เรื่องนี้ไม่มีอะไรหรอก
วิวาห์ฟ้าแลบกับสามีมาเฟียซ่อนรูป
ฉันติดคุกอยู่ในทัณฑสถานหญิงมานานถึง 4 ปีเต็ม ในคดีขโมยความลับทางการค้าและของมีค่าทางศาสนา แต่คนที่แอบยัดเอกสารลับใส่กระเป๋าฉันในมุมอับกล้องวงจรปิด ก็คือลูกสาวบุญธรรมที่แม่เลี้ยงของฉันเพิ่งรับมาจากสลัม วันที่ฉันพ้นโทษ พวกเขาจงใจขนกองทัพนักข่าวมาจัดฉากหน้าเรือนจำ แสร้งทำเป็นคนดีที่ยอมให้อภัยลูกเนรคุณ เพื่อเหยียบย่ำฉันและเชิดชูภาพลักษณ์ไฮโซของตระกูล พอฉันกลับไปถึงบ้าน ห้องนอนของฉันถูกเปลี่ยนเป็นที่เก็บขยะและของใช้หมา อดีตคู่หมั้นก็มาประกาศว่าจะหมั้นกับนังลูกบุญธรรมคนนั้น ที่เลวร้ายที่สุดคือ พวกมันขโมย 'กำไลหยกโบราณ' มรดกชิ้นเดียวที่ย่าทิ้งไว้ให้ฉันไป พี่ชายบุญธรรมถึงขั้นชักปืนมาจ่อหน้าผากฉัน แล้วปาเศษเงินใส่หน้าเพื่อไล่ให้ฉันไสหัวออกไปจากสังคมชั้นสูง พวกเขามองฉันด้วยสายตาสมเพช คิดว่าอดีตนักโทษตัวเปล่าเล่าเปลือยอย่างฉัน คงไม่มีปัญญาเอาชีวิตรอดถ้าขาดตระกูลกรีธาพล แต่พวกมันไม่มีทางรู้เลยว่า 4 ปีในคุก ฉันได้รับการถ่ายทอดวิชาจากปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ และเพิ่งจดทะเบียนสมรสกับชายที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเงามืด ฉันจัดการถอดชิ้นส่วนปืนของพี่ชายจนกลายเป็นเศษเหล็ก โยนหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์ใส่หน้าพวกมัน แล้วต่อสายตรงสั่งยกเลิกสัญญาทุกอย่างจนห้างของตระกูลมันเตรียมล้มละลายในพริบตา "ฉันให้เวลาสามวัน เอากำไลมาคืน ไม่อย่างนั้นเรามาดูกันว่าคราวนี้ใครจะได้เข้าไปนอนในคุก"
บทที่ 1 No.1
ประตูเหล็กหนาทึบของทัณฑสถานหญิงส่งเสียงครูดแสบแก้วหูขณะเลื่อนเปิดออก ลมร้อนอบอ้าวของกรุงเทพฯ พัดพาเอาฝุ่นละอองเข้ามาปะทะใบหน้า
พณิชา กุลเศรษฐ ยืนตัวตรงในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนธรรมดา เธอเดินข้ามธรณีประตูดำมืดออกมา แสงแฟลชจากกล้องนับสิบตัวสาดประกายวาบเข้าใส่สายตาทันที
บรรดานักข่าวแห่กันเข้ามาเหมือนฝูงฉลามได้กลิ่นคาวเลือด ไมโครโฟนแทบจะยื่นมาชนริมฝีปากของเธอ
"คุณพณิชา ในฐานะอดีตนักโทษคดีขโมยความลับทางการค้าและของมีค่าทางศาสนา หลังจากพ้นโทษสี่ปีแล้ว คุณวางแผนชีวิตไว้อย่างไร?"
