Irina Barone

ก่อนจะหย่า เธอทำให้เขาสะอิดสะเอียนจนทานอาหารไม่ลง มู่หน่วนหน่วนใช้เวลาสามปีก็ไม่สามารถเปิดใจของเขาได้ แต่กลับทำให้ตัวเองเจ็บปวด วินาทีที่ตัดสินใจปล่อยมือ จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าท้องฟ้าเปิดก็จะมองเห็นดวงจันทร์ จากนี้ไป ในสายตาของเธอมีเพียงเรื่องงานเท่านั้น แต่ เมื่อเธอปรากฏตัวในฐานะประธานร่วมของบริษัท ฟู่จิ้นเชินก็ตกใจทันที เดี๋ยวนะ ยังมี？ ทนายมือหนึ่งด้วยเหรอ？ แฮกเกอร์มือหนึ่ง？ ดีไซเนอร์มือหนึ่ง？ ฟู่จิ้นเชินควบคุมตัวเองไม่ได้อีก บีบเธอไปจนติดมุมกำแพง ขบฟันถามขึ้นว่า “เธอ เธอยังจะหลอกฉันไปอีกเท่าไหร่？ ” มู่หน่วนหน่วนผลักเขาออกไปทันที “คุณคิดว่าคุณเป็นใครกัน？ ” เธอคิดว่าเขาด่าไล่เธอออกไป แต่กลับไม่คิดว่าเขาจะคิดถึงเธอทั้งวันทั้งคืน ไล่ตามจีบเธอด้วยวิธีมากมาย “ที่รัก เรากลับมาแต่งงานกันอีกครั้งเถอะ” “ที่รัก ผมผิดไปแล้ว” “ที่รัก คุณคือคนที่ผมรักที่สุด” มู่หน่วนหน่วนหัวเราะ มองเขาแล้วพูดออกมาทีละคำ “ฟู่จิ้นเชิน ความรักที่มาช้ามันก็ไร้ค่ายิ่งกว่าหญ้า”

สามีของฉันกำลังอาบน้ำ เสียงน้ำที่ไหลกระทบเป็นจังหวะที่คุ้นเคยในทุกเช้าของเรา ฉันเพิ่งวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานของเขา ซึ่งเป็นกิจวัตรเล็กๆ ตลอดห้าปีของการแต่งงานที่ฉันเคยคิดว่ามันสมบูรณ์แบบ ทันใดนั้น การแจ้งเตือนอีเมลก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอแล็ปท็อปของเขา: "ขอเชิญร่วมงานพิธีศีลจุ่มของเด็กชายลีโอ ธรรม" นามสกุลของเรา ผู้ส่ง: ไอด้า คลีฟแลนด์ เน็ตไอดอลชื่อดัง ความรู้สึกเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งแผ่ซ่านไปทั่วร่าง มันคือบัตรเชิญสำหรับลูกชายของเขา ลูกชายที่ฉันไม่เคยรู้ว่ามีตัวตน ฉันไปที่โบสถ์ ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด และเห็นเขากำลังอุ้มทารกน้อย เด็กชายตัวเล็กที่มีผมและดวงตาสีเข้มเหมือนเขา ไอด้า คลีฟแลนด์ ผู้เป็นแม่ เอนซบไหล่เขา เป็นภาพครอบครัวที่แสนจะอบอุ่น พวกเขาดูเหมือนครอบครัวหนึ่ง ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบและมีความสุข โลกของฉันพังทลายลง ฉันจำได้ว่าเขาเคยปฏิเสธที่จะมีลูกกับฉัน โดยอ้างว่าเครียดเรื่องงาน การเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดทุกครั้ง การกลับบ้านดึกดื่น... ทั้งหมดนั่นคือเวลาที่เขาใช้กับพวกนั้นใช่ไหม คำโกหกมันช่างง่ายดายสำหรับเขาเหลือเกิน ฉันตาบอดไปได้อย่างไร ฉันโทรหาโครงการทุนวิจัยสถาปัตยกรรมนานาชาติซูริก โครงการอันทรงเกียรติที่ฉันเคยสละสิทธิ์เพื่อเขา "ฉันขอตอบรับทุนค่ะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งอย่างน่าประหลาด "ฉันพร้อมเดินทางทันที"

