ตลอดสามปี งามจิตเป็นทั้งเลขาที่ไร้ที่ติและคู่นอนลับๆ ของธราธิป ท่านประธานผู้ทรงอำนาจ แต่เขากำลังจะเข้าพิธีวิวาห์กับไฮโซสาวที่คู่ควร เมื่อเธอตัดสินใจขอลาออกและไปดูตัวเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ เขากลับฉีกจดหมายทิ้งและใช้อำนาจข่มขู่ไม่ให้เธอหนีไปไหนได้ เขาบีบบังคับให้เธอใช้มือของตัวเองไปซื้อแหวนหมั้นวงโตมาให้ว่าที่เจ้าสาวของเขา และเมื่อเธอพยายามดิ้นรนโดยอ้างว่ามีคู่หมั้นแล้ว ธราธิปก็โกรธจนขาดสติ เขาล็อกประตูห้องทำงานและย่ำยีเธออย่างป่าเถื่อนเพื่อสั่งสอนให้รู้สถานะ แต่ในวินาทีที่เธอถูกกระทำจนไร้ศักดิ์ศรี ประตูห้องกลับถูกเปิดออกด้วยกุญแจสำรอง เพื่อนร่วมงานที่เกลียดชังเธอจงใจพา 'โชติกา' ว่าที่เจ้าสาวของเขาเข้ามาเห็นสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยและรอยแดงทั่วลำคอของเธอพอดี! "ท่านประธานครับ ถึงแม้งามจิตจะทำสัญญาเสียหายหลายล้าน แต่ท่านก็ไม่ควรลงโทษเธอรุนแรงแบบนี้นะครับ" เพื่อนร่วมงานจงใจใส่ร้ายเพื่อสาดโคลนใส่เธอ และช่วยหาทางลงให้เจ้านายอย่างแนบเนียน งามจิตเงยหน้ามองผู้ชายที่เธอแอบรักมาตลอดด้วยความหวังสุดท้าย แต่เขากลับเลือกที่จะนิ่งเงียบ ยอมรับข้อกล่าวหานั้นโดยปริยายเพื่อปกป้องชื่อเสียงตัวเองและปลอบประโลมคู่หมั้น เธอถูกจับได้คาหนังคาเขา ถูกใส่ร้ายว่าทำงานพลาด และถูกคนที่รักที่สุดโยนทิ้งให้เป็นแพะรับบาปอย่างเลือดเย็น เมื่อตกลงสู่เหวลึกที่หนาวเหน็บที่สุด ความรักอันน่าสมเพชก็ถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด งามจิตปาดน้ำตาแห่งความอัปยศ ทิ้งความอ่อนแอไว้เบื้องหลัง และตัดสินใจว่าเธอจะไม่มีวันยอมตายทั้งเป็นในขุมนรกนี้เพียงลำพัง

ซ่งชิงอวี่รักลู่เหยี่ยนจือ รักจนใครๆ ก็รู้หมด รักอย่างไร้ค่าเหมือนธุลี แม้ว่าในใจของลู่เหยี่ยนจือมีแต่คนรักเก่าก็ตาม แม้ว่าเขาจะใช้เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละปีไปกับคนรักเก่าที่ต่างประเทศ แม้ว่าคนรักเก่าจะตั้งครรภ์ลูกของลู่เหยี่ยนจือแล้ว ซ่งชิงอวี่ก็ยังคงขอแต่งงานกับลู่เหยี่ยนจือ แต่ในวันไปจดทะเบียนเพราะคนรักเก่ากลับมา ลู่เหยี่ยนจือก็ไม่ปรากฏตัวที่ที่ว่าการอำเภอ หลังจากรักลู่เหยี่ยนจือมาเจ็ดปี ซ่งชิงอวี่ก็หมดหวังสิ้นเชิง เธอได้บล็อกลู่เหยี่ยนจือแล้วหันหลังออกจากเมืองที่ลู่เหยี่ยนจืออยู่ ลู่เหยี่ยนจือไม่ได้ใส่ใจอะไร คิดว่าสักวันหนึ่งยังไงซ่งชิงอวี่ก็จะกลับมา จนกระทั่งเขาเห็นซ่งชิงอวี่จดทะเบียนสมรสกับชายอื่นที่หน้าที่ว่าการอำเภอ! คุณลู่ผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับเสียสติไปเลย! ต่อมา ใครๆ ก็มักเห็นคุณลู่ผู้ยิ่งใหญ่ วิ่งตามหลังซ่งชิงอวี่อย่างไร้ศักดิ์ศรี “ชิงอวี่ ขอโทษนะ ผมผิดไปแล้ว ให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะ!” และสิ่งที่ตอบกลับเขาคือ เสียงที่ไม่พอใจของผู้หญิงคนหนึ่ง “คุณจะหยุดก่อกวนได้ไหม ฉันมีครอบครัวแล้ว!”

