อดีตนักฆ่าสาวอันดับหนึ่ง ผู้มีใจคอโหดเหี้ยมได้ทะลุมิติอยู่ในร่างสาวน้อยรูปโฉมอัปลักษณ์ ที่ทุกคนต่างสาปส่งและรังแกสารพัด!

ซ่งชิงอวี่รักลู่เหยี่ยนจือ รักจนใครๆ ก็รู้หมด รักอย่างไร้ค่าเหมือนธุลี แม้ว่าในใจของลู่เหยี่ยนจือมีแต่คนรักเก่าก็ตาม แม้ว่าเขาจะใช้เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละปีไปกับคนรักเก่าที่ต่างประเทศ แม้ว่าคนรักเก่าจะตั้งครรภ์ลูกของลู่เหยี่ยนจือแล้ว ซ่งชิงอวี่ก็ยังคงขอแต่งงานกับลู่เหยี่ยนจือ แต่ในวันไปจดทะเบียนเพราะคนรักเก่ากลับมา ลู่เหยี่ยนจือก็ไม่ปรากฏตัวที่ที่ว่าการอำเภอ หลังจากรักลู่เหยี่ยนจือมาเจ็ดปี ซ่งชิงอวี่ก็หมดหวังสิ้นเชิง เธอได้บล็อกลู่เหยี่ยนจือแล้วหันหลังออกจากเมืองที่ลู่เหยี่ยนจืออยู่ ลู่เหยี่ยนจือไม่ได้ใส่ใจอะไร คิดว่าสักวันหนึ่งยังไงซ่งชิงอวี่ก็จะกลับมา จนกระทั่งเขาเห็นซ่งชิงอวี่จดทะเบียนสมรสกับชายอื่นที่หน้าที่ว่าการอำเภอ! คุณลู่ผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับเสียสติไปเลย! ต่อมา ใครๆ ก็มักเห็นคุณลู่ผู้ยิ่งใหญ่ วิ่งตามหลังซ่งชิงอวี่อย่างไร้ศักดิ์ศรี “ชิงอวี่ ขอโทษนะ ผมผิดไปแล้ว ให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะ!” และสิ่งที่ตอบกลับเขาคือ เสียงที่ไม่พอใจของผู้หญิงคนหนึ่ง “คุณจะหยุดก่อกวนได้ไหม ฉันมีครอบครัวแล้ว!”

ฉันติดอยู่ในห้องที่ไฟกำลังลุกไหม้ ควันดำหนาทึบทำให้ฉันสำลักจนแทบขาดใจ ฉันใช้แรงเฮือกสุดท้ายโทรหาสามีที่แต่งงานกันมาสามปีเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่เขากลับตวาดด้วยความรำคาญว่าฉันกำลังเล่นบ้าอะไรเพื่อเรียกร้องความสนใจ แล้วตัดสายทิ้งไปทันที เพียงเพราะได้ยินเสียงบ่นว่าหายใจไม่ออกของนางเอกสาวที่เขาแอบควงอยู่ ในขณะที่ฉันต้องเอาเก้าอี้ทุบกระจกหนีตายจนแขนถูกไฟลวก หน้าจอโทรศัพท์กลับเด้งแจ้งเตือนข่าวบันเทิงด่วน ภาพสามีของฉันกำลังประคองผู้หญิงคนนั้นเข้าโรงพยาบาลกลางดึกด้วยสายตาห่วงใยสุดซึ้งปรากฏหราอยู่บนนั้น ตลอดสามปีที่ฉันยอมทิ้งอนาคตนักเขียนบทชื่อดังมาเป็นภรรยาในเงามืด คอยดูแลเขาทุกอย่าง แต่ในนาทีความเป็นความตาย เขากลับเลือกที่จะปล่อยให้ฉันถูกไฟคลอกตาย เพียงเพราะผู้หญิงคนนั้นเวียนหัว ฉันมองแผลไฟลวกที่แขนแล้วได้แต่สมเพชความโง่เขลาของตัวเอง ฉันยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อความรักที่ไม่มีอยู่จริง เป็นแค่ของเล่นที่เขาพร้อมจะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ ฉันถอดแหวนแต่งงานที่เปื้อนเขม่าควันทิ้ง ร่างหนังสือสัญญาหย่าพร้อมเซ็นชื่ออย่างไม่ลังเล ก่อนจะโอนเงินแปดหลักคืนให้เขาเป็นค่าอาหารและที่พักตลอดสามปีที่ผ่านมา "การแต่งงานที่น่าสมเพชนี้... มันจบลงแล้ว" ฉันลากกระเป๋าออกจากคฤหาสน์หลังนั้น บล็อกเบอร์เขาทุกช่องทาง แล้วกลับคืนสู่วงการบันเทิงในฐานะตัวแม่ที่ทุกคนต้องการตัว และครั้งนี้ ฉันจะทวงทุกอย่างที่เป็นของฉันคืนมา

ฉินเฉี่ยนใช้ชีวิตอยู่ข้างกายลู่ซีซิงโดยไม่มีสถานะใดๆ มานานถึงห้าปี แต่สุดท้ายสิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือข่าวการหมั้นหมายของเขากับคนอื่น เธอเลือกที่จะจากไปอย่างเงียบๆ แต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่า ซีอีโอที่ดูเหมือนจะไม่เคยมีใจให้เรื่องรักใคร่ กลับตามหาเธออย่างบ้าคลั่งนานถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน เมื่อได้พบกันอีกครั้ง เธอปรากฏตัวอย่างน่าทึ่ง และข้างกายมีใครบางคนเคียงข้างอยู่ ขณะที่ชายหนุ่มเสียใจจนแทบบ้า พยายามพร่ำบอกความรักที่มาช้าเกินไป “อาเฉี่ยน กลับมาหาฉันเถอะ ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อเธอ” เธอกลับตอบเขาด้วยรอยยิ้มดูแคลน “แต่ฉันไม่ต้องการหรอกนะ!” เธอตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาและแฝงด้วยความประชดประชัน ลำคอของชายหนุ่มกระตุกเล็กน้อย เขายกมือขึ้นปิดดวงตาเย็นชาของเธอไว้ “เด็กดี อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นเลย ฉันทนไม่ไหว...”

วันครบรอบแต่งงานปีที่สาม สามีแสนดีจัดดินเนอร์สุดโรแมนติกและยื่นแก้วไวน์ให้ฉัน แต่พอรู้สึกตัวอีกที ฉันกลับตื่นขึ้นมาด้วยสภาพเปลือยเปล่าและบอบช้ำบนเตียงโรงแรมหรู โดยมีแผ่นหลังของผู้ชายแปลกหน้านอนอยู่ข้างๆ แหวนแต่งงานที่เป็นของดูต่างหน้าชิ้นเดียวของแม่หายไป ฉันลากร่างกายที่แสนอัปยศกลับบ้านเพื่อเค้นความจริง แต่กลับพบว่าสามีเป็นคนวางยาฉันเอง แถมเขายังแอบซื้อคอนโดหรูไว้ซุก 'เมียน้อย' ที่เป็นนักร้องดาวรุ่ง เขาประกาศหน้าด้านๆ ว่าเมียน้อยกำลังท้อง