การแต่งงานของฉันมาพร้อมกับเงื่อนไขที่แสนโหดร้าย พีท สามีของฉัน ต้องผ่าน "บททดสอบความภักดี" เก้าข้อ ที่โซเฟีย รักแรกในวัยเด็กของเขาเป็นคนออกแบบ เก้าครั้งที่เขาต้องเลือกเธอแทนที่จะเป็นฉัน...ภรรยาของเขา ในวันครบรอบแต่งงานของเรา เขาได้ตัดสินใจครั้งสุดท้าย ทิ้งให้ฉันป่วยและเลือดออกอยู่ข้างทางด่วนท่ามกลางพายุฝน เขารีบไปหาเธอเพียงเพราะเธอโทรมาอ้างว่ากลัวเสียงฟ้าร้อง เขาเคยทำแบบนี้มาก่อนแล้ว ทิ้งงานเปิดแกลเลอรี่ของฉันไปเพราะเธอบอกว่าฝันร้าย ทิ้งงานศพคุณยายของฉันไปเพราะรถของเธอดันมาเสียอย่างเหมาะเจาะ ชีวิตทั้งชีวิตของฉันเป็นเพียงส่วนเกินในเรื่องราวของพวกเขาสองคน เป็นบทบาทที่โซเฟียมาสารภาพในภายหลังว่าเธอเป็นคนเลือกให้ฉันเอง หลังจากสี่ปีของการเป็นได้แค่ของปลอบใจ หัวใจของฉันก็กลายเป็นก้อนน้ำแข็ง ไม่มีความอบอุ่นเหลือให้มอบให้ใครอีกแล้ว ไม่มีความหวังเหลือให้ใครมาทำลายอีกต่อไป ในที่สุดฉันก็พอเสียที ดังนั้นเมื่อโซเฟียเรียกฉันไปที่อาร์ตแกลเลอรี่ของฉันเองเพื่อฉากสุดท้ายของการหยามเหยียด ฉันก็พร้อมแล้ว ฉันมองสามีของฉันอย่างใจเย็น ขณะที่เขาเซ็นเอกสารที่เธอเลื่อนไปตรงหน้าอย่างสิ้นหวังที่จะเอาใจเธอโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาคิดว่าเขากำลังเซ็นสัญญาการลงทุน เขาไม่รู้เลยว่านั่นคือเอกสารใบหย่าที่ฉันแอบสอดเข้าไปในแฟ้มเมื่อชั่วโมงก่อน

ภาคิน สามีที่แต่งงานกันมาห้าปี บอกฉันว่าเขาจะพาไปปิกนิกสุดโรแมนติกบนหน้าผา เขารินแชมเปญให้ฉันแก้วหนึ่ง รอยยิ้มของเขาอบอุ่นเหมือนแสงแดดยามบ่าย เขาบอกว่านี่เป็นการฉลองให้กับชีวิตคู่ของเรา แต่ขณะที่ฉันกำลังชื่นชมทิวทัศน์เบื้องหน้า มือของเขาก็กระแทกเข้าที่กลางหลังฉันอย่างแรง โลกทั้งใบพร่าเลือนกลายเป็นภาพของท้องฟ้าและโขดหิน ขณะที่ร่างของฉันร่วงหล่นลงสู่หุบเหวเบื้องล่าง ฉันตื่นขึ้นมาในสภาพร่างกายแหลกสลายและอาบไปด้วยเลือด ทันได้ยินเสียงของเขาดังมาจากด้านบนพอดี เขาไม่ได้อยู่คนเดียว นั่นคือชลิตา ชู้รักของเขา “มัน... ตายรึยัง” เธอถาม “ตกไปสูงขนาดนั้น” น้ำเสียงของภาคินราบเรียบไร้ความรู้สึก “ไม่มีใครรอดหรอก กว่าจะมีคนมาเจอศพ ก็คงดูเหมือนอุบัติเหตุที่น่าเศร้า รดาที่น่าสงสาร สภาพจิตใจไม่มั่นคง เดินไปใกล้ขอบผาเกินไปหน่อย” ความโหดร้ายไร้หัวใจในคำพูดของเขา มันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าตอนที่ร่างกระแทกพื้นเสียอีก เขาเขียนข่าวมรณกรรมของฉันไว้แล้ว สร้างเรื่องราวการตายของฉันเรียบร้อย ขณะที่ทิ้งให้ฉันนอนรอความตายอยู่ท่ามกลางพายุ คลื่นแห่งความสิ้นหวังซัดสาดเข้ามาในใจ แต่แล้วบางสิ่งบางอย่างก็ลุกโชนขึ้นมาแทนที่... ความโกรธแค้นที่เดือดพล่านจนแทบเผาไหม้ทุกอย่าง และในตอนที่สติของฉันกำลังจะดับวูบ แสงไฟหน้ารถก็สาดส่องฝ่าม่านฝนเข้ามา ชายคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถหรู ไม่ใช่ภาคิน แต่เป็นจูเลียน ธีรเดชวงศ์ ศัตรูคู่อาฆาตที่สามีฉันเกลียดเข้ากระดูกดำ และเป็นชายเพียงคนเดียวที่อาจจะอยากเห็นภาคินพังพินาศมากเท่ากับฉัน

