ปรารถนาเถื่อน

ำลังห่อเหี่ยวเกินจะทานทนเข้มแข็งต่อไปได้ สาวน้อยหันไปมองรอบ ๆ บริเวณโรงเรียนที่แสนจะเงียบสงัด

ใครต้องนั่งเศร้าเสียใจเหมือนหล่อนเลยสักคน ทุกคนมีญาติอันเ

ว่าหล่อนจะเรียกร้องความสนใจจากเขาแค่ไหน แต่เขาก็ไม่เคยให้ความสนิทสนมกับหล่อนเลย เขาไม่รักหล่อน... เขารังเกียจหล่อน... เ

าย ใจร้ายท

กมาเสียงดังสนั่นเพื่อระบายอารมณ์ โดยที่ไม่รู้ตั

ห้พวงชมพูยืนนิ่งงัน หญิงสาวไม่กล้าที่จะหันหน้าไปสบกับดวงตาที่คมประดุจใบมีดโกนขอ

ตอนแรกไม่ได้มาร

นปกครอง ใบหน้าของเขาสุดแสนจะราบเรียบ ดวงตาคมกริบสีดำดุจนิลไม่แสดง

ัวโตทั้งน้ำตา ความน้อยใจอัดแน่นเต็มดวงตาหวานฉ่ำมหาศาล ความปลื้มปิติที่ได้พบเห็นเ

นัก เขากำลังจะอ้าปากอธิบาย แต่พวงชมพูไวกว่าห

าต้น ชมพูก็อยู่ของชมพูได้...” เรียวปากอิ่มของหล่อนเม้นเ

ะสำคัญมากที่ต้องทำ อาถึงต้องให้คนอื่นมารับชมพูแทนไง...” เมธาพัฒน์คว้า

งชมพูขู่ฟ่อ มองอาหนุ่มที่

่นี้ชมพูยังไม่พอใจอีกหรือไงครับ หรือว่าต้องให้อากลายเป็นคนไร้ความรับผิดชอบไปซะก่อนชมพูถึงจะพอใจ” เมธา

าจะมารับชมพู อาต้

สารภาพผิดซะก่อน ชมพูถึงจะยกโทษให้กับอา” ริมฝีปากล่างของหล่อนสั่นระริก หล่อนรักเขา หลงรักเขาเหลือเ

พูจะกลั

อกมาอย่างโล่งอก ชายหนุ่มเผลอระบายยิ้มออกมาเมื่อเ

ของเร

ของเขาที่จอดอยู่หน้าโรงเรียน ระหว่างทางพวงชมพูไม

ห็นหล่อนยังไม่ตอบโต้อะไร เมธาพัฒน์จึงหยุดเด

้ทำโท

ที่ถักผมเปียสองข้าง พวงชมพูมองอย่างแปลกใจ ค

ื่นมือม

ำให้หล่อนตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเจอ เขาอ่อนโยน สุภาพ เยือกเย็

อาไงครับ อ่ะ ตี

ึ้นอย่างแง่งอน นี่เขาเห็นหล่อนเป็นเด

แฟนได้แล้วด้วย” พวงชมพูพูดออกมาเสียงขุ่น ก่อนจะเดินลิ

แล้วหรือ ชายหนุ่มคิดอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน

ะก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่ จากนั้นรถคันงามก็พุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว พวงชมพูแอบมองผู้

ู่นานแสนนาน กว่าเสียงห้าวเย็นชาของเม

ูยังเด็กเกินไ

ำเหมือนหวง แต่พอหล่อนพยายามอยู่ใกล้ ๆ เขา พ่อเจ้าป

แล้วด้วย และถึงแม้อาจะมองชมพูว่าเป็นเด็ก แต่

ลที่ได้ก็คือหัวของหล่อนแทบจะกระแทกกับกระจกหน

่อนมองไม่ผิด ในดวงตาคมรียาวของเขานั้นต้องเป็นก

ิดแบบชมพูกันบ้าง อาไม่อยากให้ชมพูคิด

เคยอ่อนโยนของเขากระด้างขึ้นน่ากลัว แต่มั

พูนะ” พวงชมพูตวาดแว

บ้านของเรา ตอนนี้อาจะต้องพาเธ

ขาไม่ต้องการหล่อน แต่ดูเหมือนเขาก็ไม่ต้องการให้

ข้างทางช่วยทำให้จิตใจของเด็กสาวบรรเทาเบาบางจากความ

ดีต วันที่หล่อนมาถึงไร่ดวงตะวันครั้งแรก ชายหนุ่มผู้มีหน้าตาหล่อเหลาปรากฏกายขึ้นตรงหน้า รอยยิ้มของเขาช่างอ่อนโ

รอาหนุ่มของหล่อนก็ไม่มีทางมองหล่อนแบบคนรักอย่างแน่นอน ดังนั้นหล่อนจึงเฝ้ารอ รอแล้วรอเ

ลับไม่ต

ในปีแรกที่หล่อนถูกส่งไปอยู่โรงเรียนประจำ อาต้นของหล่อนจะหมั่นแวะเวียน

วันปิดภาคเรียนเขาก็ไม่มารับกลับไปเที่ยวบ้านไร่อย่างเคย เขาให้เหตุผลว่า เขางานยุ่ง ไม่มีเวลา และเพราะอย่างนี้ไง หล่อน

ีของขวัญจะให้ ในโอกา

แขนของพวงชมพูเบา ๆ และก็สุภาพยิ่งนัก สุ

รู้เอาไว้ด้วย!” พูดออกมาเสียงเครือก่อนจะวิ่งหายขึ้นไปชั้นบน ถึงแม้จะจากไปนาน แต่หล่อนก็ยังจำได้ดีว

ล ลมหายใจหนักหน่วงพ่นออกมาจากริมฝีปากหยักสวยแรงๆ อย่างอ่อนอกอ่อนใจ