ซีเหว่ที่ต้องตายอย่างอนาถในปัจจุบันเพราะความผิดพลาดในการเลือกทางผิดของตัวเอง เลยทำให้เธอต้องตายด้วยโรคร้ายเพียงลำพัง เมื่อสวรรค์ยังมีเมตตาให้เธอกลับไปอีกครั้ง และคราวนี้เธอจะสร้างความร่ำรวยให้เธอไม่ยอมให้แม่และน้องสาวต้องตายอีกแล้ว
ซีเหว่ที่ต้องตายอย่างอนาถในปัจจุบันเพราะความผิดพลาดในการเลือกทางผิดของตัวเอง เลยทำให้เธอต้องตายด้วยโรคร้ายเพียงลำพัง เมื่อสวรรค์ยังมีเมตตาให้เธอกลับไปอีกครั้ง และคราวนี้เธอจะสร้างความร่ำรวยให้เธอไม่ยอมให้แม่และน้องสาวต้องตายอีกแล้ว
ปัจจุบัน
ค.ศ. 2025
ชุมชนแออัดที่รัฐบาลจัดสรรให้คนยากไร้ มณฑลอวิ๋นหนาน (ยูนนาน)
ซีเยว่ในวัยเก้าสิบปีนอนติดอยู่กับฟูกสกปรกบนพื้นบ้านดินแดงอัดแข็งราวผักที่กำลังเน่าสลาย เธอไม่มีเรี่ยวแรงที่จะพยุงตัวลุกขึ้นนั่งได้อีกแล้ว ลมหนาวที่รอดมาตามรูไม้ฝาผุ ๆ ไม่ต่างจากมีดที่ตัดถึงขั้วกระดูกบาดเส้นเอ็น ผ้าห่มที่มีก็ไม่ต่างจากเศษผ้าขี้ริ้ว มันชุ่มไปด้วยของเสียทั้งหนักเบาส่งกลิ่นตลบอบอวล เรียกหนูและแมลงวันให้มาดมตอมแผลที่เหวอะหวะเริ่มเน่าตรงน่องขวาเพราะโดนเศษขยะบาดเมื่อนานมาแล้วแต่ไม่ได้รับการรักษาที่ถูกต้องและรักษาความสะอาดที่ดีพอ
เดิมทีซีเยว่ในวัยชรามีอาชีพเก็บของเก่าขายแลกผักผลไม้ หรือหมั่นโถวเย็น ๆ สักลูกเพื่อประทังชีวิต
ดวงตาที่เริ่มฝ้าฟางเหม่อมองเพดานที่เต็มไปด้วยหยากไย่ ไม่คิดเลยว่าชีวิตของหญิงสาวที่เคยสดสวยดั่งดอกเหมยแรกแย้มจะมีจุดจบเลวร้ายยิ่งกว่าหมาขี้เรื้อน
ไม่น่าเชื่อเลยว่าเมื่อก่อนซีเยว่จะได้ชื่อว่าเป็นสาวงามประจำหมู่บ้านที่ใคร ๆ ต่างก็หมายปอง
ว่ากันว่าคนใกล้ตายจะเห็นอดีตไหลผ่านราวภาพยนตร์...ณ. ขณะนี้คงใกล้ถึงเวลาที่เธอจะได้ไปสบายเสียทีเพราะภาพเมื่อครั้งเธอยังเป็นสาวแรกแย้มฉายกลับมาให้เห็นในสมองอย่างชัดเจน
เจ็ดสิบหกปีก่อน...สมัยยุค 80
ยามนั้นซีเย่วมีอายุเพียงสิบสี่ปี กระนั้นความงามเกินอายุของเธอก็เป็นที่เลื่องลือจนทำให้เด็กสาวได้รับสมญานามว่าเป็นดอกเหมยงามประจำหมู่บ้าน ใคร ๆ ก็ต่างรุมเอาอกเอาใจ ไม่พอยังเริ่มมีแม่สื่อติดต่อมาให้ไปดูตัวจึงกลายเป็นที่เชิดหน้าชูตาของมารดาของเด็กสาว ด้วยหวังว่าซีเยว่จะได้แต่งออกไปกับผู้ชายที่ดีและกลับมาช่วยเหลือจุนเจือนางกับน้องสาวคนเล็กได้
และด้วยความที่มีแต่คนคอยพะนอเอาใจนี้เองที่ทำให้ซีเย่วกลายเป็นเด็กสาวเอาแต่ใจ ยึดความต้องการของตัวเองเป็นสูญกลาง และใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายแม้ครอบครัวจะไม่ได้มีเงินมากนักก็ตามเพราะมารดาผู้เป็นเสาหลักของบ้านมีอาชีพรับจ้างทั่วไป และเก็บผักไปขายที่ตลาดเมื่อถึงฤดูกาลเก็บเกี่ยว