ซ่งชิงอวี่รักลู่เหยี่ยนจือ รักจนใครๆ ก็รู้หมด รักอย่างไร้ค่าเหมือนธุลี แม้ว่าในใจของลู่เหยี่ยนจือมีแต่คนรักเก่าก็ตาม แม้ว่าเขาจะใช้เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละปีไปกับคนรักเก่าที่ต่างประเทศ แม้ว่าคนรักเก่าจะตั้งครรภ์ลูกของลู่เหยี่ยนจือแล้ว ซ่งชิงอวี่ก็ยังคงขอแต่งงานกับลู่เหยี่ยนจือ แต่ในวันไปจดทะเบียนเพราะคนรักเก่ากลับมา ลู่เหยี่ยนจือก็ไม่ปรากฏตัวที่ที่ว่าการอำเภอ หลังจากรักลู่เหยี่ยนจือมาเจ็ดปี ซ่งชิงอวี่ก็หมดหวังสิ้นเชิง เธอได้บล็อกลู่เหยี่ยนจือแล้วหันหลังออกจากเมืองที่ลู่เหยี่ยนจืออยู่ ลู่เหยี่ยนจือไม่ได้ใส่ใจอะไร คิดว่าสักวันหนึ่งยังไงซ่งชิงอวี่ก็จะกลับมา จนกระทั่งเขาเห็นซ่งชิงอวี่จดทะเบียนสมรสกับชายอื่นที่หน้าที่ว่าการอำเภอ! คุณลู่ผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับเสียสติไปเลย! ต่อมา ใครๆ ก็มักเห็นคุณลู่ผู้ยิ่งใหญ่ วิ่งตามหลังซ่งชิงอวี่อย่างไร้ศักดิ์ศรี “ชิงอวี่ ขอโทษนะ ผมผิดไปแล้ว ให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะ!” และสิ่งที่ตอบกลับเขาคือ เสียงที่ไม่พอใจของผู้หญิงคนหนึ่ง “คุณจะหยุดก่อกวนได้ไหม ฉันมีครอบครัวแล้ว!”

เธอตกหลุมพรางของว่าที่สามีและเพื่อนสนิทของตัวเอง ทำให้เธอสูญเสียไปทุกอย่าง เธอตายอยู่บนถนน เมื่อเธอลืมตาขึ้นมาอีกที ก็พบว่าสามีของเธอกำลังพยายามรัดคอเธอให้ตาย แต่โชคดี ที่สุดท้ายเธอรอดชีวิตมาได้ แล้วเธอก็ตกลงเซ็นข้อตกลงการหย่ากับสามีของเธออย่างไม่ลังเล ที่เธอคิดไม่ถึงคือ แม่ของเธอได้ทิ้งทรัพย์สมบัติจำนวนมหาศาลก้อนหนึ่งให้เธอ ซึ่งช่วยให้เธอได้มีโอกาสแก้แค้นและพลิกสถานการณ์ทั้งหมด จากนั้น ทุกอย่างกำลังจะดีขึ้น และเธอก็ได้รับความรักอีกครั้งกับอดีตสามีของเธอ...