และขู่บีบไม่ให้ฉันหย่าโดยเอาความอยู่รอดของบริษัทพ่อฉันมาเป็นข้อต่อรอง หนำซ้ำในงานเลี้ยงของตระกูล นังเมียน้อยยังจงใจแกล้งล้มตกบันไดเพื่อใส่ร้ายฉัน จนสามีพุ่งเข้ามาง้างมือจะตบหน้าฉันต่อหน้าแขกเหรื่อมากมาย ฉันถูกคนที่รักที่สุดทรยศและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนไม่เหลือชิ้นดี แต่สิ่งที่ทำให้ฉันช็อกยิ่งกว่า คือตอนที่พยายามตามหาแหวนของแม่ที่หายไป พนักงานโรงแรมแจ้งว่า แขกวีไอพีที่เก็บแหวนได้ต้องการให้ฉันชดใช้เงินห้าหมื่นบาท เป็นค่าแจ็กเก็ตสั่งตัดที่ฉันทำเลอะในคืนนั้น และผู้ชายที่นอนกับฉันคืนนั้น... คือ 'อธิวัฒน์' ทายาทสายตรงผู้ทรงอิทธิพล และเป็นพี่ชายต่างแม่ที่สามีฉันเกลียดชังและหวาดกลัวที่สุด ฉันกดบล็อกเบอร์ของสามีสารเลวทิ้งทันทีโดยไม่ลังเล ในเมื่อพวกมันกล้าผลักฉันลงนรก ฉันก็จะจับมือกับศัตรูตัวฉกาจของเขา... แล้วกลับมาเหยียบพวกมันให้จมดินไปพร้อมกัน

ศาสตรา ภูวเดชาธร คือผู้ชายที่ ภัคธีมา บอกตัวเองว่าเขาช่างร้ายกาจสมกับชื่อ ผู้ชายคนนี้พร้อมจะฟาดฟันให้เธอย่อยยับแหลกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทั้งๆ ที่เธอคือว่าที่น้องสะใภ้ หรือเขารังเกียจว่าเธอจน ไม่คู่ควรกับคนในตระกูลภูวเดชธรเจ้าของไร่ที่ใหญ่ที่สุดในเชียงใหม่ เขาจึงกีดกันเธอกับน้องชายเขาทุกวิถีทาง แม้ภัคธีมาพยายามจะไม่ข้องแวะกับเขา หากทว่าในที่สุด โชคชะตาก็กลั่นแกล้ง ให้ต้องตกไปอยู่ในบ่วงพันธนาการของเขาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ภัคธีมาจึงได้แต่นับวันรอ… รอวันที่กริชผู้แข็งกร้าวอย่างเขาจะปลดปล่อยเธอให้เป็นอิสระ แต่ครั้นเมื่อถึงเวลาจริงๆ มันกลับไม่ง่ายเลย เพราะหัวใจที่แสนอ่อนไหวถูกบ่วงเสน่หาร้อยรัดเอาไว้อย่างแน่นหนา

นายพายุ ศิระภาคิณ อายุสามสิบปี นักธุรกิจหนุ่มประธานบริษัทส่งออกผ้าไทย วีรกรรมที่เขาทำไว้เมื่อสิบกว่าปีก่อน กำลังจะย้อนกลับมา เมื่อนางสาวแพรไหม โภสิกุล ดีไซเนอร์สาวอายุยี่สิบเก้าปี ได้ปรากฏตัวขึ้นหลังจากที่เธอนั้นหายออกไปจากมหาวิทยาลัย กว่าสิบปี โดยไม่ทราบสาเหตุ ซึ่งทำให้ท่านประธานหนุ่มเริ่มอยากรู้ชีวิตของเธอ เมื่อครั้งหนึ่งเรือนร่างอันบอบบางอรชรเคยหล่อหลอมเป็นหนึ่งเดียวกับเขามาแล้ว ถ้าหากเขาต้องการสานสัมพันธ์กับเธออีกครั้ง