“อาเยว่ วันนี้ที่ตลาดมีงานโคมไฟ แกพาน้องเอาผักที่แม่เก็บมาเมื่อเช้าไปขายที” ผู่หนิง มารดาของซีเยว่สั่งลูกสาวคนโตที่กำลังนั่งหวีผมอยู่หน้ากระจกทองเหลืองบานเก่าที่นางก็ไม่รู้ว่าลูกไปหามาได้อย่างไร
ซีเยว่ชักสีหน้าทันทีที่ได้ยิน “วันนี้ฉันไม่ว่าง จะไปเดินเที่ยวกับเพื่อนสาว ๆ ในเมือง ทำไมแม่ไม่ไปขายเองล่ะ”
“ฉันต้องไปรับจ้างหาบผักดอง”
“ผักดองอีกละ กลับมาก็มีกลิ่นเหม็นติดเสื้อผ้ามาอีก ช่างไม่อายชาวบ้านชาวช่องบ้าง ไปไหนใครก็รังเกียจ แล้วอย่างนี้จะมีผู้ชายดี ๆ บ้านไหนส่งแม่สื่อมาทาบทามฉัน” ทุกสิ่งที่ซีเยว่คิดทำล้วนนึกถึงแต่ตัวเองทั้งสิ้น
บ้านหลังเล็กพอกด้วยดินเหนียวที่สามีของผู่หนิงทิ้งเอาไว้ให้เป็นมรดกหลังไม่ได้ใหญ่มากนักจึงมีเพียงห้องนอนเดียวที่สามคนแม่ลูกต้องนอนเบียดกันบนฟูก ดังนั้นหากมารดาตัวเหม็น ตัวของซีเยว่ก็ต้องเหม็นไปด้วยซึ่งเธอไม่ชอบเลย
“เอาล่ะ ๆ แม่จะถอดเสื้อผ้าที่ใส่ไปทำงานวันนี้ทิ้งไว้ข้างนอกดีไหม แบบนั้นก็ไม่มีปัญหาแล้ว” งานนี้ได้เงินมากดังนั้นเธอจะไม่ทำก็ไม่ได้ ใกล้สิ้นเดือนค่าเช่าบ้านยังไม่ครบ เงินที่นางเก็บหอมรอมริบเอาไว้ในกล่องเหล็กข้างเตียงยังขาดอีกหลายหยวน หากวันนี้ได้เงินจากค่าจ้างหาบผัก บวกกับถ้าวันนี้ขายผักที่งานโคมไฟได้ดีเงินก็จะครบสำหรับค่าใช้จ่ายสิ้นเดือนนี้พอดี แล้วเดือนหน้าค่อยว่ากันใหม่
“อาเยว่ วันนี้พาน้องไปขายผักหน่อยเถอะ ได้เงินแล้วแม่จะซื้อเครื่องแต่งตัวชิ้นใหม่ให้ดีไหม ไหนบอกว่าอยากได้กำไลหยก ถ้าขายผักได้หมดแม่สัญญาว่าเดือนหน้าจะซื้อให้วงหนึ่ง”
ผู่หนิงรู้จุดอ่อนลูกสาวคนโตดี ซีเยว่เป็นคนรักสวยรักงาม ผิดกับลี่หนิง ลูกสาวคนเล็กของนางที่ยังเล็กนักอายุเพียงห้าขวบเท่านั้น ใช่ว่าคนเป็นแม่จะรักลูกไม่เท่ากัน แต่ด้วยเงินที่มีจำกัดผู่หนิงจึงคิดว่าอีกไม่กี่ปีซีเยว่ก็จะแต่งออกไปตามธรรมเนียม มีสามีดี ๆ หลังจากนั้นนางค่อยชดเชยให้ลูกสาวคนเล็กก็ยังไม่สาย
ถ้าสามีที่ตายไปทิ้งมรดกให้มากกว่าบ้านเก่า ๆ หลังนี้ก็ยังดี แต่นี้เขากลับไม่มีสมบัติอะไรทิ้งไว้ให้พวกนางสามคนแม่ลูกเลย
ซีเยว่เห็นอาการทอดถอนใจของมารดา ประกอบกับคำสัญญาว่าจะให้กำไลวงใหม่ก็ใจอ่อน ยอมรับปากจะพาน้องไปนั่งขายผักให้ในที่สุด
ด้วยความที่ซีเยว่มีใบหน้าอันงดงาม ไม่พอยังช่างเจรจาฉอเลาะพูดจาเอาอกเอาใจลูกค้า เพียงไม่นานผักบนแผงก็เหลือเพียงไม่กี่กำก็จะหมด
ซีเยว่หยิบเงินไปจำนวนหนึ่งแล้วยัดกระปุกที่เหลือเงินไม่มากใส่มือลี่หนิง “พี่จะไปซื้อขนมถังหูลู่ที่น้องชอบมาให้ดีไหม”