"ความรักทำให้คนตาบอด" เซิงเกอละทิ้งชีวิตที่สงบสุขเพื่อแต่งงานกับชายคนนั้น ยินยอมทำตัวเหมือนคนรับใช้ที่ไร้ตัวตนมาสามปีเต็ม แต่ในที่สุดเธอก็ตระหนักว่าความพยายามของเธอ มันไร้ประโยชน์สิ้นดี เพราะในใจของสามีตัวเองมีแต่รักแรกของเขา เซิงเกอรู้สึกผิดหวังอย่างมาก และขอหย่าอย่างเด็ดขาด "ถึงเวลาแล้ว ฉันไม่ปกปิดอีกแล้ว จะบอกความจริงให้" ทันใดนั้น โลกออนไลน์ก็ระเบิดขึ้นทันที มีข่าวลือว่าสาวรวยพันล้านคนหนึ่งหย่าร้างแล้ว ดังนั้น ซีอีโอนับไม่ถ้วนและชายหนุ่มรูปงามต่างรีบเข้าหาเธอเพื่อเอาชนะใจเธอ เฝิงอวี้เหนียนเห็นดังนั้นจึงทนไม่ไหวอีกต่อไปเลยจัดงานแถลงข่าวในวันถัดไป โดยขอร้องอย่างจริงจังว่า: ผมรักเซิงเกอ ขอร้องคุณภรรยากลับบ้านนะ

กฤศมนถูกอัครพล สามีที่เธอรักและทุ่มเทให้หมดหัวใจ ผลักตกลงมาจากดาดฟ้าของโรงพยาบาลจิตเวช ก่อนหน้านั้น เขาปั่นหัวเธออย่างเลือดเย็น กักขังและทรมานสารพัดจนทุกคนในครอบครัวเชื่อสนิทใจว่าเธอเป็นบ้า เขาค่อย ๆ ช่วงชิงทุกอย่างไปจากเธออย่างแนบเนียน ทั้งบริษัทเทคโนโลยีที่เธอสร้างมากับมือ ครอบครัวที่หลงเชื่อคำโกหกของเขา และสุดท้ายเขาก็พรากชีวิตของเธอไป ร่างของเธอแหลกเหลวอยู่บนพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ ขณะที่เขายืนมองลงมาด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ จนถึงวินาทีที่ความตายมาเยือน เธอถึงเพิ่งตาสว่างว่าความรักที่ผ่านมาคือแผนการลวงโลก ความเกลียดชังและเคียดแค้นสลักลึกลงไปในวิญญาณ ทำไมเธอถึงโง่เขลาปล่อยให้ผู้ชายสารเลวคนนี้ทำลายชีวิตจนย่อยยับได้ถึงเพียงนี้! แต่เมื่อสติกลับคืนมา กฤศมนกลับลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องนอนที่คุ้นเคย เธอได้กลับมาเกิดใหม่ในวัยยี่สิบสองปี... วันที่ครอบครัวกำลังจะตัดสินใจเลือกคู่ครอง "ณัชเลือกคุณอัครพลค่ะ" เสียงของน้องสาวต่างแม่ดังขึ้น พร้อมแววตาเยาะหยันที่ทำให้กฤศมนตระหนักได้ทันทีว่าน้องสาวก็ย้อนเวลากลับมาเช่นกัน และกำลังชิงตัดหน้าเลือกอดีตสามีสารเลวเพราะคิดว่านั่นคือทางลัดสู่ความยิ่งใหญ่ กฤศมนเหยียดยิ้มเย็นชา ในเมื่ออยากได้ขยะชิ้นนี้เธอก็จะสงเคราะห์ยกให้ ส่วนเธอจะขอเลือก 'รัฐศาสตร์' ทายาทตัวจริงที่ใคร ๆ ก็มองว่าไร้อำนาจ เพื่อก้าวขึ้นเป็นนายหญิง และเตรียมบดขยี้พวกมันทุกคนให้แหลกคามือ!

