ต่ำศักดิ์ ไร้ค่าแล้วอย่างไร ในสายตาของนาง เขาคือยอดบุรุษผู้สง่างาม ความอัปยศที่เขาเคยได้รับ ความเจ็บช้ำที่เขาเคยต้องอดทน วันนี้นางจะทวงคืนให้เขาเอง "บุรุษของข้า ใครกล้าแตะต้องก็ลองดู"
ต่ำศักดิ์ ไร้ค่าแล้วอย่างไร ในสายตาของนาง เขาคือยอดบุรุษผู้สง่างาม ความอัปยศที่เขาเคยได้รับ ความเจ็บช้ำที่เขาเคยต้องอดทน วันนี้นางจะทวงคืนให้เขาเอง "บุรุษของข้า ใครกล้าแตะต้องก็ลองดู"
เผี๊ยะ! เสียงเนื้อปริแตกเพราะถูกแส้ฟาดลงมาที่ร่างกาย อวิ๋นหรงหยางกัดฟันข่มความเจ็บปวด หยัดกายลุกขึ้นช้า ๆ กลิ่นคาวโลหิตโชยมาจากแผ่นหลัง เขารับรู้ได้ถึงความอุ่นร้อน ทว่าไม่อาจเอื้อมมือไปเช็ดเลือดที่ไหลออกมาจากปากแผลของตนได้ ยังไม่ทันได้หยัดตัวลุกขึ้นเต็มความสูง แส้เส้นเดิมก็ตวัดลงมาอีกครั้ง
“ลูกแกะตัวน้อย วิ่งเร็วเข้า ฮ่า ๆ เจ้าเชลยต่ำต้อย ข้าบอกให้วิ่ง หากวันนี้เจ้าแพ้ ก็เตรียมตัวเป็นอาหารของเสี่ยวไกวไกวของข้าเสีย ถูกสัตว์เลี้ยงแสนรักของข้ากินเป็นอาหาร นับเป็นวาสนาของเชลยอย่างเจ้าแล้ว ฮ่า ๆ ”
เผี๊ยะ! เหมือนกับว่ายังสะใจไม่พอ แส้จากมือของบุรุษที่ส่งเสียงหัวเราะฟาดลงมาบนร่างกายของอวิ๋นหรงหยางครั้งแล้วครั้งเล่า องค์ชายตัวประกัน กำมือแน่น ดวงตาคมเหลือบมองคนตรงหน้าหมายจะจำใบหน้านี้ให้ฝังลึกเข้าสู่จิตใจอย่างไม่ลืมเลือน
ทว่าก่อนที่อีกฝ่ายจะรู้ตัวเขาก็หลุบเปลือกตาลง โน้มกายไปข้างหน้า จากนั้นก็ก้าวขาวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เสียงหมาป่าที่เห่ากระโชกดังอยู่ข้างหน้า อีกเพียงชั่วอึดใจเดียวเขาก็จะวิ่งไปถึงมันแล้ว แต่ก่อนที่เท้าข้างซ้ายจะพ้นขาหน้าของหมาป่าตัวใหญ่ เชือกที่รัดลำตัวของเขาก็ถูกกระตุกจากด้านหลัง องค์ชายเชลยล้มคว่ำลงกับพื้น ฟันกรามขบเข้าหากันแทบแตกเป็นผุยผง มือกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาเขาเต็มไปด้วยสีแดงฉาน แต่กระนั้นก็รีบหลับตาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จนร้าวไปทั้งทรวงอก
“ฮ่า ๆ ขาไร้ประโยชน์ของเจ้าไม่เอาไหน เหมือนเช่นแคว้นต้าอวี่ของเจ้าไม่มีผิด” เสียงหัวเราะขบขันดังไปทั่วทุ่งหญ้า ต่อให้ได้รับความอัปยศเพียงใด คนเช่นเขาก็ทำได้เพียงอดทน ทหารผู้หนึ่งฟาดแส้ลงมาอีกครั้ง ร่างกายที่กำลังจะลุกขึ้นก็ล้มลงไปที่เดิม
“ยังจะนอนอยู่อีก เจ้าคิดว่าสนามแห่งนี้เป็นตั่งคนงามหรืออย่างไร ข้าบอกให้ลุก!” อวิ๋นหรงหยางพยายามลุกขึ้น มีเพียงแค่ต้องอดทนเท่านั้น จึงจะอยู่รอด ชายหนุ่มเงยหน้ามองไปยังท้องฟ้า กัดฟันแน่นไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา ความอัปยศเหล่านี้นับเป็นอันใดได้ หากเทียบกับเสด็จแม่ของเขาแล้ว แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ
‘เสด็จแม่ พระองค์สุขสบายดีหรือไม่ หยางหยางจะอดทน’
ใช่แล้วอวิ๋นหรงหยางเป็นเพียงองค์ชายเชลย ที่ถูกส่งมาเป็นตัวประกันเพื่อแลกกับความสงบสุขของแคว้นต้าอวี่ เขาเป็นเพียงเชลยไร้ค่าสำหรับแคว้นเซียนเป่ย ไม่ว่าจะถูกหยามเกียรติเพียงใด ก็ทำได้เพียงอดทนเท่านั้น เสด็จแม่เสียสละตนเองเพื่อให้เขาเติบโต เขาจะทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ไม่ได้ ยังมีหลายอย่างที่เขายังไม่ได้ทำ หนี้เลือดของเสด็จพ่อ หนี้แค้นของเสด็จแม่ หนี้ชีวิตของน้อง ๆ ที่ถูกฝังทั้งเป็น!
อวิ๋นหรงหยางหยัดกายลุกขึ้นอีกครั้ง เขาก้าวขาออกวิ่งไปจนสุดแรง ถึงแม้จะรู้ดีว่าไม่มีวันที่คนเถื่อนเหล่านั้นจะปล่อยให้เขาวิ่งชนะหมาป่าตัวนั้น แต่เขาก็ต้องวิ่ง วิ่งเพื่อให้มีชีวิตรอดต่อไป
ฉึก! ปลายเชือกที่รั้งตัวเขาเอาไว้ถูกตัดขาด ร่างกายที่เสียสมดุลกำลังจะล้มลงไปนอนกองกับพื้น เขาเกร็งร่างกายรอรับแรงกระแทก แต่แล้วบั้นเอวก็ถูกปลายแส้ตวัดรั้งเอาไว้ ร่างผอมแห้งลอยมาคุกเข่าลงตรงหน้าของสตรีผู้หนึ่ง เขามองดูนางยื่นมือมากระตุกเชือกที่ขาด พันรัดเข้ากับข้อมือตนเอง รั้งให้เขาและนางเชื่อมโยงกันด้วยเชือกเส้นใหญ่
“เสด็จพี่สามเล่นสนุกหรือไม่ น้องสาวก็อยากเล่นสนุกด้วยเช่นกัน คนผู้นี้ข้าเอาตัวไปแล้ว”
“โฮ่วทู่! เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้ เชลยผู้นี้เป็นของข้า เจ้ากล้าดีอย่างไรมาแย่งชิง”
“กล้าหรือไม่เขาก็อยู่ในมือข้าแล้ว หากอยากได้ก็แย่งชิงไป!”
อวิ๋นหรงหยางนั่งคุกเข่าอยู่ที่เดิม ปลายเชือกยังคงอยู่ในมือของสตรีผู้นั้น ทว่าอีกมือหนึ่งของนางตวัดปลายแส้ออกไปอย่างรุนแรงและรวดเร็ว เพียงไม่นานคนของอีกฝ่ายก็ล้มลงนอนกับพื้น โลหิตไหลนองส่งกลิ่นคาวคลุ้ง การต่อสู้ที่ดุเดือดจบลงอย่างรวดเร็ว อาจเพราะคนพวกนั้นสู้นางไม่ได้ หรือเพราะคนพวกนั้นไม่กล้าสู้นาง เขาไม่อาจรู้ เขารู้ก็เพียงว่า ต่อไปนี้เขาจะต้องติดตามนางให้ดี ศักดิ์ศรีหรือ หึ! คนชนะเท่านั้นถึงจะกล้าพูดคำว่าศักดิ์ศรี และเขาต้องชนะ
“ลูกแกะน้อย จากนี้ไปเจ้าก็กลับตำหนักข้าเถิด” อวิ๋นหรงหยางเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้างดงามฉีกยิ้มกว้างออกมาอย่างเต็มที่ ตะวันทอแสงที่อยู่ด้านหลังของสตรีสูงศักดิ์เจิดจ้าเสียจนดวงตาเขาพร่ามัว เขายกยิ้มทั้งที่เจ็บไปทั้งริมฝีปาก ร่างกายโอนเอนก่อนที่ความมืดมิดจะคืบคลานเข้ามา
ตึ้ง!