พณิชา หรี่ตาลงเล็กน้อย เธอมองกลุ่มสื่อมวลชนที่ถูกจัดฉากพามาอย่างรู้ทัน มุมปากยกยิ้มเย็นชา เธอไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว
การ์ดร่างกำยำแหวกฝูงชนออก กรองแก้ว ผู้เป็นแม่บุญธรรมสวมชุดผ้าไหมราคาแพงเดินเข้ามา เธอถือผ้าเช็ดหน้าลูกไม้ซับหางตา รีบก้าวเข้ามายืนตรงกลางเฟรมกล้อง
ลิลลี่ กรีธาพล ลูกสาวตัวจริงที่ตระกูลกรีธาพลรับกลับมาจากสลัมต่างจังหวัดเมื่อสี่ปีก่อน เดินตามหลังมาติด ๆ สองมือของเธอประคองช่อดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์ ขอบตานวลแดงระเรื่อ แสร้งทำสีหน้าน่าสงสารอย่างแนบเนียน
กรองแก้ว ยื่นมือที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตหมายจะจับแขนของ พณิชา น้ำเสียงสั่นเครือ
"ลูกที่น่าสงสารของแม่ สี่ปีในนั้นคงลำบากมากสินะ แม่มารับลูกกลับบ้านแล้ว"
แววตาของ พณิชา เย็นเยียบลง เธอเบี่ยงไหล่หลบอย่างไม่ไว้หน้า ทำให้มือของ กรองแก้ว ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ
แสงแฟลชรัวเร็วขึ้นทันตา นักข่าวจับภาพความบาดหมางของแม่ลูกคู่นี้ได้อย่างแม่นยำ
ลิลลี่ เห็นดังนั้นจึงรีบก้าวขึ้นมาข้างหน้า เธอยกมือไหว้อย่างอ่อนช้อย ก่อนจะยื่นช่อดอกลิลลี่ให้ พณิชา
"พี่คะ เรื่องที่แล้วก็ให้มันแล้วไปเถอะค่ะ คนในครอบครัวเราให้อภัยพี่หมดแล้ว รับดอกไม้ช่อนี้ไปนะคะ มันหมายถึงการเริ่มต้นชีวิตใหม่"
เสียงของ ลิลลี่ นุ่มนวล ทว่าแฝงความเย้ยหยันไว้ทุกคำพูด
นักข่าวรอบข้างพยักหน้าเห็นพ้อง ต่างพากันกระซิบชื่นชมความใจกว้างของตระกูลกรีธาพล และมอง พณิชา ด้วยสายตาดูแคลนที่ไม่รู้จักบุญคุณ
พณิชา หลุบตามองช่อดอกไม้สีขาว เธอไม่ยื่นมือไปรับ แต่กลับส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอ
"ให้อภัยงั้นเหรอ?"
พณิชา เงยหน้าขึ้น แววตาคมกริบมองทะลุความเสแสร้งของ ลิลลี่ เสียงของเธอไม่ดังมากแต่กังวานกลบความวุ่นวายรอบข้างจนหมดสิ้น
ลิลลี่ ชะงัก ลมหายใจสะดุด เธออยากจะถอยหลังแต่จำต้องยืนค้างในท่าส่งดอกไม้
พณิชา สะบัดหลังมือฟาดเข้าใส่ช่อดอกไม้อย่างแรง
ดอกลิลลี่สีขาวกระจายเกลื่อนพื้น กลีบดอกปลิวว่อนร่วงลงแทบรองเท้าส้นสูงราคาแพงของ กรองแก้ว
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ แม้แต่เสียงชัตเตอร์ยังหยุดชะงักไป ทุกคนต่างตกตะลึงกับการกระทำที่ไร้ความเกรงกลัวนี้
"เธอลืมไปแล้วหรือไง ว่าสี่ปีที่แล้วใครเป็นคนไปรับเธอมาจากสลัม และใครเป็นคนแอบยัดเอกสารลับชิ้นนั้นใส่กระเป๋าฉันตรงมุมอับกล้องวงจรปิด" พณิชา ก้าวประชิดตัว
ใบหน้าของ ลิลลี่ ซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก หน้ากากสาวน้อยผู้แสนดีแตกร้าวลงทันตา
กรองแก้ว กรีดร้องพลางชี้นิ้วด่า พณิชา
"แกมันนังคนเนรคุณ กล้าพูดจาเหลวไหลต่อหน้าสื่อได้ยังไง?"
พณิชา ปรายตามองหญิงวัยกลางคนที่เคยเรียกว่าแม่
"พวกคุณพาคนพวกนี้มา ก็เพื่อจะเหยียบย่ำคนคุกอย่างฉัน แล้วเชิดชูความเป็นไฮโซของตระกูลกรีธาพลไม่ใช่เหรอ?"