ฉันแต่งงานกับ 'รัฐศาสตร์' ทายาทตระกูลดังเพื่อผลประโยชน์ของครอบครัว ทนเป็นภรรยาที่ไร้ตัวตนมาตลอดหนึ่งปี จนกระทั่งคืนนั้น ฉันตื่นขึ้นมาในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ร่างกายบอบช้ำจากการถูกย่ำยีในห้องโรงแรมแปลกหน้า ฉันโทรหาสามีด้วยความหวาดกลัว แต่เขากลับด่าว่าฉันสร้างเรื่องน่าสมเพชเพื่อเรียกร้องความสนใจแล้วตัดสายทิ้ง ต่อมาฉันถึงได้รู้ว่า 'พิชามญชุ์' น้องสาวแท้ๆ ของเขาเป็นคนวางยาและส่งฉันไปขึ้นเตียงผู้ชายคนอื่น! แต่เมื่อฉันเอาใบหย่าไปปาใส่หน้าเขา รัฐศาสตร์กลับเลือกที่จะปกป้องน้องสาว ปฏิเสธการหย่าเพื่อรักษาหน้าตาตระกูล แม้แต่แม่แท้ๆ ของฉันก็ยังร้องไห้กอดขา ขอร้องให้ฉันทนอยู่ในขุมนรกนี้ต่อไปเพื่อแลกกับเงินค่ารักษาน้องชาย หนำซ้ำคุณปู่ของเขายังออกคำสั่งเด็ดขาด บังคับให้เราย้ายกลับไปอยู่เรือนหอและต้อง 'ผลิตทายาท' ให้ได้ภายในหนึ่งปี ฉันถูกคนทั้งบ้านรุมเหยียบย่ำ ถูกมองเป็นแค่สินค้าและเครื่องจักรผลิตลูก ไม่มีใครสนเลยว่าฉันเพิ่งผ่านความอัปยศอะไรมาบ้าง ในเมื่อความอดทนถึงขีดสุด ฉันจึงตัดสินใจลุกขึ้นสู้และจะไม่ยอมเป็นเหยื่ออีกต่อไป กลางโต๊ะอาหารเช้าของครอบครัว ฉันบีบน้ำตาแสร้งทำเป็นภรรยาที่แสนดี ก่อนจะทิ้งระเบิดลูกใหญ่ต่อหน้าทุกคน "คุณรัฐศาสตร์ทำงานหนักเกินไปค่ะ... เรื่องมีลูก เราคงต้องรอไปก่อน เพราะหนูไม่อยากกดดันสภาพร่างกายของเขา" ฉันส่งยิ้มไร้เดียงสา มองดูใบหน้าของสามีที่โกรธจัดจนแทบกระอักเลือดเมื่อถูกหาว่า 'ไร้น้ำยา' และนี่... เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น

วันแต่งงานที่ควรจะสวยงามที่สุดในชีวิตของฉัน กลับกลายเป็นนรกขุมที่ลึกที่สุด เลยฤกษ์งามยามดีมาเป็นชั่วโมง เปรมศักดิ์ เจ้าบ่าวของฉันก็ยังไม่ปรากฏตัว ก่อนที่คุณหญิงแม่ของเขาจะเดินขึ้นเวที คว้าไมค์ประกาศยกเลิกงานวิวาห์กลางคัน โดยทิ้งท้ายอย่างเลือดเย็นว่าปัญหาทั้งหมดเกิดจากฉันที่ไม่รู้จักเอาอกเอาใจสามี ทั้งที่ความจริงแล้วเขาหนีงานแต่งไปหาคนรักเก่า แขกเหรื่อนับร้อยซุบซิบนินทา แสงแฟลชจากนักข่าวสาดส่องราวกับฉันเป็นตัวตลก พ่อเลี้ยงพุ่งเข้ามาตะคอกด่าว่าฉันทำธุรกิจของเขาพังพินาศ แม่เลี้ยงและน้องสาวต่างสายเลือดรุมทุบตีและเหยียดหยามฉันสารพัด พวกเขาไม่แคร์ความอับอายของฉันเลยสักนิด แคร์แต่ผลประโยชน์ที่ตัวเองสูญเสียไป ฉันต้องวิ่งหนีออกจากงานในสภาพชุดเจ้าสาวที่ยับเยินและน่าสมเพชที่สุด ทำไมฉันต้องเป็นฝ่ายก้มหน้ายอมรับความอัปยศนี้? ทำไมฉันต้องถูกครอบครัวปิงปลิงเหยียบย่ำจนจมดิน? ในจังหวะที่โลกทั้งใบกำลังพังทลาย ฉันเหลือบไปเห็นห้องจัดเลี้ยงข้างๆ ที่งานล่มไม่ต่างกัน ตรงกลางห้องโถงมีร่างของชายทุพพลภาพในชุดเจ้าบ่าวนั่งโดดเดี่ยวอยู่บนรถเข็นไฟฟ้า ความคิดบ้าบิ่นแล่นเข้ามาในหัว ฉันปาดน้ำตาลวกๆ เชิดหน้าขึ้น แล้วเดินตรงเข้าไปหาผู้ชายคนนั้น "ในเมื่อเจ้าสาวของคุณหนีไปแล้ว...คุณจะแต่งงานกับฉันไหมคะ" ตอนนั้นฉันไม่รู้เลยว่า ผู้ชายพิการที่ฉันขอแต่งงานด้วยเพื่อประชดชีวิต จะเป็นถึงคุณชายสามแห่งตระกูล 'จรัญสนิทวงศ์' อภิมหาเศรษฐีที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ...และขาของเขาก็ไม่ได้พิการอย่างที่ทุกคนคิด!