“ดี ๆ หนูชอบกิน” ลี่หนิงยิ้มกว้างตบมือดีใจอย่างไร้เดียงสา ด้วยความที่แม่ต้องไปทำงานจึงทิ้งหนูน้อยให้พี่สาวเลี้ยงดูเป็นประจำทั้งคู่จึงสนิทกันมาก ถึงซีเยว่จะเห็นแก่ตัวอย่างไรแต่นางก็รักน้องสาวคนเดียว...ถึงจะน้อยกว่ารักตัวเองก็ตามทีเถอะ
“น้าจ๊ะ” เด็กสาวหันไปประจบน้าสาวข้างร้านเสียงหวาน “ฉันกับน้องยังไม่ได้กินอะไรกันเลยตั้งแต่เช้า ตอนนี้ผักใกล้ขายหมดแล้วฉันขอฝากน้องสักเดี๋ยวได้ไหมจ๊ะ ฉันจะไปซื้อขนมให้น้องกินรองท้อง เสร็จแล้วจะรีบกลับมาจ้ะ”
“ได้สิแม่หนู ช่างเป็นเด็กที่กตัญญูจริง ๆ ไปเถอะ ๆ เดี๋ยวป้าช่วยดูให้”
“ขอบคุณมากจ้ะ”
เมื่อฝากฝังน้องสาวเรียบร้อยแล้วซีเยว่ก็ลุกแล่นไปเที่ยวงานโคมไฟอย่างสบายใจโดยไม่ลืมที่จะซื้อขนมให้ลี่หนิงตามที่รับปากไว้ก่อนไม้หนึ่ง จากนั้นก็ไปเดินดูร้านค้าต่าง ๆ ด้วยดวงตาวาววาม
ไม่ว่าเครื่องประดับชิ้นไหน ๆ ต่างก็สวยงาม เครื่องสำอางหรือก็มีสีสันงดงาม ซีเยว่ล้วนอยากได้ทั้งสิ้น แต่เงินที่มีอยู่ในมือกลับไม่สามารถซื้ออะไรได้เลยสักชิ้น
“เมื่อไหร่จะร่ำรวยเงินทองเหมือนคนอื่นเขาบ้างก็ไม่รู้”
ซีเยว่มองเปรียบเทียบชุดของตัวเองกับสาว ๆ คนอื่น ๆ ในท้องถนนก็นึกอิจฉา นี่เป็นชุดที่ดีที่สุดที่เธอมีแต่ก็ยังดูเก่ามากเพราะซื้อเมื่อสองปีที่แล้ว ชายกระโปรงก็สั้นลงเพราะความสูงของเธอที่เพิ่มขึ้นจนเห็นตาตุ่ม...
เธอมีใบหน้าที่งดงามเกินใครแล้วอย่างไร ใครต่างก็ว่า ‘คนพึ่งเสื้อผ้า ม้าพึ่งอาน’[ หมายความว่าคนจะดูดีต้องอาศัยเสื้อผ้าที่สวมใส่ ส่วนม้าจะดูสง่าต้องอาศัยอานม้าที่สวยงาม ตรงกับสำนวนไทยที่ว่า “ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง”] ถ้าไม่มีเสื้อผ้าเครื่องประดับมาคอยส่งเสริมก็ยากที่ชายหนุ่มดี ๆ ในสังคมชั้นสูงจะมามองเห็นหญิงชาวบ้านธรรมดา ๆ อย่างเธอ
“อยากได้เหรอ?” เสียงทุ้มของชายคนหนึ่งดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง
ทีแรกซีเยว่ถอยห่างจากชายแปลกหน้าไปหลายก้าวตามสัญชาตญาณป้องกันตัว แต่เมื่อเห็นว่าชายวัยกลางคนคนนั้นท่าทางใจดี แถมยังแต่งกายด้วยชุดสูทราคาแพง แถมยังผูกเนคไทเหมือนพวกนักธุรกิจที่เธอเคยเห็นตามหน้าหนังสือพิมพ์ ก็เริ่มปล่อยวางความหวาดระแวงลง
“คุณคงไม่ใช่คนในเมืองนี้ใช่ไหมคะ?” ซีเยว่ถามเขิน ๆ
ท่าทางเอียงอายแต่ก็ไม่หลบสายตาของสาวน้อยเรียกความสนใจจากจางกังได้ทันที เขาเป็นนายหน้าหาผู้หญิงไปส่งให้ซ่องในเมืองหลวง หน้าที่ของเขาคือการเที่ยวตามหาเด็กสาวหน้าตาดีจากชนบทที่ยังไร้เดียงสา รู้ไม่เท่าทันกลโกงของมนุษย์ไปขายโดยไม่ต้องจ่ายค่าตัวให้พ่อแม่เด็ก ธุรกิจของเขาในแต่ละปีจึงทำกำไรเป็นกอบเป็นกำจนทำให้เขาสามารถวางท่าเหมือนเศรษฐีใจกว้างหลอกล่อผู้หญิงคนใหม่ต่อไปได้เรื่อย ๆ เหมือนทุกวันนี้
“ฉันเป็นแมวมอง หนูรู้จักไหม?”
