เรื่องนี้ไม่มีอะไรหรอก

มหาวิทยาลัยเยล สนามกีฬา

“หลิน ฟาน เราเลิกกันเถอะ” วังจวนพูดด้วยท่าทีเย็นชา ขณะที่กอดอกอยู่

“ทำไม วังจวน! ฉันทำผิดอะไร? ทำไมเธอต้องทำแบบนี้กับฉัน?” หลิน ฟานโอดครวญพร้อมกับจับหัวของเขาอย่างเจ็บปวด

ทั้งสองเริ่มคบกันตั้งแต่มัธยมปลาย หลังจากเรียนจบก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยเยลด้วยกัน

กลายเป็นคู่รักที่เพื่อนและอาจารย์มองว่าเป็นคู่รักที่สมบูรณ์แบบ หลิน ฟานคิดว่านี่คือการเริ่มต้นชีวิตที่มีความสุขของทั้งสอง แต่เขาไม่เคยคาดคิดว่า วังจวนจะขอเลิกกับเขาในวันเกิดของเขา!

“หลิน ฟาน ฉันไม่รู้สึกอะไรกับเธอแล้ว เธอไปเถอะ ฉันไม่อยากเจอเธออีก!” วังจวนโบกมือเหมือนกำลังไล่สิ่งที่น่ารำคาญออกไป พร้อมกับแสดงใบหน้าที่ไม่พอใจ

“วังจวน บอกฉันเถอะ เธอคบกับเสี่ยวห่าวใช่ไหม?” หลิน ฟานถามด้วยสายตาแดงก่ำ ราวกับจะพ่นไฟออกมา

สามวันก่อน หลิน ฟานเห็นวังจวนขึ้นรถของเสี่ยวห่าวด้วยตาตัวเอง ตอนนั้นเขาคิดว่าเขาเห็นผิด และพยายามปลอบตัวเองว่า วังจวนที่บริสุทธิ์แบบนั้นไม่มีทางคบกับเสี่ยวห่าวแน่

แต่ความจริงกลับตบหน้าเขาอย่างแรง

“ใช่แล้ว แล้วจะทำไม?! หลิน ฟาน ฉันขอร้องให้เธอทำตัวให้เหมือนผู้ชาย อย่ามายุ่งกับฉันอีกเลย เสี่ยวห่าวกำลังจะมา ฉันไม่อยากให้เขาเข้าใจผิด” วังจวนพูดพร้อมกับถอยหลังหนึ่งก้าว เพื่อสร้างระยะห่างจากหลิน ฟานที่กำลังมีอารมณ์

“เสี่ยวห่าวเป็นแค่คนเจ้าชู้ เขาไม่ได้จริงจังกับเธอหรอก เขาแค่อยากเล่นกับเธอเท่านั้น มีแค่ฉันที่รักเธอจริงๆ วังจวน ฉันขอร้องเธอให้อยู่กับฉันได้ไหม?” หลิน ฟานพูดพร้อมกับพยายามจับมือวังจวน

วังจวนสะบัดมือหลิน ฟานออกด้วยความรังเกียจ พร้อมกับมองหลิน ฟานด้วยสายตาที่ดูถูก “หลิน ฟาน เธออย่าโง่เลย อยู่กับเธอมีแต่เสียเวลา เธอไม่มีบ้าน ไม่มีรถ แม้แต่จบไปแล้วก็ต้องไปทำงานรับใช้คนอื่น ฉันไม่อยากทนลำบากกับเธออีกแล้ว เห็นสร้อยคอเส้นนี้ไหม? สองหมื่นเหรียญสหรัฐ! นี่คือสิ่งที่เธอทำงานทั้งชีวิตก็ไม่สามารถหาเงินได้! เสี่ยวห่าวสามารถให้ชีวิตที่ฉันต้องการ แต่เธอล่ะ? เธอเป็นแค่คนที่ยังต้องดิ้นรนเพื่อความมั่งคั่ง!”

“เงิน เงิน เงิน! เงินสำคัญกับเธอมากขนาดนั้นเลยเหรอ?” หลิน ฟานตะโกนด้วยความโกรธ

“ใช่แล้ว เงินคือสิ่งสำคัญ!” ในระยะที่ไม่ไกล มีชายคนหนึ่งที่สวมชุดสูทสั่งตัด ใส่นาฬิกาหรู และแสดงท่าทางเยาะเย้ยเดินเข้ามา

“เสี่ยวห่าว ไม่ใช่บอกให้เธอรอในรถเหรอ? ฉันแค่จะเลิกกับคนไร้ค่าคนนี้แล้วจะไปหาเธอ” วังจวนพูดด้วยใบหน้าที่อ่อนหวานก่อนที่จะพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเสี่ยวห่าว

เสี่ยวห่าวกอดเอวของวังจวนพร้อมกับสอดมือเข้าไปในคอเสื้อของวังจวน ลูบไล้ภายในอย่างไม่เกรงใจ

วังจวนไม่เพียงแต่ไม่ปฏิเสธ แต่ยังส่งเสียงครางเบาๆ พร้อมกับแนบตัวเข้าหาเสี่ยวห่าวมากขึ้น

หลิน ฟานเห็นภาพนั้นแล้วรู้สึกเจ็บปวดใจอย่างที่สุด ยกหมัดด้วยความโกรธและพุ่งเข้าไป