**********
ความทะเยอทะยานผลักดันให้นางปีนขึ้นสู่ตำแหน่งฮองเฮาทว่ายังมิทันจะได้เสวยสุข กลับถูกฮ่องเต้ผู้เป็นสวามีสวมข้อหากบฏวางลงบนศีรษะนาง เกิดใหม่คราวนี้นางไม่ขอเป็นฮองเฮาของฮ่องเต้สารเลวผู้นั้น ชีวิตนี้ที่ได้มาใหม่อีกครั้ง นางจะลิขิตเอง
เพราะความผูกพันที่มีมาตั้งแต่เกิด ทำให้หทัยชนกไม่อาจหักห้ามความรักที่มีต่ออาหมอสิงได้อีกต่อไป และแม้รักนี้พ่อจะไม่ปลื้ม แต่หญิงสาวจะขอฝ่าฟันและไม่มีทางยอมแพ้ให้อุปสรรคในครั้งนี้เด็ดขาด
เพราะคำสัญญาของผู้ใหญ่ ทำให้ ศิรวิช จำใจต้องแต่งงานกับ สุทธิดา ชายหนุ่มทำทุกทางให้หญิงสาวทนไม่ไหว แต่เพราะความรักตั้งแต่แรกเจอ ทำให้สุทธิดาทนอยู่กับคนใจร้าย จนวันที่หญิงสาวทนไม่ไหวในวันที่สายไป ศิรวิชต้องเสียเธอไปพร้อมกับลูกแฝดที่เขาไม่เคยรับรู้
นพวรรณ ถูกบิดาและมารดาบังเกิดเกล้าที่ติดการพนันอย่างหนักขายหักหนี้ให้กับ คิม ซีวาน หนุ่มลูกครึ่งไทยเกาหลีเจ้าของบ่อนคาสิโนหรูย่านใจกลางเมือง หลังจากรู้จักกับซีวาน นพวรรณ จึงได้รู้ว่าการตกนรกทั้งเป็น มันคือยังไง ชายหนุ่มปฎิบัติกับหญิงสาวเยี่ยงทาส นพวรรณจะทนได้นานแค่ไหน เธอจะหนีจากขุมนรกนี้ได้อย่างไร
ไม่คิดว่าการช่วยชีวิตบุรุษแปลกหน้ากลางป่าในวันนั้น จะย้อนกลับมาช่วยชีวิตนางในวันนี้ "บุญคุณช่วยชีวิต วันหน้าข้าจะชดใช้ให้" "เช่นนั้นก็ชดใช้เสียวันนี้... มาเป็นสามีของข้าเถิด" ------ เยี่ยนหลิง : หญิงสาวชาวบ้าน นางเกือบถูก บังคับให้แต่งงานกับบุตรชายหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อแลกกับยารักษาร่างกายให้พี่ใหญ่ แต่แล้วที่นางเก็บบุรุษแปลกหน้าได้ที่กลางป่า ชีวิตนางก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เซียวชินหย่วน : ซื่อจื่อจวนเซียวกั๋วกง ขึ้นเขามาเก็บสมุนไพร แต่ถูกลอบทำร้ายจนพลัดตกเขา โชคดีที่ได้เยี่ยนหลิงช่วยชีวิตเอาไว้
อดีตที่เธอเคยทำร้ายจิตใจเขาเอาไว้ ยังคงเป็นรอยแผลใจยากจะสมานกลับคืนได้ คนเคยร้ายอย่างเธอต่อให้เปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดียังไง เขากลับมองเป็นเพียงผู้หญิงร้ายกาจไม่เปลี่ยนแปลง
เมื่อเธอโดนนอกใจจากคนที่รัก จึงหนีไปเริ่มต้อนชีวิตใหม่ที่ดูไบ และเธอก็ได้เจอกับหนุ่มอาหรับสุดแซ่บ ที่มายั่วยวนหลอกล่อให้เธอมีเซ็กส์ที่เร่าร้อนกับเขา และเขายังต้องการให้เธอท้องลูกของเขาอีก.... เรื่องย่อ.... “คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…” “ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…” “ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…” “หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…” “อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้” “ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ” “อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….” อัสลาน