“แมวมองเหรอคะ!”
ซีเยว่มองชายตรงหน้าด้วยสายตาเป็นประกายวาววามเต็มไปด้วยความหวัง ทำไมเธอจะไม่รู้จักแมวมอง เคยได้ยินว่าเมื่อสองปีก่อนรุ่นพี่ในโรงเรียนถูกแมวมองมาทาบทามให้ไปเป็นดาราในเมือง เธอไม่รู้ว่าพี่คนนั้นโด่งดังแค่ไหน รู้แค่ว่ามีเงินส่งกลับมาให้พ่อแม่ที่บ้านนอกใช้ทุกเดือนไม่เคยขัดสน...เธอก็อยากมีโชคเช่นนั้นบ้างเหมือนกัน
“ใช่ หนูอยากไปเป็นดาราที่เมืองหลวงไหมล่ะ ฉันกำลังมองหาเด็กสาวไปเล่นเป็นตัวประกอบในภาพยนตร์เรื่องใหม่ของผู้กำกับหวังพอดี...อ้อ ฉันชื่อจางกังนะ เป็นแมวมองค้นหาดาราหน้าใหม่” ชายหนุ่มพร่ำพูดไปเรื่อย ในแต่ละเมืองที่เขาไปแซ่ของผู้กำกับแทบไม่เคยซ้ำกันเลยสักครั้ง
จางกังส่งนามบัตรที่เป็นกระดาษแข็งกลิ่นหอม ตัวอักษรชื่อของเขาพิมพ์ด้วยตัวอักษรหวัดสีทองสวยงามยิ่งส่งเสริมความน่าเชื่อถือเข้าไปใหญ่
ซีเยว่รับไว้ด้วยความยินดี ไม่ได้เอะใจสักนิดว่าตัวเองกำลังเดินเข้าปากเสือร้าย
“ฉันชื่อซีเยว่ค่ะ ปีนี้อายุสิบสี่ปีแล้ว เด็กไปไหมคะที่จะไปทำงานเป็นดารา” เด็กสาวถามซื่อ ๆ แทบเก็บความดีใจเอาไว้ไม่ไหว
“เด็กเกินไปที่จะเป็นนางเอก แต่ไม่เด็กเกินไปที่จะแสดงในบทสมทบ แต่ในวงการบันเทิงเธอค่อย ๆ ไต่เต้าได้ ยิ่งมีใบหน้าสวย ๆ อย่างหนูซีเยว่ด้วยแล้ว ฉันเชื่อว่าผู้กำกับจะต้องผลักดันเธอเป็นแน่”
ซีเยว่ดีใจจนเนื้อเต้นที่ได้ยินเช่นนั้น เธอแทบจะอดใจไม่ไหวที่จะได้ไปเป็นดารา...จะได้แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสวย ๆ ใส่เครื่องประดับวับวาวสะท้อนแสงไฟ กลายเป็นดาวเด่นโด่งดังที่มีแต่คนรักและสนใจเธอ
“ฉันสนใจค่ะ แต่คงต้องไปขอค่าเดินทางจากแม่เพราะฉันไม่มีเงินเลย”
“ถ้าบอกแม่แล้วแม่ของหนูจะให้ไปไหม”
“ไม่รู้สิคะ ฉันคงต้องไปถามดูก่อน แต่ถ้าบอกแม่ว่าคุณจะพาไปเป็นดาราในเมือง จะสามารถหาเงินได้มากมาย แม่คงยอม”
แม้ภายนอกจะดูหัวรั้นเพียงใดแต่ซีเยว่ก็ยังเป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบสี่ การตัดสินใจใด ๆ ก็ยังหวังถามความคิดเห็นจากมารดาอยู่ดี
และนั่นเป็นสิ่งที่จางกังไม่ต้องการ
“แต่ฉันกลัวแม่เธอจะไม่ยอมน่ะสิ มีเด็กสาวหลายคนที่พลาดโอกาสโด่งดังเพราะแม่ของพวกเธอใจแคบ ไม่ยอมให้ไป ฉันจึงจำต้องปล่อยมืออย่างน่าเสียดาย...มีโอกาสจะเป็นดาราแล้วแท้ ๆ”
พอซีเย่วคิดตามก็เริ่มกลัวว่าแม่จะไม่ให้ไปจริง ๆ...ถ้าแม่ไม่ยอมเธอจะทำอย่างไรดี
“เอาเป็นว่าฉันต้องรีบเดินทางกลับไปรายงานผลกับผู้กำกับที่เมืองหลวง ดังนั้นจึงจำต้องออกจากที่นี่ในวันพรุ่งนี้ตั้งแต่เช้ามืด ไม่มีเวลารอคำตอบจากเธอนานนัก...ถ้าเธออยากเป็นดาราก็มาพบฉันที่สถานีรถไฟตอนตีห้า ฉันจะซื้อตั๋วให้ แต่ถ้าเธอไม่มาก็ถือเสียว่าเธอไม่มีวาสนาได้ออกจากเมืองนี้ก็แล้วกัน”
นางถูกขับไล่ออกจากสกุลสามี คนพวกนั้นให้เหตุผลว่านางเป็นตัวซวยทำให้สามีสอบไม่ผ่าน หากแต่ออกมาได้สามวัน เขากลับแขวนโคมไฟสีแดง รับเกี้ยวเจ้าสาวเข้าจวน!!