ซ่งชิงเหอโดนหักหลังและกลายเป็นฆาตกรในสายตาคนอื่น เธอจึงหย่ากับสีจั้นถิง สามีของเธอ และเดินทางออกจากเมืองหวยไปด้วยความเกลียดชัง หกปีต่อมา เธอหวนกลับมาราวกับนกฟีนิกซ์พร้อมกับคู่แข่งของสามีเก่าเธอ เธอเติบโตขึ้นกลายเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่ง เธอสาบานกับตัวเองว่าจะทำให้ทุกคนต้องชดใช้ในสิ่งที่พวกเขาทำไว้กับเธอ เธอยอมร่วมมือกับเขาเพียงเพื่อแก้แค้น โดยไม่รู้เลยว่าเธอตกเป็นเหยื่อของเขาไปแล้ว ในเกมแห่งความรักและความปรารถนา ไม่มีใครรู้ว่าสุดท้ายแล้วผู้ชนะที่แท้จริงจะเป็นใคร

วันนี้เป็นวันที่ฉันนัดตรวจสุขภาพกับสามี แต่เขากลับปล่อยให้ฉันรอเก้อเป็นชั่วโมง เขาโทรมาอ้างว่าติดประชุมด่วนที่โรงแรมหรูข้างโรงพยาบาล ฉันตั้งใจจะไปเซอร์ไพรส์ แต่พอไปถึงหน้าห้องสวีทที่เขาเหมาจ่ายไว้รายปี กลับได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของผู้หญิงและเสียงน้ำสาดกระเซ็น "เมื่อไหร่คุณจะหย่ากับผู้หญิงไร้ประโยชน์คนนั้นสักทีคะ" "เร็ว ๆ นี้แหละที่รัก อดทนอีกนิดนะ" เสียงทุ้มต่ำของสามีที่ฉันรักมาห้าปีตอบกลับอย่างอ่อนโยน หลังจากวันนั้น เขายังคงทำตัวเป็นสามีที่แสนดี ซื้อสร้อยคอราคาแพงมาง้อฉัน แต่ฉันกลับเห็นสร้อยแบบเดียวกันเป๊ะอยู่บนคอของเมียน้อยที่เขาพามาหยามศักดิ์ศรีถึงในบ้าน ซ้ำเขายังกักขังหน่วงเหนี่ยวฉันไว้ไม่ให้ไปไหน ห้าปีของการแต่งงานที่ฉันยอมทิ้งบริษัทเทคโนโลยีของตัวเองเพื่อมาเป็นภรรยาที่คอยอยู่เบื้องหลังเขา กลับกลายเป็นเพียงเรื่องตลกชิ้นหนึ่ง ในสายตาพวกเขา ฉันคงเป็นแค่ของตายที่ไม่มีวันยืนด้วยลำแข้งตัวเองได้ แต่พวกเขาคิดผิด ฉันแอบหนีออกจากบ้าน โทรหาทนายเพื่อร่างสัญญาหย่า บีบแม่สามีให้โอนอสังหาริมทรัพย์มาเป็นชื่อฉันเพื่อแลกกับการปิดปากเรื่องลูกชายนอกใจ แล้วจัดการขายทอดตลาดกวาดเงินสด 500 ล้านบาทเข้าบัญชีทันที ฉันถอดแหวนแต่งงานทิ้งลงสระน้ำอย่างไร้เยื่อใย นำเงินทุนก้อนใหญ่กลับไปฟื้นฟูบริษัทเก่าของตัวเอง และเตรียมเจรจาธุรกิจกับซีอีโอหนุ่มที่ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการ จากนี้ไป ฉันจะทำให้พวกเขาได้เห็นกับตา ว่าใครกันแน่ที่จะไม่เหลืออะไรเลย

