บหลุบตามองพื้น ไม่กล้าสบโดยตรง เพราะรู้สึกอับอาย ทรุดกายลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม ริมฝีปากเม้มแน่

อาไว้เสียบ้าง เสียงฝีเท้าลงบันไดมา กวีวัธน์กวาดตามองทั้งสาม ตรงมายืนตรงโซฟา ซึ่งเป็นฝั่งที่เธอนั่ง นรีกานต์ชะงัก จ้องมองเขาแววตาไหววูบ ทว่าคนตัวใหญ่ไม่ได้สนใจ กลับหย่อ

ทีเถอะวัธน์ หนูนรีกลัวหมด

ต่งงานกับนรีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ เรื่อง

่น จับมือเขาออกจากเอว

ติหนูนรี ไม่ใช่ทำเหมือนเรื่องแต่งงานเป

ข้าหอก่อนก็แค่นั้นเอง” เขายักไหล่อย่างไม่ยี่ระ ไม่ได้เกลียดนรีกานต์หรอกนะ แค่รู้สึกไม่พอใจท

ปล่า เรื่องที่คุณพูดมันเป็นเพราะผู้ใหญ่ท่านคิดกัน แต่ไม่ใช่ฉัน ฉันไม่เคยอยากแต่งงานกับคุณสักนิด

ไม เธอก็รวยพอๆ กับฉัน จะเช่าคอนโด บ้านสักหลัง จะไป

นบอกจุดประสงค์ต

งียบ ฟังบทสนทนา ดูท่าแล้

ากได้อะไร ยั

งเพื่อนมาร

ต้องการงานแต่งค่ะ ให้เรื่องที่เกิดขึ้นมันจบตรงนี้ นรีจะไปจากที่นี่ เพื่อตัดปัญหา คุณลุงคุ

เลย จะออกไปอยู่ข้างนอกได้ยังไงกัน

้ไหลออกมา จะให้อีกฝ่ายมอง

และคุณกวีวัธน์ก็ไม่ได้รู้

ิดชอบ หนูนรีอย่าทำให้ลูกชายของลุง ดูน่ารังเกียจไปม

ค่ไหน ก็ยังไม่อาจทานทน ไม่ใช่ไม่เสียใจ

่ความทุกข์ค่ะ” เธอ

ง!” กวีวัธน์ย้

ไม่เคยให้เกียรติฉันเ