มันก็ไม่แปลกหากเธอนั้นยังโสดแพรไหมจะยังต้องการเขาอยู่หรือไม่ ในเมื่อเธอคิดว่าพายุนั้นเป็นแค่ผู้ชายที่พรากความบริสุทธิ์ไปจากเธอเท่านั้น ซึ่งเวลานี้เธอก็ยังคงมองเขาในด้านลบอยู่ดี แม้ว่าเวลาจะผ่านไปเป็นสิบปีแล้วก็ตาม "แม่ของหนูชื่ออะไร ตอนนี้อยู่ที่ไหน บอกฉันได้ไหม" พายุถามพร้อมกับจ้องลงไปที่ดวงตาแป๋วของเด็กหญิงตรงหน้า เมื่อเขามั่นใจว่าสายตาจะไม่โกหก "แม่ของหนูชื่อแพรไหม!" เด็กหญิงพูดออกมา พร้อมกับจ้องสายตาคมของผู้เป็นบิดาอย่างไม่กะพริบตา เพื่อยืนยันว่าเธอนั้นไม่ได้โกหก “ฮ่ะ!” พายุอุทานออกมาเสียงดัง ขณะที่หัวใจของเขานั้นเต้นแรง ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจที่สุดในชีวิต "ถ้าคุณไม่เชื่อ พาหนูไปตรวจดีเอ็นเอก็ได้นะคะ" เด็กหญิงพูดออกมาพร้อมกับมีใบหน้าที่เศร้าหม่น เมื่อเธอคิดว่าบิดาคงไม่เชื่อในสิ่งที่เธอนั้นพูดออกมา "ไม่จำเป็น!" พายุพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแข็ง เพื่อยืนกรานที่จะตรวจดีเอ็นเอ จนทำให้คนฟังนั้นหวาดกลัว เพราะใยไหมคิดว่าบิดานั้นไม่เชื่อใจเธอ "หนูขอโทษที่มารบกวน หนูขอตัวกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ" ใยไหมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เธอยกมือขึ้นไหว้ผู้เป็นบิดาอย่างนอบน้อม ประหนึ่งว่าจะไม่ได้เจอเขาอีกแล้วในชีวิตนี้ เมื่อเธอได้สัญญากับผู้เป็นมารดาเอาไว้ หากถูกปฏิเสธแล้วไซร้ จะขอกลับไปไม่กลับมาหาชายตรงหน้าอีกเลยตราบชั่วชีวิต "แล้วหนูจะไปไหน นั่งลงก่อนสิ" พายุพูดพร้อมกับจับร่างเล็กของลูกสาวนั่งลงข้าง ๆ อีกครั้ง "ที่บอกว่าไม่จำเป็น นั่นเป็นเพราะว่าพ่อเชื่อว่าหนูเป็นลูกของพ่อโดยไม่ต้องตรวจดีเอ็นเอ!" พายุพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น ใยไหมไม่รอช้าโผเข้าไปกอดผู้เป็นบิดาอีกครั้งในทันที ก่อนจะร้องไห้ออกมาเพราะความดีใจ "ไม่ร้องนะครับคนเก่งของพ่อ" พายุพูดพร้อมทั้งเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่แก้มใสของลูกสาวออกจนสิ้น ในขณะที่ตัวของเขาเองก็น้ำตาคลอเช่นกัน "หนูขอเรียกพ่อว่าคุณป๋านะคะ" เสียงเจี๊ยวจ๊าวพูดออกมาอย่างรื่นหู คุณป๋าที่เด็กหญิงพูดนั้น ทำให้พายุอดที่จะหัวเราะออกมาอย่างชอบใจไม่ได้ "ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ทำไมถึงต้องเรียกพ่อว่าคุณป๋าด้วยละ หืม" พายุเอ่ยถามลูกสาวออกมา ขณะที่เขายังคงกอดเด็กหญิงเอาไว้ ด้วยความรักความผูกพันของสายใยระหว่างพ่อลูก ที่มันพันผูกจนมาสามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ "มาดาม ไม่ชอบให้หนูมีพ่อ หนูก็จะมีคุณป๋าแทนยังไงล่ะคะ" คำตอบของลูกสาวทำให้พายุยิ้มไม่หุบครั้งแล้วครั้งเล่า เธอช่างเป็นเด็กฉลาดและร่าเริง ผิดกับแพรไหมมารดาของเธอ ที่ชอบทำหน้าเหมือนแบกโลกทั้งใบเอาไว้ตลอดเวลา "ทำไมถึงเรียกแม่ว่ามาดาม ตอนนี้แม่แต่งงานไปแล้วหรือยัง" เวลานี้พายุลุ้นคำตอบจากลูกสาว หรือแพรไหมจะแต่งงานกับฝรั่งตาน้ำข้าวไปแล้ว ใยไหมถึงได้เรียกเธอว่ามาดาม "แม่ยังไม่มีใคร มีแค่ลุงดนัยที่ชอบมาข้องแวะ แต่หนูไม่ชอบเขาเลย เพราะเขาชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของมาดามอยู่เรื่อย" คำตอบของลูกสาวช่างอิ่มเอมใจ เมื่อแพรไหมไม่มีใครเขาก็พร้อมจะสานสัมพันธ์ แต่งานนี้คงจะยากหากผู้ชายคนนั้นมาข้องแวะ แต่เขามีลูกสาวที่ยืนเคียงข้างแล้วจะกลัวอะไร "ถ้าพ่ออยากจะจีบแม่ต้องทำยังไง" "โอ้! เจ๋งเป้งมากค่ะคุณป๋า เดี๋ยวหนูจะช่วยเอง" ใยไหมพูดออกมาด้วยความดีใจ นั่นคือสิ่งที่เธอปรารถนามาแสนนาน อยากให้บิดามารดาได้ลงเอยกันสักที "ลูกรับปากพ่อแล้วน๊า... " พายุพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่น่ารัก "แต่เราต้องมาทำข้อตกลงกันก่อนค่ะ คุณป๋า" ใยไหม ผละออกจากอกกว้างของผู้เป็นบิดา พร้อมกับหยิบคุกกี้ตรงหน้าเข้าปาก "หิวหรือยัง ไปทานข้าวก่อนดีไหม" พายุเอ่ยถามออกมาด้วยความห่วงใย เมื่อเห็นลูกสาวนั้นหยิบคุกกี้เข้าปากคำโต "เดี๋ยวค่อยไปทานก็ได้ค่ะ แต่เราต้องมาทำข้อตกลงกันก่อน เรื่องที่หนูเป็นลูกสาวของคุณป๋า ห้ามให้ใครรู้ ทุกอย่างจะเป็นความลับระหว่างเราได้ไหมคะ" พายุทำหน้าสงสัยกลับไปให้เด็กหญิง เธอกำลังคิดจะทำอะไร ใครหลายคนคงดีใจหากได้เป็นลูกสาวของท่านประธาน "ทำไมเป็นลูกสาวพ่อมันไม่ดีตรงไหนเหรอ ลูกถึงไม่อยากให้ใครรู้" พายุเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความน้อยใจ เมื่อลูกสาวไม่อยากให้ใครรับรู้ว่าเขาเป็นบิดาของเธอ "เป็นลูกสาวของป๋าดีที่สุดแล้ว แต่หนูไม่อยากให้ใครมองมาดามในทางไม่ดี