วันครบรอบแต่งงานปีที่สาม สามีแสนดีจัดดินเนอร์สุดโรแมนติกและยื่นแก้วไวน์ให้ฉัน แต่พอรู้สึกตัวอีกที ฉันกลับตื่นขึ้นมาด้วยสภาพเปลือยเปล่าและบอบช้ำบนเตียงโรงแรมหรู โดยมีแผ่นหลังของผู้ชายแปลกหน้านอนอยู่ข้างๆ แหวนแต่งงานที่เป็นของดูต่างหน้าชิ้นเดียวของแม่หายไป ฉันลากร่างกายที่แสนอัปยศกลับบ้านเพื่อเค้นความจริง แต่กลับพบว่าสามีเป็นคนวางยาฉันเอง แถมเขายังแอบซื้อคอนโดหรูไว้ซุก 'เมียน้อย' ที่เป็นนักร้องดาวรุ่ง เขาประกาศหน้าด้านๆ ว่าเมียน้อยกำลังท้อง และขู่บีบไม่ให้ฉันหย่าโดยเอาความอยู่รอดของบริษัทพ่อฉันมาเป็นข้อต่อรอง หนำซ้ำในงานเลี้ยงของตระกูล นังเมียน้อยยังจงใจแกล้งล้มตกบันไดเพื่อใส่ร้ายฉัน จนสามีพุ่งเข้ามาง้างมือจะตบหน้าฉันต่อหน้าแขกเหรื่อมากมาย ฉันถูกคนที่รักที่สุดทรยศและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนไม่เหลือชิ้นดี แต่สิ่งที่ทำให้ฉันช็อกยิ่งกว่า คือตอนที่พยายามตามหาแหวนของแม่ที่หายไป พนักงานโรงแรมแจ้งว่า แขกวีไอพีที่เก็บแหวนได้ต้องการให้ฉันชดใช้เงินห้าหมื่นบาท เป็นค่าแจ็กเก็ตสั่งตัดที่ฉันทำเลอะในคืนนั้น และผู้ชายที่นอนกับฉันคืนนั้น... คือ 'อธิวัฒน์' ทายาทสายตรงผู้ทรงอิทธิพล และเป็นพี่ชายต่างแม่ที่สามีฉันเกลียดชังและหวาดกลัวที่สุด ฉันกดบล็อกเบอร์ของสามีสารเลวทิ้งทันทีโดยไม่ลังเล ในเมื่อพวกมันกล้าผลักฉันลงนรก ฉันก็จะจับมือกับศัตรูตัวฉกาจของเขา... แล้วกลับมาเหยียบพวกมันให้จมดินไปพร้อมกัน