ราเชด บรูฮัมนี อายุ 37 ปี “อัสลาน...” หนุ่มนักธุรกิจชาวอาหรับที่หน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพบุตรในนิยาย แต่ต้องมาคัดสรรหาเมียเพื่อจะมีลูกสืบทอดวงตระกูลตามคำสั่งของพ่อแม่ ทำให้เขานั้นเลี่ยงไม่ได้กับการที่จะหาเมียสักคนมารับหน้าที่นี้ แต่เขาดันไปถูกใจแม่สาวไทยใจแข็งเข้านี่สิ ไม่ว่าเขาจะเสนออะไรไปเธอก็ไม่ยอมที่จะมาเป็นเมียของเขาเลย เพียงเพราะว่าเขานั้นแก่กว่าเธอไม่กี่ปีเท่านั้น ทำให้เขาต้องใช้เล่ห์กลหลอกล่อเธอให้มาทำงานกับเขา ก่อนจะค่อยๆอ่อยแล้วก็รุกจัดการตะครุบเหยื่ออย่างเธอให้กลายมาเป็นนกน้อยในกรงทองของเขา…. มารียา เวทติวัตร อายุ 27 ปี “มีน มารียา…” สาวไทยหน้าคมที่มีหุ่นอวบอัดเป็นที่ยั่วน้ำลายของพวกหนุ่มนั้น กลับไม่ประสบความสำเร็จเรื่องความรักเอาซะเลย เธอจึงหนีจากความเสียใจแล้วมาหางานทำอยู่ที่ดูไบ...เพื่อจะลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอ และเธอก็ได้เจอกับเจ้านายขี้อ่อย ขี้ยั่ว ที่ไม่ว่าเธอจะทำอะไรหรือไปไหน เขาก็มักจะมายั่วน้ำลายทำให้หัวใจที่บอบช้ำของเธอนั้นปั่นป่วนอยู่เสมอ จนเธอถลำตัวมีอะไรกับเขาอย่างห้ามใจไม่อยู่ และเธอก็ได้รู้ว่าเขานั้นเป็นผู้ชายแก่ที่หื่นสุดๆเลย…แต่จะหื่นแค่ไหนต้องไปตามอ่านในนิยายนะคะ
... ในวันครบรอบแต่งงาน ฮั่วเยี่ยนสือ สามีผู้มั่งคั่งทิ้งเธอไป แล้วหาคนรักแรกของเขา ผู้ชายที่ไม่รักนวลสงวนตัวก็เหมือนสิ่งไร้ค่า ผู้ชายที่เธอเคยอ่อนข้อให้แต่ก็ไม่สนใจเธอ งั้นเธอไม่ต้องการแล้ว จึงขอหย่าทันที ฮั่วเยี่ยนสือไม่สนใจ ซูหว่านหนิงกลับเข้าสู่วงการบันเทิงและเฉิดฉาย รักแรกในอุดมคติชอบแกล้งอ่อนแองั้นเหรอ งั้นก็ให้เธอเผยธาตุแท้จริงให้ทุกคนได้เห็น อดีตสามีที่เป็นคนปากแข็งที่สุด "เมื่อเธอเบื่อแล้วเธอจะกลับมาหาฉัน" แต่ภรรยาที่เคยเต็มใจทำทุกอย่างให้เขานั้นไม่กลับมาอีกแล้ว ไม่เพียงแต่ประสบความสำเร็จในอาชีพเท่านั้น แต่ยังมีคนมากมายมาตามจีบเธออีก ดาราระดับโลกแสดงความรักอย่างแรงกล้า ผู้บริหารบริษัทสื่อพยายามทุกวิถีทางเพื่อทำให้เธอยิ้ม แม้แต่ทายาทเศรษฐีอันดับหนึ่งก็ต้องการเธอเท่านั้น จากนั้นฮั่วเยี่ยนสือเริ่มตระหนก เปลี่ยนจากคนเย็นชากลายเป็นคนที่คอยติดตามไม่ห่าง ใช้ทุกวิถีทางเพื่อตามจีบภรรยา ซูหว่านหนิงไม่แม้แต่จะมอง "เมื่อก่อนคุณเฉยเมยกับฉัน ตอนนี้คุณไม่คู่ควรกับฉันแล้ว" ฮั่วเยี่ยนสือขอร้องเธออย่างบ้าคลั่ง "หนิงหนิง เราแต่งงานใหม่เถอะ" ซูหว่านหนิงแสดงท่าทางหยิ่ง "คุณฮั่ว ฉันไม่เคยกลับไปหาของที่ทิ้งไปแล้ว"