กฤศมนถูกอัครพล สามีที่เธอรักและทุ่มเทให้หมดหัวใจ ผลักตกลงมาจากดาดฟ้าของโรงพยาบาลจิตเวช ก่อนหน้านั้น เขาปั่นหัวเธออย่างเลือดเย็น กักขังและทรมานสารพัดจนทุกคนในครอบครัวเชื่อสนิทใจว่าเธอเป็นบ้า เขาค่อย ๆ ช่วงชิงทุกอย่างไปจากเธออย่างแนบเนียน ทั้งบริษัทเทคโนโลยีที่เธอสร้างมากับมือ ครอบครัวที่หลงเชื่อคำโกหกของเขา และสุดท้ายเขาก็พรากชีวิตของเธอไป ร่างของเธอแหลกเหลวอยู่บนพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ ขณะที่เขายืนมองลงมาด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ จนถึงวินาทีที่ความตายมาเยือน เธอถึงเพิ่งตาสว่างว่าความรักที่ผ่านมาคือแผนการลวงโลก ความเกลียดชังและเคียดแค้นสลักลึกลงไปในวิญญาณ ทำไมเธอถึงโง่เขลาปล่อยให้ผู้ชายสารเลวคนนี้ทำลายชีวิตจนย่อยยับได้ถึงเพียงนี้! แต่เมื่อสติกลับคืนมา กฤศมนกลับลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องนอนที่คุ้นเคย เธอได้กลับมาเกิดใหม่ในวัยยี่สิบสองปี... วันที่ครอบครัวกำลังจะตัดสินใจเลือกคู่ครอง "ณัชเลือกคุณอัครพลค่ะ" เสียงของน้องสาวต่างแม่ดังขึ้น พร้อมแววตาเยาะหยันที่ทำให้กฤศมนตระหนักได้ทันทีว่าน้องสาวก็ย้อนเวลากลับมาเช่นกัน และกำลังชิงตัดหน้าเลือกอดีตสามีสารเลวเพราะคิดว่านั่นคือทางลัดสู่ความยิ่งใหญ่ กฤศมนเหยียดยิ้มเย็นชา ในเมื่ออยากได้ขยะชิ้นนี้เธอก็จะสงเคราะห์ยกให้ ส่วนเธอจะขอเลือก 'รัฐศาสตร์' ทายาทตัวจริงที่ใคร ๆ ก็มองว่าไร้อำนาจ เพื่อก้าวขึ้นเป็นนายหญิง และเตรียมบดขยี้พวกมันทุกคนให้แหลกคามือ!

พิรุณญาผู้ไม่มีที่พึ่งพา ต้องถูกเพชรกล้ารังแกครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็จำต้องทนเพราะความกตัญญูที่มีต่อพ่อแม่เขา ทว่าความอดทนก็จำต้องหมดไปเมื่อเขาทำลายทุกอย่างที่เธอมีจนพังพินาศลง จึงต้องพาตัวเองหนีจากเขาไปและไม่คิดจะหวนกลับคืนมา ------------------------------------------------------------------- “โผล่หัวออกมาแล้วเหรอ! ไม่เห็นรึไงว่าฉันกลับมาแล้ว ทำไมไม่หาเบียร์เย็นๆ มาให้ ฉันเพิ่งจะกลับจากไปทำงานหาเงินมาให้เธอใช้นะ อย่าลืมสิว่าไอ้ที่ได้กินได้ใช้อย่างสบายๆ น่ะมันเป็นเงินของใคร” “เบียร์หมดค่ะ พี่เพ็ญกำลังไปซื้อ รบกวนคุณเพชรรอสักครู่นะคะ” “ฉันไม่รอ! ฉันจะเอาเดี๋ยวนี้ไปหามาให้ฉัน ไม่งั้นได้เห็นดีกันแน่” เพชรกล้าตะคอกใส่หน้าหญิงสาวทันที ขณะเดินเข้าไปหาใกล้ๆ แล้วจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาเอาเรื่อง จนพิรุณญาต้องถอยออกห่างไปสองสามก้าว แล้วก็ทำใจดีสู้เสืออธิบายให้เขาฟังอีกครั้ง “อีกหน่อยพี่เพ็ญคงจะมาค่ะ ในตู้เย็นไม่มีเหลือแล้วจริงๆ” “ไม่มีเธอก็ออกไปหาซื้อมาสิ! ฉันบอกแล้วไงว่าไม่รอ น้ำยาคนเป็นแม่บ้านใหญ่อย่างเธอทำได้แค่นี้เองเหรอ หรือจะเก็บแรงเอาไว้ทำอย่างอื่น