บรรดานักข่าวหันมองหน้ากัน ก่อนจะเบนเลนส์กล้องไปจับใบหน้าบูดเบี้ยวของ กรองแก้ว ทันที
ประยุทธ พี่ชายคนโตของบ้าน ทนดูต่อไปไม่ไหว เขาก้าวลงมาจากรถตู้สีดำด้วยสีหน้ามืดมน
"หุบปาก ยังขายหน้าไม่พอใช่ไหม รีบขึ้นรถเดี๋ยวนี้!"
ประยุทธ ยื่นมือหมายจะคว้าคอเสื้อของ พณิชา
พณิชา ตาไว เธอคว้าข้อมือของ ประยุทธ ไว้มั่น แล้วออกแรงกดลงตรงจุดชีพจรอย่างแม่นยำ
ประยุทธ ร้องครางด้วยความเจ็บปวด ตัวเขางอลงทันที เหงื่อกาฬผุดเต็มหน้าผาก
"อย่าเอามือสกปรกมาแตะต้องตัวฉัน!"
พณิชา สะบัดมือเขาออกเหมือนทิ้งขยะเปียก
กรองแก้ว เห็นลูกชายคนโตเจ็บตัวก็โกรธจนตัวสั่น เธอรีบหยิบยาดมขึ้นมาสูดฟุดฟิด ทำท่าจะเป็นลม
พณิชา ไม่สนใจการแสดงละคร เธอหันหน้าเข้าหากล้องทุกตัว พูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด
"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉัน พณิชา กับตระกูลกรีธาพล ตัดขาดจากกันอย่างสิ้นเชิง"
เธอหยิบหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์ที่เตรียมไว้ออกมาจากกระเป๋า แล้วปาใส่หน้า ลิลลี่ อย่างแรง
ขอบกระดาษคมกริบบาดแก้มของ ลิลลี่ จนเกิดรอยแดงบาง ๆ แผ่นกระดาษร่วงกระจายเต็มพื้น
นักข่าวต่างรัวชัตเตอร์เก็บภาพหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์และสภาพอันน่าอับอายของครอบครัวมหาเศรษฐี
พณิชา ไม่หันกลับไปมอง เธอเดินตรงไปยังรถเก๋งสีดำคันเรียบที่จอดรออยู่ริมถนน แล้วเปิดประตูเข้าไปนั่ง
รถยนต์แล่นออกไป ทิ้งไว้เพียงเศษซากดอกไม้และความอัปยศของตระกูลกรีธาพลท่ามกลางแสงแฟลช
One Night Stand รุกสิ
เธอผิดนักเหรอที่เกิดมาเป็นผู้หญิงหัวโบราณ หวงเนื้อหวงตัวไม่ยอมให้ใครแตะต้อง แม้แต่คนรักของเธอเองก็ตาม ถ้ามันผิดมากนักต่อไปนี้เธอก็จะแรด จะอ่อยให้ดู เธอจะไม่เก็บซิงไว้ชิงโชคอีกแล้ว... อ่อยให้สุดแล้วไปหยุดที่ใครดี...
เมียเด็ก Honey (I hate you)
เกริ่น.... ....ยะ..อย่านะ..พี่กำลังเข้าใจผิดอยู่..อึก..~ ผมไม่สนใจที่เธอพูด ผู้หญิงคนนี้แสดงละครเก่งจริงๆ ผมเกือบจะเชื่อเธอแล้วว่าเธอไม่ได้ขายตัว ผม: เลิกเล่นได้แล้ว เรามามีความสุขกันดีกว่า ...ยะ..อย่า..หนูไม่ได้ขายตัวจริงๆ หนูไม่ได้แสดงละครอะไรทั้งนั้น หนูพูดเรื่องจริง ปล่อยหนูไปเถอะ !! ผมกดท่อนเอ็
ท่านประธานอย่ารักฉันมากนักเลย
คุณเสี่ยเหมียน คือเด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย วันหนึ่งเธอได้รับสายจากสถานีตำรวจซึ่งทำให้ชีวิตของเธอนั้นเปลี่ยนไปตลอดกาล ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น ก็ไม่ต่างอะไรกับการนั่งรถไฟเหาะ ไม่ช้าเธอก็พบว่า"คุณกู้หนาน"แฟนหนุ่มที่คบกันมานานนั้นได้นอกใจเธอ และไปเป็นชู้กับเพื่อนส