เจียซินที่อยู่ในชีวิตปั่นปลายนั้น กลับต้องรู้สึกเสียใจที่เลือกเส้นทางรักผิด เมื่อเลือกหนทางใหม่ได้ เธอก็จะเลือกหนทางที่ดีที่สุด และเขาชายที่เธอเคยละทิ้งไปก็กลายมาเป็นคู่ชีวิต ที่พร้อมจะร่ำรวยไปด้วยกัน
ชมดาวต้องทนรับสภาพสถานะเลขาของเจ้านายและสถานะบนเตียงมาตลอดห้าปี เธอคิดว่าอีกไม่นานเขาก็จะขอเธอแต่งงาน หากแต่ว่าเขากลับเห็นเธอเป็นเพียงสถานะรองเท่านั้น จนกระทั่งวันหนึ่งเขาก็ต้องแต่งงาน ไม่ใช่กับเธอแต่เป็นคนอื่น เธอจะเลือกจำยอมอยู่ในความลับต่อไป หรือเลือกที่จะเดินออกมาพร้อมกับเด็กในท้อง!!
ลู่เจียหง นักวิทยาศาสตร์ชื่อดังในยุคปัจจุบัน จับผลัดจับพลูลงลิฟต์ก็โผล่ไปยังยุคโบราณ แถมยังอยู่ในชุดเจ้าสาวอีก ถ้าประหลาดแค่นั้นไม่พอคงไม่เป็นไร ถ้าไม่พบว่าตัวเองกำลังถูกตามล่าจากว่าทีสามีที่ยังไม่ทันเข้าหอ งานนี้นางถือคติไม่ยุ่งเกี่ยวต่างคนต่างอยู่ แต่ท่านอ๋องผู้นั้นก็เอาแต่วนเวียนอยู่ข้างตัวนางไม่หยุด แบบนี้นางจะหย่าสำเร็จได้ตอนไหนกัน!!
จ้าวเหม่ยซื้อนิยายมาอ่าน พระเอกของเรื่องเป็นทรราชที่ได้รับการยกย่อง บ้าไปแล้วเป็นทรราชจะดีได้อย่างไร ปากบ่นไปสมองก็ด่าไปดันถูกเครื่องทำน้ำอุ่นช็อตตายไป ฟื้นมาอีกทีก็กลายเป็นสนมของทรราชผู้นั้น!! งานนี้เธอจะสามารถกลับออกจากนิยายได้ไหม หรือว่าต้องอุ้มให้ทรราชผู้นั้นตลอดไป ไปลุ้นกันค่ะ ****************** จบดีมีความสุขค่ะ
ความทะเยอทะยานผลักดันให้นางปีนขึ้นสู่ตำแหน่งฮองเฮาทว่ายังมิทันจะได้เสวยสุข กลับถูกฮ่องเต้ผู้เป็นสวามีสวมข้อหากบฏวางลงบนศีรษะนาง เกิดใหม่คราวนี้นางไม่ขอเป็นฮองเฮาของฮ่องเต้สารเลวผู้นั้น ชีวิตนี้ที่ได้มาใหม่อีกครั้ง นางจะลิขิตเอง
แค่ทะลุมิติมาในโลกยุคโบราณก็นับว่าแย่มากพอแล้ว แต่เคราะห์ซ้ำกรรมซัด เธอต้องมาแต่งงานกับท่านอ๋องที่ขึ้นชื่อว่าอำมหิตมากที่สุดในเมืองหลวง แล้วจางอวิ๋นซีจะเอาตัวรอดจากเงื้อมมือของท่านอ๋องจอมโฉดได้อย่างไร
ในชาติก่อน นางได้ต่อสู้เพื่อประเทศชาติเป็นเวลาห้าปี แต่ความดีความชอบทางการทหารกลับถูกน้องหญิงยึดไป คู่หมั้นที่นางรักหมดใจนั้นกลับนิ่งเฉยและร่วมมือกับอีกฝ่ายผลักนางตกลงสู่ห้วงลึกจนต้องเสียชีวิตอย่างน่าสลดใจในคืนที่หนาวเย็น หลังจากได้เกิดใหม่ นางสาบานว่าจะทำให้ทุกคนที่รังแกนางได้รับผลกรรมที่สาสม เมื่อเผชิญหน้ากับครอบครัวที่เสแสร้งและผู้ชายเจ้าชู้ นางยิ้มเยาะ : ความดีความชอบทางทหาร? รางวัล? คู่หมั้น? เอาไปให้หมด นางหันหลังกลับและคุกเข่าในงานเลี้ยงในวังอย่างน่าตกใจโดยชี้ตรงไปยังมุมมืดที่มีอ๋องอวี้นั่งอยู่บนรถเข็น“ขอฝ่าบาททรงโปรดพระราชทานการสมรสระหว่างหม่อมฉันกับอ๋องอวี้เพคะ” ทุกคนต่างตกตะลึง อ๋องอวี้เซียวจือ ขาทั้งสองข้างใช้การไม่ได้และมีนิสัยเย็นชา เป็นคนที่ทุกคนหลีกเลี่ยงเสมือนปีศาจที่มีชีวิต ทุกคนหัวเราะเยาะนางว่าคงบ้าไปแล้ว ถึงรนหาที่ตายเช่นนี้ แต่ไม่มีใครรู้ว่านางเห็นถึงความโดดเด่นและพลังที่ซ่อนอยู่ลึกในตัวชายคนนี้ นางช่วยให้เขาฟื้นฟูความแข็งแกร่งและรักษาขาที่เป็นพิการ เขาสัญญาว่าจะให้ชีวิตที่มั่นคงแก่นางและเป็นที่พึ่งที่แข็งแกร่งที่สุดให้นาง เมื่อน้องหญิงที่แอบอ้างนำความดีความชอบทางทหารของนางไปอวดความเก่งกล้า และแม่แท้ ๆ ยังคงใช้กลอุบายควบคุมชะตากรรมของนาง… นางและอ๋องอวี้ร่วมมือกันวางแผนอย่างรอบคอบทุกขั้นตอน เปิดโปงกลโกงและแสดงความกล้าหาญในสนามรบ! จนกระทั่งอ๋องอวี้ยืนขึ้นได้อีกครั้งและมีอำนาจครอบครองราชสำนัก จนกระทั่งนางแสดงตราประทับที่แท้จริงข และให้ทหารทั้งหลายยอมรับ ทุกคนเพิ่งรู้สึกตระหนักว่า คนที่พวกเขาเคยทิ้งไปไม่ต่างจากขยะนั้น ทั้งคู่ได้จับมือกันแล้วครองแผ่นดินไว้ด้วยแล้ว
หลี่หลิงเฟิ่ง นักเรียนหัวกะทิอันดับหนึ่งในองค์กรฝึกสายลับของจีน ที่รวมยอดอัจริยะทั่วประเทศ ในระหว่างที่เธอทำภารกิจสุดท้ายก่อนจบการศึกษาเพื่อไปรับใช้ชาติ ดันมาตกม้าตายกับภารกิจง่ายๆ เพราะพลาดตกตึกโดยไม่รู้สาเหตุ เธอเก็บได้ชีวิตที่สองที่ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคุณหนูห้า ลูกสาวอนุภรรยาที่มีฐานะต่ำต้อยของจวนเจ้าเมือง ซ้ำร้ายคุณหนูห้าคนนี้ยังถูกผู้คนรังเกียจขนานนามให้นางว่า 'ตัวไร้ค่า' เมื่อได้ชีวิตมาใหม่แล้วก็ต้องใช้ให้คุ้ม ตัวไร้ค่า? ข้าไม่ขอเป็นล่ะ คนถัดไปเชิญ...