หรือถ้าคนที่ยืนตรงหน้าเธอไม่ใช่คุณพ่อ เธอก็จะไม่สนใจดูแลอย่างนั้นใช่มั้ย” “คุณพูดอะไรของคุณฉันไม่เข้าใจ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอไปทำงานต่อนะคะ” พิรุณญาเริ่มไม่พอใจในน้ำคำของเขามากขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็พยัยามจะหลีกเลี่ยง เพื่อไม่ให้มีปัญหาเหมือนครั้งก่อนอีก เธอจึงหันหลังเดินกลับไปเข้าครัว แต่ก็ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหน ก็ถูกเพชรกล้าคว้าแขนเอาไว้ก่อน “ปล่อยนะคุณเพชร!” พิรุณญาพยัยามสบัดแขนออกจากมือเขา แต่ไม่อาจสู้แรงได้ “เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ถ้าฉันยังคุยธุระไม่เสร็จ เธอนี่มันเป็นผู้หญิงประเภทไหนกันนะ ถึงได้ทำตัวไร้เดียงสาซะเหลือเกิน ไม่รู้จริงๆ เหรอว่าที่ฉันพูดหมายความว่ายังไง อย่ามาเสแสร้งให้ฉันสมเพชเธอมากไปกว่านี้นักเลย เมื่อคืนไปออดอ้อนอะไรพ่อฉันล่ะ วันนี้แจ็คพ็อตถึงได้มาลงที่ฉันได้ ฉันล่ะเกลียดผู้หญิงขี้ฟ้องอย่างเธอจริงๆ เมื่อไหร่คนหน้าด้านหน้าทนอย่างเธอ จะไปจากชีวิตพวกฉันซักที เพราะในบ้านนี้มีแต่คนที่เกลียดเธอทั้งนั้น รวมทั้งฉันด้วย ได้ยินมั้ยว่าฉันเกลียดเธอ เกลียด! เกลียด! เลียด!” สิ้นคำแขนที่มีแรงมหาศาลก็สบัดจนร่างผอมบาง จนถลาล้มหน้าผากฟาดกับเหลี่ยมตู้โชว์อย่างแรง “โอ๊ย!” พิรุณญาทันได้ร้องออกมาแค่นั้น ก็เกิดอาการมึนขึ้นมาจนต้องนั่งอยู่กับพื้นนิ่งๆ

CEO หนุ่มหล่อ น่าล่อ ทายาทอันดับหนึ่งของวงศ์ตระกูลมูลค่านับหมื่นล้าน เมื่อถึงเวลาที่จะต้องเลือกคู่ชีวิต VS พนักงาน HR นอกจากแสนสวยกับแสนดีแล้วก็ ขาดคุณสมบัติเกือบทุกข้อที่เขาวางไว้ ------------------------------------ ‘จักรภัทร ส่งเสริมสกุลไทย’ CEO หนุ่มหล่อ น่าล่อ ทายาทอันดับหนึ่งของวงศ์ตระกูลมูลค่านับหมื่นล้าน เมื่อถึงเวลาที่จะต้องเลือกคู่ชีวิต หนุ่มผู้กลายเป็นที่ต้องการของสาวค่อนเมือง เขาจำเป็นต้องเลือกอย่างละเอียดถี่ถ้วนและระมัดระวัง เพื่อกันความผิดพลาดหรือเลิอกคนผิดนั่นเอง คติประจำใจที่เขาและนักธุรกิจหลายต่อหลายคนมีไว้ นั่นคือ 'สมภารไม่กินไก่วัด' _______ ‘มัทรี ทรัพท์สมบูรณ์’ พนักงานสาวในฝ่าย HR ผู้ขาดคุณสมบัติเกือบทุกข้อที่เขาวางไว้สำหรับเลือกมาเป็นคู่ชีวิต ยกเว้นแต่ความสวยบาดใจโดยไม่ต้องแต่งแต้มมากมายนัก กับความเป็นกุลสตรีที่เธอมีครบถ้วน และเขาก็ไม่ควรจะมองข้ามจุดนี้ไป ++++++++++++++++++++++ ‘เปรี้ยง!!! เปรี้ยง!!! เปรี้ยง!!! เปรี้ยง!!!’ ‘ตูม!!!’ ‘พรึบ!’ “ว๊าย!!!!” ยังไม่ทันจะได้รับกระเป๋าจากมือบางด้วยซ้ำ ฟ้าก็ผ่าเปรี้ยงๆ ลงมาอย่างรุนแรง ตามด้วยเสียงอะไรสักอย่างระเบิดขึ้นมา เดาว่าน่าจะเป็นหม้อแปลงไฟฟ้าของหมู่บ้าน แล้วไฟก็ดับพรึบลง คนตรงหน้าของเขาคงตกใจ ถึงกับร้องเสียงหลง แล้วกระโดดเข้ามากอดเขาทันที “ไม่ต้องกลัวนะครับ ไม่มีอะไรหรอกครับ” และด้วยสัญชาตญาณ สองวงแขนของเขา ก็รับเอาร่างเล็กๆ มากอดแนบอกไว้เช่นกัน ตอนแรกนั้นเพราะความอยากปกป้องเพศที่อ่อนแอกว่า และกำลังต้องการที่พึ่งพิง ต่อมานั้นมีความต้องการด้านจิตใจเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ก็ใครจะไปอดรนทนไหว ในเมื่อมีสาวสวยมาให้กอดขนาดนี้ สองวงแขนของเขาเลยกระชับเอาไว้แนบแน่น ‘เปรี้ยง!!! เปรี้ยง!!! เปรี้ยง!!!’ เสียงฟ้าร้อง บวกกับสายฟ้าแลบแปลบปลาบ จนเกิดแสงสว่างว้าบเป็นครั้งคราวนั้น ทำให้เขาเห็นเจ้าของใบหน้าสวย ที่ดูเหมือนจะตกอกตกใจไม่หายได้ชัดเจน สองแขนเล็กเรียวที่โอบกอดเขาอยู่นั้น ก็กระตุ้นให้หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นได้ไม่ยาก กลิ่นกายหอมๆ บวกกับกลิ่นแชมพูอ่อนๆ จากเรือนผมยาวสลวย ก็ช่วยให้เขาไม่อาจจะผละหนีไปไหนได้ ปลายคางมนของคนตกใจ เลยถูกเขาเชยขึ้นช้าๆ สายฟ้าแลบแต่ละครั้ง ทำให้เขาได้เห็นใบหน้าสวยใสได้ไม่ยาก รวมทั้งริมกระจับงาม ที่เขาทนฝืนใจไม่ให้ก้มลงไปหาไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ไม่กี่วินาที เขาก็ได้ลิ้มลอง และเจ้าของก็ไม่มีท่าทีขัดขืนใดๆ แต่ก็ไม่ได้เป็นฝ่ายเชื้อเชิญด้วย เป็นเขาเองที่โน้มใบหน้าลงไปหา ด้วยยากจะหักห้ามใจ และไม่รู้มาก่อน ว่าตัวเองปรารถนาจะลิ้มลองสองกลีบบุปผางามมากมายขนาดนี้ หลังจากที่เจ้าของกลีบเข้าไปแย่งพื้นที่สาวอื่น มีอำนาจเหนือจิตใจเขากินอาณาบริเวณมากระดับหนึ่งมานับแรมเดือน ในบรรดาสาวๆ ที่เขาคัดสรรไว้นั้น เธอคือคนแรกที่เขาเผลอตัว เผลอใจเข้าใกล้ขนาดนี้ ใช่ว่าเขาจะอ่อนประสบการณ์เรื่องรักๆ ใคร่ๆ หรือเรื่องผู้หญิง ตรงกันข้าม เขากลับช่ำชองไม่น้อย แต่เขาจะฝึกปรือกับผู้หญิงอีกประเภท ที่ซื้อหามาได้ด้วยเงิน และเงินก็จบปัญหาด้านความสัมพันธ์ต่อเนื่องได้ ส่วนผู้หญิงที่จะยกย่องให้เป็นภรรยา เป็นแม่ของลูกนั้น เขาจะไม่มีวันปล่อยให้อารมณ์ใคร่ เข้ามามีบทบาทเหนือเหตุผลเด็ดขาด ยกเว้นก็ครั้งนี้ จะด้วยเพราะอะไรเขาเองก็ยากจะหาข้ออ้างได้ รู้แต่ว่ากำลังเป็นสุข กับการได้ดูดดื่มเรียวกระจับงาม หอมหวานอยู่ตอนนี้ แผงอกกว้างที่มีอีกอกบดเบียดอยู่นั้น ช่างอบอุ่นเหลือเกิน แม้ด้านนอกจะมีสายฝนโปรยปรายลงมาอย่างบ้าคลั่ง ทว่ากลับไม่รู้จักหนาวเหน็บแม้แต่นิดเดียว ความรู้สึกนี้ก็เกิดขึ้นกับเจ้าของเรียวกระจับงาม ที่กำลังยกสองแขนกอดเกี่ยวกายเขาเอาไว้ ด้วยหัวใจนั้นเต็มตื้นด้วยความตกใจระคนเป็นสุข จนไม่แน่ใจ ว่าตัวเองกำลังตื่นหรือว่าหลับฝัน ถ้าเป็นฝัน ก็คงจะเป็นฝันอันแสนหวาน ที่สาวๆ ทั้งตึก จะต้องอิจฉาแน่ ใครเลยจะคาดคิดว่าชีวิตนี้ จะได้มีห้วงเวลาที่ผู้อยู่สูงเทียมฟ้าอย่างเขา กำลังมอบจุมพิตที่แสนรัญจวนใจให้ กลิ่นกายของเขานั้นช่างหอมเฉพาะตัว แผงอกของเขานั้น ช่างอบอุ่นราวกับมีผ้าผวยหลายร้อยผืนมาห่อหุ้มเอาไว้ สองวงแขนของเขาที่โอบกอดไว้นั้น ช่างให้ความรู้สึกปลอดภัย ยิ่งกว่ามีสรรพสิ่งใดๆ มาโอบล้อมไว้ ร่างเล็กๆ ที่พอมีเรี่ยวแรงเมื่อครู่ ใกล้จะเข่าทรุดแล้ว หากไม่มีเขาคอยประคองช่วยเอาไว้ มัทรีอยากหยุดเวลาอันแสนสุขเอาไว้แค่นี้ จะได้มีเขาอยู่ใกล้ๆ แบบนี้ตลอดไป จะได้เก็บความทรงจำอันแสนหวานล้ำนี้ไว้ตราบนานเท่านาน และสำหรับชายหนุ่มผู้เคร่งครัดในกฎเหล็กของตัวเอง ว่าจะไม่ปฏิบัติกับหญิงที่คัดสรรไว้เป็นภรรยา เป็นแม่ของลูก ก็กำลังบังคับตัวเองให้หยุดอย่างหนักหน่วง ‘เปรี้ยง!!!’

เธอคือพสุธาที่ "เหือดแห้ง" ส่วนเขาคือ "แสงแดดที่แผดเผา" ----------------------------------- พี่หิน หนุ่มน้อยนิรนาม ผู้มามอบโลกใบใหม่ที่สดใสสวยงามให้น้องเอ๋ย และจากไปพร้อมกับโลกใบนั้น ทิ้งไว้แต่โลกมืด โลกไร้สุขและสิ้นหวังเอาไว้ให้ น้องสาวที่เขาเองก็รักปานดวงใจ ‘พี่รักเอ๋ยนะจ๊ะ สามสี่วันที่ออกเรือ พี่คงจะต้องเป็นบ้าแน่ๆ เพราะคิดถึงเอ๋ย แล้วเอ๋ยล่ะ รักพี่และจะคิดถึงพี่หรือเปล่า’ ‘ไหนบอกให้พี่ชื่นใจหน่อยสิจ๊ะคนดี’ ‘บอกให้พี่ได้ยินหน่อยสิจ๊ะคนดีของพี่ เดี๋ยวเราต้องรีบกลับเข้าบ้านกันแล้วนะ’ ‘ถ้าเอ๋ยไม่บอก พี่ต้องตายเพราะอยากรู้แน่ๆ เลย นะนะ บอกพี่ที’ ‘ถ้าเอ๋ยไม่บอก พี่ต้องตายเพราะอยากรู้แน่ๆ เลย นะนะ บอกพี่ที’ ‘ถ้าเอ๋ยไม่บอก พี่ต้องตายเพราะอยากรู้แน่ๆ เลย นะนะ บอกพี่ที’ -------------- วรินรำไพ หรือ เอ๋ย หญิงสาวผู้ไม่หลงเหลือหัวใจให้ใครได้แล้ว นอกจาก 'พี่หิน' คนเดียวเท่านั้น “พี่หินจ๋า! เอ๋ยมารับพี่หินแล้ว พี่หินอยู่ไหนจ๊ะ พี่หินกลับมาหาเอ๋ยสิจ๊ะ” น้ำตาที่ไม่เคยเหือดแห้งนั้น หลั่งไหลลงมาอีกมากมาย เมื่อภาพในค่ำคืนนั้นลอยมาอยู่ตรงหน้าสาวน้อยที่กำลังเจ็บเสียด แน่นที่อกเพราะความเสียใจ “เอ๋ยรักพี่หินจ๊ะ พี่หินได้ยินมั้ยจ๊ะ ว่าเอ๋ยรักพี่หิน” “เอ๋ยจะรักเพียงพี่หินคนเดียวเท่านั้น พี่หินต้องกลับมาหาเอ๋ยนะจ๊ะ เอ๋ยรู้ว่าพี่หินยังไม่ตาย” ร่างเล็กยกเสื้อผ้าพี่ชายขึ้นมากอดไว้ ก่อนจะแนบแก้มลงไปหา ปล่อยให้หยาดหยดน้ำตาไหลรินลงไปใส่ ประหนึ่งอยากให้พี่ชายที่แสนดีมาซับน้ำตาที่หลั่งรินออกมาเพราะความเสียใจอย่างสุดซึ้งก็ไม่ปาน “เอ๋ยจะรอพี่หินอยู่ตรงนี้ตลอดไป พี่หินได้ยินมั้ยจ๊ะ ว่าเอ๋ยจะรอพี่หินคนเดียว และจะรักพี่หินคนเดียวเท่านั้น” -------------- ชลธิป จิระธนานนท์ หรือ คุณร๊อค ผู้บริหารหนุ่มเจ้าของ‘ตาเบบูญา บางปูปาร์ค รีโซเทล แอนด์ สปา’ ผู้ที่หวนกลับมาทำร้ายคนที่เขารักปานดวงใจ โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว กระทั่งวินาทีสุดท้าย “อย่า!!! ได้โปรดอย่าทำ...” เรี่ยวแรงในกายที่เคยมีตอนนี้หดหายไปหมดแล้ว เมื่อถูกอีกกายตรึงไว้กับเตียงใหญ่ แล้วระดมจูบอย่างรุนแรง ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ จนเดาได้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับตัวเอง เมื่อเขายื่นความจำนงค์ให้รู้อย่างโจ่งแจ้ง “อย่า!!! ได้โปรด!!! อย่าทำอย่างนี้กับฉัน!!!” “อย่ามาขอชีวิตจากยมบาลอย่างผม! เพราะไม่มีทางที่ผมจะปล่อยให้คุณลอยนวลอยู่ได้โดยไม่ต้องชดใช้อะไรแน่!!! คุณต้องตาย! และต้องตายทั้งเป็นด้วย!!!” -------------- ดลยา นิติพงษ์พาณิชย์ หรือ คุณย่า สาวผู้เกิดมามีทุกอย่างพร้อมสรรพ ไม่ว่าจะเป็นรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ และมีเป็นที่รักของผู้คนรอบข้าง เพราะเธอนั้นแสนดีจนเป็นที่เลื่องชื่อ จนได้หัวใจของชลธิปไปครอบครอง “สวัสดีค่ะคุณเอ๋ย ได้เจอตัวกันสักทีนะคะ หลังจากที่คาดกันมาสองสามรอบแล้ว” ดลยาเป็นฝ่ายเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสก่อน วริญรำไพที่ยกมือไหว้ดวงกมลแล้วถึงได้หันไปหาลูกค้าซุปเปอร์วีไอพี “สวัสดีค่ะคุณย่า ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” แล้วก็ยกมือไหว้ทักทายพร้อมส่งยิ้มบางๆ เพียงเล็กน้อยให้ตามสไตล์ที่ทุกคนมักจะคุ้นเคย “เช่นกันค่ะ ยังไงก็ต้องใช้ฝีมือถ่ายภาพย่าออกมาให้สวยที่สุดเลยนะคะ”