ฉินเฉี่ยนใช้ชีวิตอยู่ข้างกายลู่ซีซิงโดยไม่มีสถานะใดๆ มานานถึงห้าปี แต่สุดท้ายสิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือข่าวการหมั้นหมายของเขากับคนอื่น เธอเลือกที่จะจากไปอย่างเงียบๆ แต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่า ซีอีโอที่ดูเหมือนจะไม่เคยมีใจให้เรื่องรักใคร่ กลับตามหาเธออย่างบ้าคลั่งนานถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน เมื่อได้พบกันอีกครั้ง เธอปรากฏตัวอย่างน่าทึ่ง และข้างกายมีใครบางคนเคียงข้างอยู่ ขณะที่ชายหนุ่มเสียใจจนแทบบ้า พยายามพร่ำบอกความรักที่มาช้าเกินไป “อาเฉี่ยน กลับมาหาฉันเถอะ ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อเธอ” เธอกลับตอบเขาด้วยรอยยิ้มดูแคลน “แต่ฉันไม่ต้องการหรอกนะ!” เธอตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาและแฝงด้วยความประชดประชัน ลำคอของชายหนุ่มกระตุกเล็กน้อย เขายกมือขึ้นปิดดวงตาเย็นชาของเธอไว้ “เด็กดี อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นเลย ฉันทนไม่ไหว...”

"คุณต้องการเจ้าสาว ส่วนฉันก็ต้องการเจ้าบ่าว ทำไมเราไม่แต่งงานกันล่ะ?" ภายใต้เสียงเยาะเย้ยของทุกคน ถังเลี่ยน ซึ่งถูกคู่หมั้นของเธอทอดทิ้งในพิธีแต่งงาน กลับแต่งงานกับเจ้าบ่าวพิการข้างบ้านที่ถูกรังเกียจ ถังเลี่ยนคิดว่าอวิ๋นเซินเป็นชายหนุ่มที่น่าสงสาร และเธอสาบานว่าจะให้ความรักใคร่แก่เขาและตามใจเขาหลังแต่งงาน ใครจะรู้ว่าเขาแกล้งเป็นแบบนั้น... ก่อนแต่งงาน อวิ๋นเซินว่า "เธอต้องสนใจเงินของผมถึงยอมแต่งงานกับผม ผมจะหย่ากับเธอหลังจากที่ผมใช้ประโยชน์เธอเสร็จ" หลังแต่งงาน อวิ๋นเซินว่า "ภรรยาของผมต้องการหย่าทุกวัน แต่ผมไม่อยากหย่า ทำอย่างไรดีล่ะ"

หลังจากที่แต่งงานเข้ามาในตระกูลมู่ หลินซีได้ทำหน้าที่เป็นคุณนายมู่ที่ยอมอดทนกับทุกอย่างโดยไม่ปริปากเป็นเวลาสามปี เธอรักมู่จิ่วเซียว จึงยอมอดทนดูแลเขาอย่างเต็มใจ แม้ว่าเขาจะมีคนอื่นอยู่ข้างนอกก็ตามแต่เขากลับไม่เคยเห็นค่าของเธอ เหยียบย่ำความรักของเธอให้แหลกสลาย และถึงขั้นปล่อยให้น้องสาวของเขามอมเหล้าเธอแล้วส่งไปยังเตียงของลูกค้า หลินซีนั้นถึงเพิ่งจะตาสว่างเมื่อรู้ว่าความรักที่มีมานานนั้นช่างน่าขันและน่าเศร้าในใจของเขา เธอไม่ต่างอะไรกับผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เข้ามาเกาะเขา เธอจึงทิ้งข้อตกลงการหย่าไว้แล้วจากไปโดยไม่ลังเล มู่จิ่วเซียวมองดูเธอประสบความสำเร็จ กลายเป็นดวงดาวที่ส่องแสงในสายตาของผู้คนเมื่อได้เจอกันอีกครั้ง เธอเต็มไปด้วยความมั่นใจและสงบเสงี่ยม โดยมีผู้ชายที่มีฐานะสูงส่งอยู่เคียงข้าง มู่จิ่วเซียวมองดูใบหน้าของคู่แข่งหัวใจที่ดูคล้ายกับของเขามาก จากนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่าในสายตาเธอ เขาเป็นเพียงตัวแทนของคนอื่นในมุมแห่งหนึ่ง เขาขวางทางเธอไว้ “หลินซี คุณเล่นตลกกับผมใช่ไหม”