ความรักของฉันมันคงเหมือนนาฬิกาทราย.. .. เมื่อด้านหนึ่งถูกเติมเต็ม....อีกด้านกลับว่างเปล่า ..และสูญสิ้นไป..กับกาลเวลา........ "สำหรับฉันเธอมันก็แค่ผู้หญิงไร้ค่า อยู่บนที่สูงแต่ทำตัวต่ำ" "หึ....ขอบคุณค่ะที่ชม จะพูดแค่นี้ใช่มั้ย จะได้ไปอ่อยผู้ชายต่อ" "อ้อ...ถ้าสนใจ เชิญนะคะ พอดีชอบแบบ ทีเดียวหลายๆคนมันสนุกดี แต่คนดีๆอย่างพี่...."เธอมองเขาอย่างพิจารณา พร้อมยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะเดินจากไป หมับ!! "มีอะไรอีกคะ หรือว่าสนใจอยากไปร่วมเตียงด้วย" "......" ชายหนุ่มเงียบ มองหน้าเธออย่างเอาเรื่อง และออกแรงบีบข้อมือเล็กอย่างแรง แต่คนตรงหน้ากลับไม่แสดงท่าทีว่าเจ็บ ถึงเธอจะเจ็บเหมือนกระดูกกำลังจะแหลกเป็นชิ้นๆ "ถ้าไม่ทำอะไรก็ปล่อย พี่ไม่อยากได้แต่คนอื่นเขาอยากได้!" พรึบ!! เธอสะบัดมือเขาอย่างแรงและเดินกลับเข้าไปในงานเลี้ยง หมับ! "ว้าย เป็นบ้าอะไรปล่อยนะ" แต่ไม่ทันจะเดินไปถึงไหนร่างบางก็ถูกกระชากจนตัวปลิว จนชนเข้ากับกำแพงห้องอย่างแรง "ถ้าเธอยังหาเรื่องอุ่นอีก ฉันจะไม่ปล่อยเธอไว้แน่!" เขามองเธออย่างเกรี้ยวกราด "หึ...ทำไมค่ะ จะแกล้งแล้วจะทำไม" เธอมองหน้าเขาอย่างไม่เกรง ยิ่งได้ยินเขาพูดแบบนี้แล้วมันยิ่งรู้สึกเจ็บ ทำไมนะทำไมต้องรักคนที่ไม่มีใจ "ปล่อย!" "ทำไม จะรีบไปเสนอตัวให้ไอ้บ้านั่นรึไง!"ใบหน้าหล่อคม ยื่นเข้าใกล้ พร้อมตะเบ็งเสียงแข็งใส่หน้าเธอ มือหนาออกแรงบีบท่อนแขนราวกับจะให้มันแหลกละเอียด "ใช่แล้วจะทำไม คืนนี้เรามีนัดกัน จะไปทำอะไรกันคนไม่ต้องให้บอกนะ หรือว่าอยากรู้จะได้ถ่ายคลิปมาให้ดู!" "หึ...ร่าน! ถ้ามันคันมากเดี๋ยวฉันจะสังเคราะห์ให้เธอเอง" "นะ...ฺฮื่อ" ร่างเล็กดิ้นพยายามให้หลุดจากพันธนาการเมื่อ เขาประกบปากจูบดูดเม้มริมฝีปากบางสีแดงอย่างแรง เขาดูดเม้มมันอย่างหนักหน่วง มือหนาลูบบีบขย้ำหน้าอกอย่างแรงเหมือนจะให้มันแหละติดมือออกมา "ฮื่อ" เสียงหวานร้องท้วงในลำคอ เมื่อได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเต็มปาก จนแทบจะอ้วก -ญี่ปุ่น ณิชาภัทร โชติฐิติเมธานนท์ ดีไซเนอร์สาวสวย เก่งฉลาดไม่ยอมใคร มั่นใจในตัวเอง ลูกสาวคนโตของแด๊ดดี้กันต์ อายุ 24 -แบงค์ นิธิภัทร์ พัชรกานต์กุล วิศวกรหนุ่มไฟแรง หล่อเก่งมีความสามารถทั้งศึกษาวิเคราะห์ คำนวณ ออกแบบ ตรวจสอบแก้ไขปัญหาและควบคุมการผลิต....วัย 27 ความผูกพันระหว่างคนเป็นสิ่งมีค่าและมีความหมาย เป็น เสมือนเรื่องราวและความทรงจำดี ๆ ที่คนทุก ๆ คนไขว่คว้า แต่กลับมีน้อยช่วงเวลา ที่สอนสิ่งดี ๆ ให้เราได้รับรู้ ที่มีค่าให้เรานึกถึง ทุกครั้งที่นึกถึงมัน จะคอยย้ำเตือนเราให้นึกถึงช่วงวันเก่าๆ ที่ดึงทุก ๆ คนไว้ให้อยู่ร่วมกัน สิ่ง ดี ๆ ที่ผ่านไปเป็นเสมือนเม็ดทรายในนาฬิกาที่ร่วงหล่น…… ทุกเม็ดทรายแทน ความหมายของ………………ความผูกพัน ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………ความห่วงใย ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………ความชิดใกล้ ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………การไขว่คว้า ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………ความคิดถึง ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………ความลึกซึ้ง ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………วันเวลา ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………สิ่งมีค่า ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………จิตใจ ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………ตัวตน ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………คำว่า “รัก” ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………คำว่า “เรา” ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………คำว่า “มิตรภาพ” ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………คำว่า “เพื่อน” ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………” ทุกสิ่งที่เต็มใจ ให้เพื่อเธอ” เม็ดทรายเหล่านี้แม้จะ ร่วงหล่น แต่ก็ยังคงรวมกันในนาฬิกาทราย คอยย้ำเตือนเราถึงช่วงเวลาดีๆ ที่ผ่านมา เป็นนาฬิกาที่มีค่าและมีความหมาย อยู่ในความทรงจำของกันและกันตลอดไป … ช่วงเวลาแห่งความสุข อาจไม่เคย อยู่กับเรานานในโลกของความเป็นจริง เป็นเหมือนสิ่งที่ผ่านเข้ามาและก็ผ่านเข้าไป ให้เราได้สัมผัส ให้เราได้รู้สึกดี ๆ ให้เราได้รู้สึกอบอุ่นและมีความสุข แต่ถึงแม้ช่วง เวลาเหล่านี้อาจจะไม่ยาวนาน แต่มันสร้างสิ่งดี ๆ ให้เรามากมาย มันมีค่าและยิ่งใหญ่ และจะเป็นกำลังใจให้เราตลอดไป มันจะแทนความหมายของความเป็น “เพื่อน” ตลอดไป…… “นาฬิกาทรายใบนี้ ขอให้แทนมิตรภาพของเราตลอดไป ไม่เคยมีช่วงเวลาไหนที่เราห่างไกล โดยไม่ผูกพัน” ขอบคุณบทความจาก คุณ นุชรัตน์ รักมาก คำเตือน ในทุกเรื่องทุกการกระทำของตัวละครเกิดจากจินตนาการ ไม่ใช่เรื่องจริงไม่ควรลอกเลียนแบบการกระทำที่ไม่เหมาะสม อันจะนำไปสู่ความสูญเสียความผิดบาปทั้งปวง ไม่ได้มีเจตนามุ่งร้ายต่อตัวบุคคลหรือวิชาชีพใดวิชาชีพหนึ่ง หากอ่านแล้วไม่มั่นใจว่าหรือไม่เลียนแบบได้หรือไม่แนะนำให้ปรึกษาผู้ปกครองค่ะ นิยายเรื่องนี้เหมาะสมสำหรับผู้ที่มีอายุ 20 ปีขึ้นไป เพราะอาจมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสมด้านพฤติกรรม ความรุนแรง เพศ หรือการใช้ภาษาโปรดใช้วิจารณญาณและเสพเนื้อหาอย่างมีสตินิยายเรื่องนี้เกิดจากความต้องการจะเขียนของนักเขียนเท่านั้นไม่ได้มีเจตนาไม่ดีหรือสนับสนุนการใช้ความรุนแรงในชีวิตจริง รบกวนอ่านคำเตือนก่อนอ่านของนักเขียนแล้วค่อยตัดสินใจหากไม่ชอบไม่เป็นไรค่ะ ©ลิขสิทธิ์เป็นของผู้สร้างสรรค์ แต่เพียงผู้เดียวการเผยแพร่ทำซ้ำดัดแปลงโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตผิดกฎหมายตาม พ. ร. บลิขสิทธิ์ 2537 มาตรา 1527 31 มีโทษทั้งจำทั้งปรับ ไม่อนุญาตให้คัดลอกทำซ้ำดัดแปลงตัดภาพหรือถ่ายภาพไปเผยแพร่ใด ๆ ทั้งสิ้นหากพบจะขอดำเนินคดีตามกฎหมาย❌❌❌ พึ่งหัดแต่งนิยายเป็นมือใหม่หัดแต่งคำบางคำอาจจะใช้ผิดไปต้องขออภัยด้วยนะ คำโปรยเนื้อหาการบรรยายอาจใช้คำได้ไม่สวยเท่ากับนักเขียนท่านอื่นๆ แต่ก็ตั้งใจเขียนออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ 14 กุมภาฯ 13/01/2022 ฝากติดตามผลงานด้วยนะคะ
เพื่อทำตามข้อตกลง ทำให้เธอต้องตั้งท้องลูกของชายแปลกหน้าคนหนึ่ง แต่แล้วเธอก็ต้องมาแต่งงานกับผู้ชายที่ได้หมั้นหมายกับเธอไว้ตั้งแต่เด็ก พวกเขาคิดว่ามันเป็นเพียงแค่การตกลงเพื่อผลประโยชน์ร่วมกันเท่านั้น แต่ทั้งสองกลับต้องตกหลุมรักอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะถึงเวลาคลอด วันหนึ่ง เขายื่นข้อตกลงการหย่าให้เธอ ทำให้เธอตื่นจากความฝันทันที แต่แล้ว เขาก็มาบอกกับเธอว่า ที่รักจ๋า คนที่ผมรักคือเธอตลอด
© 2018-now MeghaBook
บนสุด
GOOGLE PLAY