ทุกคนต้องรู้แน่ สาเหตุที่มาดามต้องออกจากมหา'ลัยกลางคัน" คำบอกเล่าของใยไหมเป็นเหมือนดังคมหอก ที่ทิ่มแทงเข้ามาในหัวใจของพายุ เด็กหญิงตรงหน้าช่างมีความคิดแบบผู้ใหญ่ เธอถูกเลี้ยงมาแบบไหนทำไมถึงได้ฉลาดอย่างนี้ แพรไหมคงดูแลอบรมลูกสาวมาอย่างดี ต่างจากเขาผู้เป็นบิดาที่ไม่เคยได้เหลียวแล "พ่อขอโทษนะ ที่ไม่เคยได้ดูแลหนูเลย ต่อจากนี้ไปพ่อจะไม่ทิ้งหนูกับแม่ให้อยู่กันตามลำพังอีกแล้ว" คำพูดของผู้เป็นบิดากำลังทำให้เด็กหญิงหัวใจพองโต เธอดีใจที่ผู้เป็นพายุไม่ปฏิเสธ แถมเขายังคิดที่จะสานสัมพันธ์กับมาดามของเธออีกครั้ง คงไม่มีอะไรทำให้เด็กหญิงมีความสุขเท่าสิ่งนี้มาก่อนเลยในชีวิต "ก่อนอื่นคุณป๋า ต้องจีบมาดามให้ติดก่อน หนูบอกเลยว่างานหิน มาดามดื้อจะตาย ขนาดลุงดนัยตามจีบหลายปี มาดามยังปฏิเสธทุกครั้ง แต่ลุงดนัยก็ตื้ออยู่ได้" ใยไหมพูดพร้อมกับทำหน้างอ ออกมาได้อย่างน่ารัก "ป๋ามีลูกสาวคอยช่วยจะกลัวอะไร ไปทานข้าวกันดีกว่า เดี๋ยวป๋าจะไปส่งที่บ้าน" พายุพูดออกมาด้วยสายตาที่มีความหวัง เขาคงไม่ต้องใช้นักสืบ ในเมื่อโชคชะตากำหนดให้หญิงสาวเดินเข้ามาในชีวิตของเขาเอง แถมอยู่ดี ๆ ก็ได้ลูกสาวมาหนึ่งคน ที่น่ารักซะจนทำให้เขานั้นอยากไว้หนวด

“แหวนไปไหน” “คะ” หญิงสาวรีบหดมือหนีในทันที “พี่ถามว่าแหวนไปไหน” คริษฐ์ยังย้ำคำถามเดิมแล้วจ้องหน้าคู่หมั้นสาวแบบไม่พอใจ “คืออยู่ที่ออฟฟิศมันต้องล้างแก้วกาแฟบ่อย ๆ รุ้งก็เลยถอดเก็บเอาไว้ค่ะกลัวมันจะสึกเสียก่อน” คำตอบของหญิงสาวค่อยทำให้คริษฐ์รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย “ถ้าถอดออกพี่จะถือว่ารุ้งขอถอนหมั้นพี่นะ” “ก็ไม่ได้ถอนสักหน่อย แค่ถอดเก็บเอาไว้เฉย ๆ” “งั้นก็ใส่เสียสิ เดี๋ยวนี้เลย” คริษฐ์ถลึงตาใส่แกมบังคับ “ใส่ก็ใส่ค่ะ” คนพูดตัดพ้อเล็กน้อย แล้วหันไปหยิบกระเป๋าด้านข้างมาเปิดเพื่อหยิบแหวนหมั้นของตนออกมาสวมใส่ จากนั้นก็หันหลังมือให้เขาดู “พอใจหรือยังคะ” “ดี” “ว่าแต่พี่คริษฐ์มานั่งรอรุ้งทำไมคะ มีธุระสำคัญหรือเปล่า” หญิงสาววกมาหาคำถามแรกที่เธออยากรู้ แต่เขาดันจุดประเด็นเรื่องแหวนขึ้นมาแทรกเสียก่อน “แม่ให้พี่มาหาคู่หมั้นตัวเองบ้าง” ฟังเขาพูดแล้วรุ้งพรายชักเครียดขึ้นมาหน่อย ๆ “ถ้าคุณป้าพิมพ์ไม่บอกพี่คริษฐ์ก็คงไม่มาหารุ้งใช่ไหมคะ” “แล้วทำไมรุ้งถึงไม่ไปหาพี่เองบ้างล่ะ” “ก็รุ้งกลัวพี่คริษฐ์รำคาญ” บทสนทนาสิ้นสุดลงด้วยความเงียบด้วยกันทั้งสองฝ่าย คริษฐ์ถอนหายใจเบา ๆ ส่วนรุ้งพรายก็ก้มหน้าต่ำลง ทำไมถึงได้รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก “พี่ไลน์หาอ่านแล้วทำไมไม่ตอบ” คริษฐ์เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนหลังจากเงียบมาเกือบหนึ่งนาที “พอดีรุ้งมาอ่านตอนดึกแล้วไม่อยากรบกวนพี่คริษฐ์ค่ะ” “ตอบมาสักคำก็ยังดี อย่าทำเหมือนพี่ไม่มีตัวตนนะรุ้ง จำเอาไว้ด้วยว่าพี่เป็นคู่หมั้นของรุ้ง” “มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้นะคะพี่คริษฐ์” “อะไรกันที่ว่าไม่น่าจะเป็นแบบนี้” “รุ้งว่าเราถอนหมั้นกันดีกว่าไหมคะ ดูพี่คริษฐ์อึดอัดกับการหมั้นของเราเหลือเกิน ขนาดจะมาหารุ้งก็ต้องให้คุณป้าพิมพ์บังคับมาเลย” “แม่ไม่ได้บังคับพี่” “ไม่บังคับก็เหมือนบังคับนั่นแหละค่ะ ตั้งแต่ตอนเด็กแล้วพี่ คริษฐ์แทบไม่เคยขัดใจคุณป้าพิมพ์ได้เลย ถ้ามันเหนื่อยและยุ่งยากมากรุ้งขอถอนหมั้นไปเลยก็ได้ค่ะ” รุ้งพรายดึงแหวนออกจากนิ้วนางข้างซ้าย แล้ววางแหมะอยู่ตรงหน้าของเขา คริษฐ์มองแหวนมองคนแล้วอารมณ์ของเขาก็เดือดดาลขึ้น บทจะอยากได้ก็วิ่งตามติดเป็นเงา บทจะสลัดทิ้งก็ง่าย ๆ แบบนี้เหรอรุ้งพราย “ใส่กลับไปเดี๋ยวนี้” ชายหนุ่มแทบจะกัดฟันพูดออกมา “ไม่ค่ะ อ๊ะ! พี่คริษฐ์จะทำอะไรรุ้งไม่ใส่” รุ้งพรายถูกคริษฐ์กระชากมือมาแล้วจัดการสวมแหวนกลับที่เดิม “ใส่แล้วห้ามถอด ห้ามทำให้แม่พี่เสียใจรู้ไหม” “พี่คริษฐ์!” (รักร้ายจอมทระนง)

นายกวิน ศศิจาวาวัตร์ อายุสามสิบปี ผิวขาวจมูกโด่งตาคมนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้ม ลุคของกวินออกไปทางลูกครึ่งนิด ๆ เพราะเขาเป็นลูกผสมหรือจะเรียกว่าลูกเสี้ยวจากรุ่นปู่ย่าตายาย จึงทำให้สาว ๆ นั้น สนใจเขาไม่น้อยและแน่นอนสาวคนไหนได้หลงเข้ามาใกล้ ก็มักจะเสร็จเขาทุกราย กวินเป็นเสือผู้หญิงซุ่มกินเงียบ แต่แล้ววันหนึ่ง ชายหนุ่มถูกบังคับให้แต่งงาน เมื่อเขานั้นมีอายุที่มากขึ้น แต่ความรับผิดชอบนั้นแทบจะไม่มี จนทำให้บิดาและมารดาตัดสินใจ ยื่นคำขาดหากเขายังทำตัวเสเพลเที่ยวเตร่ไปวันๆ ก็จะต้องแต่งงานกับนาตาชาสาวลูกครึ่งไทยอเมริกัน ที่สวยเซ็กซี่ไม่แพ้หญิงใด