ฉันแต่งงานกับ 'รัฐศาสตร์' ทายาทตระกูลดังเพื่อผลประโยชน์ของครอบครัว ทนเป็นภรรยาที่ไร้ตัวตนมาตลอดหนึ่งปี จนกระทั่งคืนนั้น ฉันตื่นขึ้นมาในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ร่างกายบอบช้ำจากการถูกย่ำยีในห้องโรงแรมแปลกหน้า ฉันโทรหาสามีด้วยความหวาดกลัว แต่เขากลับด่าว่าฉันสร้างเรื่องน่าสมเพชเพื่อเรียกร้องความสนใจแล้วตัดสายทิ้ง ต่อมาฉันถึงได้รู้ว่า 'พิชามญชุ์' น้องสาวแท้ๆ ของเขาเป็นคนวางยาและส่งฉันไปขึ้นเตียงผู้ชายคนอื่น! แต่เมื่อฉันเอาใบหย่าไปปาใส่หน้าเขา รัฐศาสตร์กลับเลือกที่จะปกป้องน้องสาว ปฏิเสธการหย่าเพื่อรักษาหน้าตาตระกูล แม้แต่แม่แท้ๆ ของฉันก็ยังร้องไห้กอดขา ขอร้องให้ฉันทนอยู่ในขุมนรกนี้ต่อไปเพื่อแลกกับเงินค่ารักษาน้องชาย หนำซ้ำคุณปู่ของเขายังออกคำสั่งเด็ดขาด บังคับให้เราย้ายกลับไปอยู่เรือนหอและต้อง 'ผลิตทายาท' ให้ได้ภายในหนึ่งปี ฉันถูกคนทั้งบ้านรุมเหยียบย่ำ ถูกมองเป็นแค่สินค้าและเครื่องจักรผลิตลูก ไม่มีใครสนเลยว่าฉันเพิ่งผ่านความอัปยศอะไรมาบ้าง ในเมื่อความอดทนถึงขีดสุด ฉันจึงตัดสินใจลุกขึ้นสู้และจะไม่ยอมเป็นเหยื่ออีกต่อไป กลางโต๊ะอาหารเช้าของครอบครัว ฉันบีบน้ำตาแสร้งทำเป็นภรรยาที่แสนดี ก่อนจะทิ้งระเบิดลูกใหญ่ต่อหน้าทุกคน "คุณรัฐศาสตร์ทำงานหนักเกินไปค่ะ... เรื่องมีลูก เราคงต้องรอไปก่อน เพราะหนูไม่อยากกดดันสภาพร่างกายของเขา" ฉันส่งยิ้มไร้เดียงสา มองดูใบหน้าของสามีที่โกรธจัดจนแทบกระอักเลือดเมื่อถูกหาว่า 'ไร้น้ำยา' และนี่... เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น

ซ่งชิงอวี่รักลู่เหยี่ยนจือ รักจนใครๆ ก็รู้หมด รักอย่างไร้ค่าเหมือนธุลี แม้ว่าในใจของลู่เหยี่ยนจือมีแต่คนรักเก่าก็ตาม แม้ว่าเขาจะใช้เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละปีไปกับคนรักเก่าที่ต่างประเทศ แม้ว่าคนรักเก่าจะตั้งครรภ์ลูกของลู่เหยี่ยนจือแล้ว ซ่งชิงอวี่ก็ยังคงขอแต่งงานกับลู่เหยี่ยนจือ แต่ในวันไปจดทะเบียนเพราะคนรักเก่ากลับมา ลู่เหยี่ยนจือก็ไม่ปรากฏตัวที่ที่ว่าการอำเภอ หลังจากรักลู่เหยี่ยนจือมาเจ็ดปี ซ่งชิงอวี่ก็หมดหวังสิ้นเชิง เธอได้บล็อกลู่เหยี่ยนจือแล้วหันหลังออกจากเมืองที่ลู่เหยี่ยนจืออยู่ ลู่เหยี่ยนจือไม่ได้ใส่ใจอะไร คิดว่าสักวันหนึ่งยังไงซ่งชิงอวี่ก็จะกลับมา จนกระทั่งเขาเห็นซ่งชิงอวี่จดทะเบียนสมรสกับชายอื่นที่หน้าที่ว่าการอำเภอ! คุณลู่ผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับเสียสติไปเลย! ต่อมา ใครๆ ก็มักเห็นคุณลู่ผู้ยิ่งใหญ่ วิ่งตามหลังซ่งชิงอวี่อย่างไร้ศักดิ์ศรี “ชิงอวี่ ขอโทษนะ ผมผิดไปแล้ว ให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะ!” และสิ่งที่ตอบกลับเขาคือ เสียงที่ไม่พอใจของผู้หญิงคนหนึ่ง “คุณจะหยุดก่อกวนได้ไหม ฉันมีครอบครัวแล้ว!”