่กำลังจะหล่นได้อย่างมั่นคงในมือของเขา เขา

องเขาเลิกขึ้นเล็กน้อยเป็นก

กอดอกยืนมองเ

นในโทรศัพท์ว่า “เจียอิ๋ง เมื่อกี้