แต่ภายในใจของกวินกลับมีใครอีกคน อยู่เต็มหัวใจ ที่เขานั้นไม่อาจแบ่งมันไปให้กับใครได้อีกแล้ว นางสาวมารียา แมคนัลด์ ชื่อเล่นว่ามะลิ อายุยี่สิบห้าปี ใบหน้าคม ในลุคของสาวลูกครึ่ง สวยสะกดทุกสายตา เมื่อใครต่างมองมาก็ต้องชื่นชมและลุ่มหลง ในความงามของเธอ มารียาเป็นสาวสวยลูกครึ่งไทยอังกฤษ แต่ชีวิตกลับผกผัน เมื่อบิดาและมารดาเสียชีวิตไปพร้อมกันอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอโตมาเพราะยายเป็นคนเลี้ยงดู ซึ่งยายเป็นคนอีสาน และการเดินทางมากรุงเทพฯ ในครั้งนี้ก็เพื่อหางานทำ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโชคชะตานำพาหรืออย่างไร ในขณะที่เธอเดินผ่านห้างสรรพสินค้าชื่อดัง มีแมวมองสนใจและได้ชักนำพาเธอเข้าไปทำงานในวงการบันเทิง ปัจจุบันมารียาเป็นดาราแนวหน้าของเมืองไทย ที่ใครๆ ต่างก็รู้จัก แต่เธอกลับปิดกั้นเรื่องความรัก และนั่นยิ่งทำให้ทุกคนชอบ เมื่อเธอนั้นไม่เคยมีข่าวเสียหายกับชายใดมาก่อน แต่ในเวลานี้เรื่องวุ่นๆ ในชีวิตของเธอกำลังจะเกิดขึ้น เมื่อชายหนุ่มที่เธอนั้นไม่ได้รู้จักมักคุ้น เขาคอยตามเธอเป็นเงามาเป็นปี ในที่สุดความรู้สึกที่เธอมีนั้นก็ค่อย ๆ รับเขาเข้ามาในหัวใจอย่างไม่รู้ตัว ฝากเอ็นดูกวินกับมารียาด้วยนะคะ (เรื่องนี้ต่อจากความลับของท่านประธานนะคะ)

ตลอดสามปีที่แต่งงานเข้าตระกูลเศรษฐี ฉันยอมทิ้งตัวตนเพื่อเป็นภรรยาและสะใภ้ที่แสนดีมาตลอด แต่จู่ๆ สามีกลับโยนหนังสือหย่าและเช็คห้าสิบล้านกระแทกใส่หน้าฉัน เขาบอกว่าผู้หญิงที่เขารักกลับมาแล้ว ไม่อยากให้เธอต้องลำบากใจ แม่ผัวกับน้องสะใภ้พากันรุมด่าทอ เหยียดหยามว่าฉันเป็นแค่อดีตคนรับใช้ที่หวังเกาะผู้ชายรวยกิน ส่วนเมียน้อยก็บีบน้ำตาแสร้งทำเป็นคนดีเยาะเย้ยฉัน พวกเขาคิดว่าฉันจะต้องคุกเข่าร้องไห้ฟูมฟาย อ้อนวอนไม่ให้ถูกทิ้งเหมือนหมาข้างถนน พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่า ภายใต้คราบผู้หญิงจืดชืดไร้ค่า ฉันคือ 'เทีย' ตำนานแชมป์โลกกีฬายิงปืน และผู้ถือหุ้นใหญ่ที่คอยช่วยธุรกิจของเขาอยู่เบื้องหลัง "สำหรับของที่คนอื่นใช้แล้ว ฉันไม่สนใจอยากจะเก็บไว้" ฉันจรดปากกาเซ็นหย่าอย่างไม่ลังเล ทิ้งเศษเงินห้าสิบล้าน สาดน้ำชาร้อนๆ ใส่หน้าพวกที่ดูถูกฉัน แล้วก้าวออกจากกรงทองเพื่อกลับไปทวงบัลลังก์ของฉันคืน