ลีโอ ลีโอเนล โอลิเวอร์ อายุ21ปี ลูกเสี้ยวเยอรมันจีน เขาเป็นทายาทมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในมาเก๊าและฮ่องกง แต่กลับต้องมาเรียนในเมืองไทยเพราะถูกคนของศัตรูปองร้าย เขาจึงต้องปิดบังตัวตนที่แท้จริงไว้ ตอนกลางวันเขาจะทำตัวเป็นเด็กเนิร์ดอยู่ในมหาลัยเพื่อไม่ให้มีใครสนใจ แต่พอกลางคืนเขาก็กลายเป็นเสือที่จ้องขย้ำเหยื่อ แต่ยัยร้อยศพคิดอยากจะลองดีนัก เขาก็จะสนองให้ แพร นลิน ศรีสมบัติ อายุ 20 ปี ลูกสาวเจ้าโรงแรมในเมืองพัทยา เธอเป็นนักศึกษาปี2 เธอพบกับฝรั่งหน้าหล่อที่ย้ายมาเรียนกะทันหัน แต่นายนั่นกับไม่ยอมสนใจเธอเหมือนผู้ชายคนอื่นเธอจึงต้องงัดสาระพัดวิธีที่จะทำให้เขามาสยบแทบเท้าเธอให้ได้ แต่แล้วสิ่งที่เขาฝากไว้คือทายาทตัวน้อยๆต่างหาก
เจียงหยวนชอบเสิ่นตู้มาเป็นเวลาสี่ปี แม้จะต้องเผชิญความรังเกียจจากตระกูลเจียง แต่เธอก็ยังเลือกยืนหยัดเคียงข้างเขา กระทั่งวันหนึ่ง เสิ่นตู้เพื่อพี่สาวของเขา ยอมยกให้เธอไปมีอะไรกับคนอื่น ในที่สุด เธอถึงได้เข้าใจว่าคนที่ไม่ใช่ยังไงก็คือไม่ใช่ ในเมื่อไม่ใช่คนที่ใช่ งั้นเธอยอมตัดทิ้งแล้วกัน เธอหันไปให้ความสำคัญกับการทำงานจนกลายเป็นนางแบบระดับโลก ทำให้คนทั้งโลกตะลึง ผู้ชายที่ทำร้ายเธอรู้สึกเสียใจ“หยวนหยวน โลกของฉันขาดเธอไม่ได้ กลับมานะ” ตลกสิ้นดี ผู้ชายมันจะเทียบกับอาชีพการงานได้ที่ไหน ! ** เจี่ยงเฉินโจว ผู้นำของตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองหรงเฉิง เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นเป็นคนแสนเย็นชา แต่อยู่ลับหลังกลับเป็นคนคลั่งรัก เขาชอบความงามของเจียงหยวน เห็นเธอเป็นเหมือนสัตว์เลี้ยงตัวน้อยที่น่ารักและเชื่อง ต่อมา บนพรมแดงท่ามกลางแสงสปอร์ตไลท์ ชายผู้ก้าวลงจากเวทีคุกเข่าข้างหนึ่งต่อหน้าสาธารณะ“ถึงแม้จะไม่มีฐานะอะไร ฉันก็ยินยอม”
เขาร้อนแรง เซ็กส์จัด และต้องการเพียงนางบำเรอบนเตียงเท่านั้น เธอเรียบร้อย เฉิ่มเชย ประดุจดั่งแม่ชี เมื่อการแต่งงานที่เจ้าบ่าวไม่พอใจบังเกิดขึ้น เพราะความต้องการของผู้ใหญ่ ทำให้เขาเลือกที่จะจองจำเธอเอาไว้ด้วยแรงพิศวาสดั่งเยี่ยงไฟป่า จนกระทั่งมันแผดเผาทั้งเขาและเธอจนเกรียมไหม้ พร้อมกับเขาที่ไม่อาจจะสลัดเธอทิ้งได้อย่างที่ตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่ตอนแรก และตกหลุมรักแม่ชีน้อยคนนี้เข้าเต็มหัวใจ
นางเจ็บปวดปางตายเมื่อเขาโยนร่างบอบช้ำทิ้งไว้หลังจวนโดยไม่แยแส เมิ่งลี่เฟยน้ำตาไหลพรากทว่ากลับไม่ทำให้คนที่เพิ่งเหยียบย่ำร่างกายเล็กเห็นใจแต่ประการใด"เฝ้านางเอาไว้ให้ดีอย่าให้ออกมาทำเรื่องชั่วอีก"
© 2018-now MeghaBook
บนสุด
GOOGLE PLAY