แต่เสี่ยวห่าวยกเท้าถีบเข้าที่หน้าอกของหลิน ฟานจนล้มลงไปบนพื้น

หลิน ฟานยังพยายามลุกขึ้น แต่เสี่ยวห่าวก็ตบหน้าเขาอีกครั้ง แล้วใช้เท้ากดที่หน้าอกของเขาแน่น

“หลิน ฟาน ฟังให้ดี วังจวนตอนนี้เป็นแฟนของฉันแล้ว” เสี่ยวห่าวพูดด้วยความภูมิใจ “ฉันจะพาเธอไปกินข้าวที่เขียวชอุ่มแล้วก็เปิดห้องกันคืนนี้ เธอคนไร้ค่า ควรเห็นภาพที่เธอทำตัวเสเพลอยู่ในอ้อมกอดของฉัน”

หลิน ฟานได้ยินแล้วโกรธจนเลือดพลุ่งพล่าน พยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง แต่เสี่ยวห่าวก็กดเขาไว้แน่นจนไม่สามารถขยับได้

เสี่ยวห่าวมองหลิน ฟานจากด้านบนเหมือนมองดูมดตัวหนึ่ง

แล้วกอดวังจวนเข้ามาในอ้อมแขนอย่างภูมิใจ “ที่รัก ฉันซื้อชุดนอนไว้ให้เธอ คืนนี้เราจะสนุกกันยังไงก็ได้ คนที่ยังต้องดิ้นรนเพื่อความมั่งคั่งคนนี้ไม่มีวันทำให้เธอพอใจได้หรอก!”

พูดจบ เสี่ยวห่าวยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แล้วเลียริมฝีปาก จากนั้นก็สอดมือเข้าไปในคอเสื้อของวังจวน ลูบไล้ภายในอย่างไม่เกรงใจ

วังจวนหนีบขาเข้าหากัน ใบหน้าแดงระเรื่อส่งเสียงคราง

เห็นภาพนั้นแล้ว หลิน ฟานรู้สึกเจ็บปวดใจอย่างที่สุด เลือดในอกพลุ่งพล่าน ความคิดในหัวหมุนเวียนไม่หยุด เขานอนอยู่บนพื้นพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง เหมือนหมาที่ถูกทิ้ง

ต้องเข้าใจว่าเขากับวังจวนคบกันมาแล้วสามปี

แต่ยังไม่เคยจับมือกันเลย ในสายตาของหลิน ฟาน วังจวนดูบริสุทธิ์เหมือนนางฟ้า

แต่กลับกลายเป็นว่าในอ้อมแขนของเสี่ยวห่าวเธอเป็นเหมือนหญิงที่ไร้ยางอาย

ความโกรธแค้นพุ่งพล่านในอกของหลิน ฟาน เขาทุบพื้นด้วยกำปั้นพร้อมกับตะโกนด้วยความโกรธ: “เงิน! เงิน! เงิน! ถ้าวันไหนฉันกลายเป็นคนรวย ฉันจะทำให้พวกเธอต้องชดใช้!”

ทันใดนั้น หลิน ฟานพ่นเลือดออกมาจากปาก แล้วสติของเขาก็มืดไปทันที ...

เลือดเปื้อนแหวนที่อยู่ในนิ้วของหลิน ฟานและถูกซึมซับเข้าไปทันที

แหวนวงนี้เป็นมรดกตกทอดจากพ่อแม่ของเขา หลิน ฟานใส่แหวนนี้มาตั้งแต่เด็ก ผ่านไปยี่สิบปี แหวนทองแดงที่เคยหมองคล้ำกลับเปล่งแสงแปลกประหลาดออกมา

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน หลิน ฟานฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง

พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้องพยาบาลของโรงเรียน

ขณะที่เขาพยายามจะลุกขึ้น นิ้วของเขาก็บังเอิญไปสัมผัสแหวนทองแดงนั้น

เสียงก้องกังวานแปลกประหลาดก็ดังขึ้นในหัวของเขา:

“ติ๊ง!”

“ระบบมหาเศรษฐีศักดิ์สิทธิ์ได้ถูกเปิดใช้งานแล้ว ...”

“เริ่มภารกิจแรกของมือใหม่: ใช้เงินจำนวนหนึ่งล้านเหรียญ! เมื่อภารกิจสำเร็จจะได้รับรางวัลจากระบบ”

“จำกัดเวลา: 24 ชั่วโมง”

“ระบบกำลังโอนเงิน...”

หลิน ฟานชะงักไป มองไปรอบๆ ด้วยความงุนงง คิดว่าใครบางคนกำลังแกล้งเขา

แต่ทันใดนั้น โทรศัพท์ที่หลิน ฟานถืออยู่ก็สั่น เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นข้อความแจ้งเตือนจากธนาคาร :

“บัญชีของคุณได้รับการโอนเงิน จำนวน 1,000,000 เหรียญสหรัฐ! ยอดคงเหลือในบัญชีปัจจุบัน: 1,000,078 เหรียญสหรัฐ”

หลิน ฟานอึ้งไป โทรศัพท์ในมือร่วงลงบนเตียง “ฉันกลายเป็นมหาเศรษฐีจริงๆ แล้วเหรอ?”