ขอโอกาสอีกครั้ง
หลังจากเมา เธอก็ได้รู้จักกับคนใหญ่คนโตคนหนึ่ง เธอต้องการความช่วยเหลือจากเขา ส่วนเขาหลงเสน่ห์รูปร่างที่ดีและความสวยงามของเธอ พอเวลาผ่านไป เธอก็ตระหนักได้ว่าเขามีคนอยู่ในใจแล้ว เมื่อรักแรกของเขากลับมา เขาก็ไม่ค่อยได้กลับบ้าน แต่ละคืนเหวินม่านอยู่ในห้องว่างเปล่าด้วยคนเดียว แต่สุดท้ายแล้ว สิ่งที่เธอได้ร
SWEET SITUATION หนีรักมาพบคุณ
เธออกหักรักผู้ชายคนนี้แค่ครั้งเดียวก็เกินพออยู่แล้ว ซ้ำยังมาตายเพราะอุบัติเหตุเหนือคาด แต่ทำไมต้องจะอกหักซ้ำซ้อนอีก หรือว่านี่คือความเมตตาจากสวรรค์ที่ให้วิญญาณเธอย้อนเวลามา เพื่อพบกับ “คุณเผิง” ป๊ะป๋าสายอ่อย และ “ลูกชายตัวน้อย” ในฐานะพี่เลี้ยงเด็ก(สาวใช้)อีกครั้ง แค่หน้าที่พี่เลี้ยงเด็กทำได้อยู
ต้องมนต์บุปผา
หลิวซือซือผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่นอกจากรูปร่างหน้าตาที่สวยหยดย้อยแล้ว แทบจะไม่มีความสามารถหรือความโดดเด่นในเรื่องอื่น และหากจะว่ากันไปหญิงสาวก็เป็นคนที่ค่อนข้างใสซื่อบริสุทธิ์อยู่ไม่น้อย เพราะได้รับการรับเลี้ยงประดุจไข่ในหินจากผู้เป็นพ่อและแม่ที่มีฐานะไม่ธรรมดา เธอรักในอาชีพนักแสดงแม้พ่อแม่จะคัดค้าน
บำเรอรักคุณหมอมาเฟีย
เพลิงกัลป์ / Ryuu ริว ซาโต้อิชิบะ หัวหน้าแก๊งมาเฟียใหญ่ในคราบคุณหมอ หล่อ เลว เถื่อน ร้ายกับทุกคนไม่เว้นแม้กระทั่งกับ เธอ "กฎของการเป็นของเล่นคือห้ามรักเขา" ลูกพีช รินรดา สวย เซ็กซี่ สดใส ร่าเริง ปากร้าย กล้าได้กล้าเสีย สายอ่อยตัวแม่ "ของเล่นที่มีหัวใจของผู้ชายที่ไร้หัวใจ"
พิศวาสร้ายเมียในนาม
ความเกลียดชิงชังทำให้เขาทิ้งให้เธออยู่ในสถานะ เมียในนาม แต่เมื่อเธอต้องการหย่าขาดจากเขา ชายหนุ่มผู้หยิ่งผยองเช่นเขากลับต้องการกักขังเธอไว้ตลอดไปและหลอกล่อเธอด้วยเพลิงสวาทร้ายที่เร่าร้อนเกินห้ามใจ...
แค่เมียคนใช้ (ฟิว&ใบบัว)
"เธอมันก็แค่นางบำเรอคอยสนองความต้องการบนเตียงเพราะฉะนั้นอย่าสะเออะมาสั่งสอนฉันจำเอาไว้!!!"
เมีย(ไม่)พลอยโจน
ใครๆ ต่างก็คิดว่าผู้หญิงที่ถูกเจ้าบ่าวปฏิเสธในวันแต่งงานช่างเป็นผู้หญิงที่น่าสงสารสุดๆ แต่ไม่ใช่สำหรับปราณต์แน่ๆ เขารู้ดีว่านัสรินไม่ได้ตกกะไดพลอยโจนมาแต่งงานกับเขา แต่เธอกับน้องชายของเขาร่วมมือกันจงใจมัดมือเขาชกต่างหาก เพราะฉะนั้นก็อย่าหวังว่าจะมีความสุขกับการแต่งงานจอมปลอมนี่เลย ในเมื่อหน้าซื่อแต่
