะเอาความบริสุทธิ์ผุดผ่องมาจับฉัน ผู้หญิงของฉันทุกคนก็สาวบริสุทธิ์ทั้งนั้นแล้วอย่าลืมคุมกำเนิด ถ้าไม่อยากทำแท้ง! เพราะฉันไม่มีทางมีทายาทกับผู้หญิงชั้นต่ำ" VS "อะไรที่ฉันอยากได้ ฉันต้องได้ แม้แต่ตัวนายถ้าฉันต้องการ นายก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ"
วิวาห์นอกหัวใจ ชุด เจ้าสาวพรหมจรรย์ของมหาเศรษฐี
ชาร์ลี เฮนเดอร์สัน เลือกแต่งงานกับช้องนาง เพื่อซ่อนข่าวฉาวโฉ่ระหว่างตนเองกับน้องสาวบุญธรรม ในขณะที่เธอตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็น และยินดีแต่งงานกับชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมอย่างเขา จนกระทั่งหล่อนบังเอิญพบเห็นฉากรักระหว่างเขากับน้องสาวบุญธรรมของเขาเข้า ทำให้เลือกที่จะหลีกหนี "ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ ฉันสาบาน
พระชายาของข้าคนเดียว
เดิมทีนางเป็นทายาทของตระกูลแพทย์เทพ แต่จู่ๆ นางก็กลายเป็นบุตรีของภรรยาเอกจากจวนเสนาบดีที่พ่อไม่สนใจใยดีและแม่ก็เสียชีวิตตั้งแต่ยังนางยังเด็ก ในวันที่นางย้อนยุค นางถูกใส่ร้ายว่าเป็นผู้ร้ายตัวจริงที่สังหารฮูหยินจวนโหว นางพยายามพลิกผัน พลิกสถานการณ์ และพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของนาง นางคิดว่าภาวะที่กลืน
