รางค์เลือกทานกาแฟดำกับขนมปังนิดหน่อย ส่วนผู

เช็ดปากแล้วเอ่ยถามบิดา “เรื่องที่ป๊าให้สัม

จากทานไปได้ไม่กี่คำ “ถ้าปรางค์ยังไม่มีใคร

เบิกตาขึ้นถาม สี

วว่าเขาเป็นคนดี ฐานะ ชาติตระกูลก็ดี การศึกษ

วยซ้ำ “แล้วป๊าก็ไม่ต้องสรรหาผู้ชายคนไหนมาให้ปรางค์อ

อเผลอปัดแก้วน้ำจนหก โชคดีที่กรกันต์คว

จน แต่สิปรางค์ที่อารมณ์ครุกรุ่นอยู่

วามจริงนี่ค

มหายใจออกแรง ขณะที่พยายามข

ี้บิดายังนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ “ผิดที่ไม่พูดดีๆ ไม่ชอบเขา

ไปให้สัมภาษณ์กับนักข่าวแบบนั้นได้ยัง

ัดในโลกโซเชียล ใบหน้าของเธอเด่นหราพร้อมกับ

ม่จนมิด การเปิดตัวในอีกสองวันข้างหน้าจึงถูกเลื่อนไปอย่างไม่มีกำหนด และร้ายยิ่งไปกว่านั้น คือ การที่เธอถูกนักข่าวติดตา

ู้ไหมว่าปรางค์เตรียมงานมาตั้งสองเดือน! สองเดือนเลยนะเฮีย...มันเหนื่

มโห เพราะความตั้งใจที่ทำมาตลอดสองเดือนพังลงอ

ว่าแค่การพูดเล่นๆ ในหมู่เพ

วาง เรียกหาลูกน้องคนสนิทแล้วสั่งการ “ไปลบข่าวพวกนั้นออ

ดพ้อเสียงสั่น “สุดท้ายป๊าก็ทำให้ปรางค์เป็นได้แค่คุณหนูไฮโซที่ทำงานไม่เป็น ใครๆ ก็บอกว่าปรางค์ยืนอยู่ตรงนี้ได้ก็เพราะมีที่บ้านหนุนหลั

อขึ้นในอก กระทั่งรู้สึกว่าทุกอย่า

องปรางค์เองเถอะค่ะ ปรางค์โตแล้วนะ เรียนจบแล้ว ดูแลตัวเองได้ ไม่

ดได้ว่า ตอนเด็กๆ บิดาเองก็

ล สิปรางค์จึงรีบป

ค่นยิ้ม ก่อนจะเบือนหน้าหนีคนที่มองมา ท

ก็เพราะป๊าเ

่ริมฝีปากสั่นระริก “มาห่วงอะไรตอนนี้อ่ะ

.

ม่ตอบ เธอจึ

ยู่ที่ไหน ทำไมถึงกล้

ได้แต่นั่งนิ่งมองหน้าลูกด้วยแววตารู้สึกผิด สิปร

.

้มทั้งน้ำตา เธอตัดสินใจลุกขึ้นจากเก้าอ

‘ถ้าไม่รักก็ปล่อยเราสองแม่ลูกไป’ ตอนนั้นปรางค์ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ

บลูก นัยน์ตาของคนเป็

บป๊าแค่ทะเลาะกัน เรายังรักกันดี

อกว่าไม่เชื่อ “ปรางค์เพิ่งรู้นะคะ ว่า

ปรางค์กลัวแค่ไหน โทรหาป๊าก็ไม่ติด ติดต่อใครก็ไม่ได้ ยิ่งตอนที่แม่ปวด...แต่แม

.

นแม่พยายามมากแค่ไหน แม้เรี่ยวแรงจะเหลืออยู่น้อยนิดยังมีแก่ใจถามหาสามี “เวลาของแม่เหลืออยู่ไม่มาก แต่แม่ก็รอป๊า แม่ฝืนอยู่จนดึก จน

าร่วงอีกครั้งกับความเจ็บปวดในอดีต “ปรางค์ทำตามที่แม่บอ

.

ที่ปรางค์รู้สึกเหงาแล้วก็เป็นครั้งแรกที่ปรางค์รู้สึกอิจฉาเพื่อนๆ ...” ท้ายประโยคสิปรางค์เม้มปากแน่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่ตีขึ้นมาระรอกใหญ่แล้วเ

งแต่ในอดีต วันนี้สิปรางค์จึง

ค์ฟังจนเบื่อ ในอดีตป๊าเคยพูดยังไง วันนี้ป๊าก็พูดมันเหมือน

ละในภรรยาในอดีตก็รู้สึกผิดไม่น้อย สิปรางค์คงไม่ขาดความอบอุ่น หากวันที่เจ้า

ทับถมสูงยิ่งกว่าภูเขา ประโ

์ไม่มีป๊า...อยู่ข้

างก็ยกมือทาบอก ไม่มีใครกล้าส่งเสียงหรือ

เริ่มบีบรัดรุนแรง ทว่ายังฝืนใจขยับเข้าหาลูกสาว รวบร่างสั่นเทานั้นเข้ามากอ

กอดที่ไม่อบอุ่นนั้น “เพราะคำขอโทษมันเปลี่ยนสิ่งที่ผ่านมาไม่ได้ แม่ไม

.

วมองลูกสาวตาค้าง ก่อนที่น้ำตาจะค่อยๆ ไหล ร่

้น สาวใช้สองคนรีบวิ่งวุ่นหาย

..” เธอเอ่ยขึ้นท่ามกลางความโก

ิปรางค์ค่อยๆ ก้มหน้ามองบิดา ในขณะที่นัยน์ตาแดงก่ำขอ

อยู่คนเดี

่สนใจว่าเบื้องหลังที่เดิน